Inclusión educativa y segregación espacial

…cuando sectores de menores recursos se encuentran rodeados contiguamente de sectores en la misma posición se restringen sus posibilidad es de integración en la sociedad.
La relevancia de los procesos de segregación espacial se encuentra en el hecho de que los sectores que menos tienen, se vuelven aún más vulnerables, observándose diferencias importantes en términos de inclusión educativa entre contextos en los cuales la exclusión social se combina con una mayor segregación espacial, respecto de aquellos contextos en los cuáles, aún en situación de carencia, se encuentran menos segregados espacialmente.

Gamestorming

Cita

Las gamestorming —sesiones de juegos creativos— son una alternativa a los procesos empresariales comunes y corrientes. En ellas, las metas no son precisas, de manera que la forma en que enfocamos el espacio del reto no puede diseñarse por anticipado ni se puede predecir completamente. Mientras que un proceso empresarial crea una cadena de causa y efecto sólida y segura, las gamestorming crean algo diferente: no es una cadena, sino un marco de trabajo propicio para explorar, experimentar, probar y equivocarse.

Resumo do libro:

Gamestorming por Dave Gray, Sunni Brown y James Macanufo

 

Cooperación

Nadie duda de que las tecnologías y sus sistemas de diseño potencian la cooperación. El problema es en qué dirección se “pone a producir” esa potencia latente en la vida social, cómo y con qué fin se explota la cooperación social, la riqueza del territorio y sus infraestructuras. No hay datos que ni por asomo demuestren la capacidad redistributiva que tienen un conjunto de algoritmos cuando se inyectan sobre un territorio. Es puro idealismo chamánico pensar que esas soluciones técnicas van a producir justicia social y van a evitar prácticas de monopolio rentista. Los planes del capitalismo no son redistribuir la riqueza o cuidar el medioambiente, sino explotar el trabajo ajeno y reproducir las desigualdades sociales y territoriales.

CTXT

Recursos Ecuador

Nacionales

Observatorio TIC

INEC

Ministerio de Telecomunicaciones y Sociedadad de la Información

Ministerio de Educación

Ministerio de Inclusión Económica y Social

Secretaría de Educación Superior, Ciencia, Tecnología e Innovación

Secretaría Nacional de Planificación y Desarrollo

Sistema Nacional de Información

 

 

Internacionais

ITU

UNESCO

  1. Ecuador
  2. WISIS
  3. GAMAG
  4. Building inclusive societies for persons with disabilities
  5. UNESCO Online Youth Community / Communauté en ligne des jeunes de l’UNESCO
  6. Information Literacy
  7. Gender Equality in Free and Open Source Software (FOSS)
  8. Open Access
  9. GAPMIL
  10. GOAP
  11. ROAD
  12. IFAP
    1. Observatorio

ONU

OEI

CIESI

BID

 

 

 

Outros

EducaconTIC

 

Obradoiro de Dixitalización de Negocio para PEMEs e ONGs

Matrículate aquí

Cartel do curso Dixitalizacion de negocio para PEMEs e ONGs

Dixitalizacion de negocio para PEMEs e ONGs

A realización do curso consistira nó desenvolvemento de un proxecto dende cero. Partindo da definición do proxecto e a localización de entidades de apoio, competencia e potenciais clientes/usuarios, crearánse os recursos para os seu desenvolvemento (entorno web, perfis de redes sociais, entornos para a analítica web, monitorización de resultados e deseño de campañas web, publicidade online, concursos en redes, mailing, etc).
Os alumnos irán desenvolvendo un proxecto de proba ou real para aprender tanto os recursos dispoñibles como a artellalos de forma exitosa para os seus obxectivos. Ensinarase tamén a interpretar os resultados das accións desenvolvidas para intensificalos ou varialos según conveña á consecución dos obxectivos.

Lugar: Casa das Campás, Rúa don Filiberto 9-11. 36002 Pontevedra
Data: 29 a 18 de marzo
Hora: 17:00 a 19:00

Proceso de matrícula para usuarios novos:

Matricula1 Matricula2 Matricula3

 

 

 

Máis información:

Jose Piñeiro Castro
Doutora en Investigar en Comunicación
Licenciada en Publicidade e Relacións Públicas
jpinneiro@gmail.com – Telf.: +34 685 883424 – 
Linkedin

Seminario Internet Educativo

Nova EdiciónCartelSeminarioIIEdition

Debido ó acollemento positivo da primeira edición é por mor das persoas que pese ó seu interese, non puideron asistir na primeira edición por non axustarse as datas de celebración ós seus horarios. Temos interese en ofrecer unha segunda edición do Seminario Internet Educativo o vindeiro mes de novembro do 10 ó 12 de novembro de 19:30 a 21:00 horas. Aqueles centros e persoas interesadas poden inscribirse neste enlace.

Agradécese a difusión a aquelas persoas que poidan estar interesadas.

Fin da Actualización

————————————————————————————————

CartelSeminarioInternet

A Vicerreitoría do Campus de Pontevedra Casas das Campás, organiza a través de Área de Extensión Cultural, un curso libre e gratuito (previa inscrición) orientado a explorar os retos que presenta para os axentes educativos a incorporación das TIC nos procesos de ensino aprendizaxe.

Perfil de participantes
Docentes e educadores en formación e en activo que estean interesados en coñecer as prácticas de navegación de usuarios infantís e xuvenís dende centros educativos de Galicia. O perfil do participante é ó dun docente interesado no uso educativo das TIC con ánimo de coñecer e afondar nos procesos e dificultades que os alumnos afrontan para resolver as necesidades de información que se lle presentan na aula.

Programa formativo
O programa constará de 3 sesións:
1. Na primeira farase un análise crítico dos métodos de investigación que sustenta os resultados sobre usos educativos de internet.
2. a segunda sesión invita a refelcionar sobre o alcance e limitacións dos coñecementos obtidos ata o momento en referencia ós usos educativos de internet, indagando nas implicacións que presentan para os docentes e educadores.
3. En última instancia farase unha formación en ferramentas para a observación, seguimento e corrección das prácticas de navegación dos alumnos.

Xustificación
Segundo a UNESCO (2009) o “mapa do coñecemento” elaborado polo Grupo dos países en desenvolvemento da OCDE concluía que despois de décadas de grandes inversións en TIC:

  • Os beneficios derivados destas tecnoloxías non parecen estar suficientemente sustentados por datos.
  • A evidencia sobre o seu impacto real é ambigua o, no mellor dos casos, discutible.
  • Existen diversas fendas de coñecemento
  • Faltan estándares, metodoloxías e indicadores internacionais que permitan medir con maior precisión os beneficios reais das TIC en educación.
  • Ausencia de directrices normalizadas que faciliten la elaboración de indicadores relevantes e comparables.
  • Faltan datos confiables e inequívocos que permitan adoptar políticas decisorias.
  • Limita a capacidade dos elaboradores de políticas para tomar decisións informadas ou mostrar un compromiso coa integración das TIC nos sistemas educativos”.

A incorporación das TIC ó ensino responde a un plan deseñado pola Unión Internacional de Telecomunicacións (UIT) e proxéctase na Unión Europea en 1987, no marco da Axenda de Lisboa, trazado en España a través do Ministerio de Industria Turismo e Comercio articúlase no Plan INGENIO2010 (Piñeiro Castro , 2014). cuxo obxectivo “se poden resumir, a nivel global, no obxectivo de conseguir que o gasto TIC sobre o PIB se sitúe no 7% no ano 2010”. O plan económico implementouse a través do Plan instrumental Avanza e Avanza2 dependentes do MITC e materializouse en Internet na Aula. Ó mesmo tempo as liñas de financiamento en investigación TIC marcaban como punto fundamental sine qua “fomentar o uso das TIC no ensino”.

Aínda que o esforzo institucional para fomentar a penetración das tecnoloxías na educación reverte nun maior uso e frecuencia; os informes PISA máis recentes desvelan escasa capacitación tecnolóxica e non se teñen desenvolto didácticas específicas para a incorporación das TIC. Por isto, cada vez máis autores presentan visións críticas en (ENLACES, 2011; Ramírez Orellana, Martín Domínguez & Clemente Linuesa, 2012; PISA-ERA, 2011, ) e invitan a fundamentar conceptualmente a incorporación das mesmas (Cabero, 2010), indicando que «a integración das TIC en modelos formativos non adecuados, non solo non mellora a aprendizaxe senón que o empeora (Rodríguez, 2011, p.10) e en moitos sentidos xera dificultades para o profesorado como para os alumnos (Gemma, 2013). No contexto creado, a propia Comisión Europea insta ó Grupo de Expertos sobre a Alfabetización Mediática a examinar a situación actual da alfabetización mediática nas escolas dos países representados (Aguaded, 2013) co obxectivo de abordar con maior éxito a incorporación de las TIC a la educación.

Nesta liña, a xornada formativa pretende facilitar o traballo dos docentes aportando unha ferramenta útil para a observancia e desenvolvemento das capacidades e destrezas dos alumnos no uso educativo de Internet. Facilitando a actuación flexible na corrección de posibles GAP xerados polas distintas fendas que se presentan na accesibilidade e no uso das tecnoloxías a través da investigación-acción na aula.

 

Sexamos seri@s por favor. Esto son 15 minutos de investigación.

En primeiro lugar, paréceme aberrante que a xente intente colocar un “test de satisfacción” que lle pasou ós alumnos en clase como traballo de investigación. En segundo lugar, porque o test de como resultado niveis altos de satisfación no alumnado non se pode inferir que o software empregado é unha ferramenta fetén para a aprendizaxe. En terceiro lugar, unha pode ser moi lista (ou listo), pero hai que saír do propio campo e ler un pouco de outros campos sobre todo se se van usar conceptos que lles corresponden -se se vai medir a satisfacción hai que ler antes sobre satisfacción- porque:
a) o grao de satisfacción está ligado á natureza do cerebro que ten como prioridade establecer sinápsis que reduzan o consumo de enerxía e a manter estas xunto cun consumo mínimo o maior tempo posible. A aprendizaxe pola contra consiste en alterar as sinápsis existentes e crear outras novas.
b) hai estudos que apuntan que o grado de satisfación está directamente relacionado coa idade e os máis novos amosan en xeral maiores niveis de satisfacción, concretamente entre os 18 e os 25 que coinciden cos periodos de formación universitaria.
c) a satisfacción medida tanto pode ser real como alucinatoria (esto sábese dende os primeiros balbuceos da psicanálise).

E non esquecerse de ter certa vixilancia sobre outro tipo de factores que poidan intervir, por favor. Que estamos a xerar moito ruído, un pouco de rigor… inda que non sexa moito…

 

 

Omnivorismo Cultural

Este concepto de omnivorismo cultural ha servido para impulsar un gran número de investigaciones empíricas cuyos resultados han servido no sólo para estimular la creación de nuevos términos en el ámbito sociológico (los conceptos paucívoro o consumidor cultural voraz son solo dos ejemplos), sino también para lanzar una discusión crítica. Así, se ha señalado un conjunto de asuntos que cuestionan los argumentos presentados por Peterson y colaboradores: por ejemplo, que la amplitud del abanico de gustos puede ser una nueva forma de distinción en el sentido bourdieuano del término, reforzando las barreras  simbólicas entre los omnívoros y la gente de clases más bajas (la crítica de Bryson 1996), de forma que la tolerancia hacia los objetos culturales se construye como otra forma de violencia simbólica hacia los miembros de las clases populares. Otras críticas que se han realizado a este concepto, como ya hemos visto, son las de que en realidad mide el gusto y no la participación real en actividades culturales; que el grado de omnivorismo es muy variable entre los diferentes campos culturales; que Peterson y sus colaboradores sólo toman en cuenta el campo de la música; y que las disposiciones relacionadas con el gusto varían lo largo de la trayectoria vital de los individuos, pudiendo metamorfosearse de unívoro a omnívoro y de gusto refinado a gusto popular, de acuerdo a la socialización, la familia, el lugar de trabajo, etcétera. Aunque en la obra de Peterson se hagan referencias continuas al ascenso del individualismo, la agencia y la reflexividad, no cabe duda de que en la relación de los individuos con la cultura todavía perviven importantes jerarquías, resultado de la organización desigual de las posiciones sociales.

 

Fernández Rodríguez, Carlos Jesús y Heikkil, Riie

EL DEBATE SOBRE EL OMNIVORISMO CULTURAL. Una aproximación a nuevas tendencias en sociología del consumo

Revista Internacional de Sociología (RIS). Vol.69, nº 3, Septiembre-Diciembre, 585-606, 2011 DOI:10.3989/ris.2010.04.15

 

Violencia contra as mulleres contra a violencia contra as mulleres



Levo anos preguntándome por qué as campañas contra a violencia contra as mulleres se dirixe ás mulleres, dun xeito que ademáis parece facer a estas responsables últimas da súa erradicación. Estou convencida de que as campañas contra a violencia teñen que reconfigurar o seu público obxectivo, pero sobre todo non deixar de atender ó seu público potencial.

Gustaríame lembrar que aínda que as campañas actuais se dirixen case sempre á muller maltratada como tarxet, o público potencial destas campañas inclúe ó seu maltratador. Escribo hoxe sobre esto, non porque se aproxima o 25N, senón porque son público efectivo dunha campaña que o Concello de Pontevedra. O ABC dice que “el fin justifica los medios, y por muy polémica que este siendo la campaña“, personalmente non experimentei ó respeto máis polémica ca o vocablo empregado pola redactora (ou redactor), pero si quero facer unha reflexións sobre a mesma coas miñas impresións.

As campañas contra a violencia de xénero oriéntanse, -ou deberían facelo- non a suscitar polémica e salientar figuras públicas e ou institucionais, senón a erradicar a violencia contra a muller.

Como publicista estou en desacordo coa estratexia que utiliza esta campaña -coma outras- fundamentalmente dous aspectos mencionados no primeiro paragrafo:

1. Configurar como tarxet á muller maltratada aillándoa na mensaxe e definila como responsable última da súa situación, situándose neste punto á par co seu agresor.

2. Desatender o seu público potencial entre o que se atopa o machista violento que lerá no primeiro punto un apoio á súa postura.

Distintos medios reproducen alegremente (esto é ironía miña) a probable explicación das ideadoras (ou ideadores) da campaña que xustifica o emprego da violencia contra as mulleres contra a violencia contra as mulleres. A idea de usar as agresións verbais que as mulleres maltratadas sofren a cotío para chamar a súa atención ten probablemente a mellor das intencións, pero a elección da mensaxe paréceme desafortunada e contraproducente nos dous puntos mencionados.

Técnicamente non solo está usando os insultos as expresións de violencia verbais máis usadas polo maltratador, senón que reproduce todo o esquema de comunicación desenvolto polo maltratador e exerce xustificándoa a misma violencia ca el contra a muller “polo seu ben”. Consciente ou inconscientemente a mensaxe pretende activar no recordo da muller maltratada a presencia e o peso que exerce sobre ela o maltratador, situación que con toda probabilidade inhibiría unha resposta desexable.

Evidentemente a elaboración de mensaxes comerciais destinadas a promover unha conducta difire significativamente daquelas outras destinadas a erradicar unha conducta. Traballei fai anos na Cruz Vermella de Pontevedra (principios de século) e lembro ter tido alí a oportunidade de revisar un informe publicado nos seus cuadernos ou monografías. No estudio realizado -sobre drogas naquel caso- constatábase que é contraproducente introducir xeringas e outros elementos presentes no desarrollo dunha conducta en mensaxes destinados a erradicar ese tipo conducta ou hábito nocivo. Ó parecer a presenza destes elementos suscita o efecto contrario xa que consegue que a persona actúe da mesma forma que o fai baixo a situación que os elementos lle lembran desatando o desenvolvemento de conductas que xa están interiorizadas. De modo que a estos elementos familiares (insultos neste caso, agresións e moratóns en tantos outros) reforzarían a sumisión na muller maltratada. Traerían ó seu recordo ó maltratador e ás agresións que sofre e por tanto terían un efecto contrario ó buscado contribuíndo a que se execute a resposta de sometemento que se pretende evitar.

Respecto ó punto 2 que afecta á lectura do maltratador, é bastante probable que ver reproducidas e xustificadas as súas expresións tampouco inhiba a súa conducta xa que o que se atopa son as mismas actitudes dirixidas ós mesmos obxectos por outro suxeito. É posible que a reproducción da súa conducta en “outro” reforce a suá conduta insertando a súa moral no plano da aliedade e reforzando a súa actitude cara o obxecto e xustificando a súa conducta.

Como licenciada en Publicidad y Relaciones Públicas, con un doctorado que me capacita como Investigadora en Comunicación e muller capaz de observar o peso da concepción machista da realidade percibida e creada socialmente, estimo que estamos moi lonxe de ver con claridade o fenómeno do maltrato. Sen embargo deberiamos empezar a observar de que modo o machismo que nos mesmos portamos e transferimos afécta á construcción da realidade. É probable que de momento non sexamos quen de dar conta da violencia machista, nin de fixar os termos da nosa contribución, do efecto das nosas posturas, das nosas respostas nestes fenómenos.

Á espera de unha maior claridade, tal vez sería axeitado observar e manipular o obxecto con actitudes novas e sobre todo evitar a violencia nas campañas contra a violencia. Sobre todo para non poñer ás víctimas en dicotomías violentas históricas coma aquela de “ti levas o velo vs. ti non levas o velo” nas que se pode elexir entre levar velo ou non, pero non evitar someterse á imposición de outro.

Como publicista erradicaría das campañas os insultos, as agresións e as súas secuelas nas comunicaciones contra a violencia de xénero, como muller eximiría á muller maltratada de toda responsabilidade, como observadora trasladaría a o interese ó suxeito activo da interacción de maltrato.

Se cadra, deste xeito co tempo conseguimos facer mensaxes máis efectivas;  e se cadra con máis tempo esas mensaxes sexan susceptibles de cair en desuso por que xa non teñan cabida nin utilidade.