Unha investigación levada a cabo polo doutor Vincent Mathews, profesor de radioloxía na escola de medicina da Universidade de Indiana (norte), revela que este tipo de xogos incrementa a actividade en rexións cerebrais vencelladas ás emocións, mentres que reducen a actividade nas zonas que se encargan do razonamento e o autocontrol.
Segundo os resultados, sería posible que o incremento da violencia nos adolescentes esté vencellado ós videoxogos, xa que logo a inhibición do razoamento e o autocontrol fronte a unha pulsión de agresión favorecería que a pulsión se convirta en acto de agresión efectivo.
Un artigo publicado recientemente en El Economista explica que os nenos da xeración dos videoxogos son "creativamente menos imaxinativos"" e "pode dar lugar a adultos incapaces de reaccionar creativamente ante a falta dos seus recursos habituais".
Persoalmente, discrepo coa afirmación de que os videoxogos desenvolven a psicomotricidade, fundamentándome na definición consensuada polas asociacións españolas de Psicomotricidade ou Psicomotricistas; motivo tamén polo cal non participo da clasificación que soe facerse dos videoxogos.
chuzame -
Algunhas iniciativas, permítanme que me exceda, poñen de relevo a necesidade urxente de salvagardar ós nenos da actividade publicitaria.
Engado un enlace que por respeto ós posibles lectores me gardarei de comentar. Lean e xuzguen vostedes mesmos o colmo.
chuzame -
"El poder seductor de los anuncios es directamente proporcional a la falta de criterio del que los recibe; cuanta menos preparación ética y de lectura audiovisual tiene una persona, más se deja atrapar por la publicidad y menos lo reconoce."
Extraio esta frase dun artigo de Miguel Angel Arconada Melero "La publicidad en familia" na revista Comunicar. Sen dúbida o sector con menos preparación ética e de lectura audiovisual é a infancia, pese a éstar sometidos a unha inxente cantidade de mensaxes audiovisuais.
O autor menta neste traballo, o uso que fai a publicidade das tensións familiares propias do desenvolvemento dos nenos. Un exemplo dese uso é a polémica campaña que se levou a cabo baixo o lema "Si no te lo compran es que no son tus padres"
Segundo Victoria Camps a infancia socialízase tanto na familia e na escola coma vendo a televisión.
A publicidade vende hoxe é fai a marca para mañá, e cada vez busca máis ós nenos coma interlocutores, dirixíndose a eles non só cando amosa productos para o consumo infantil. A miúdo, a publicidade trata de convertir ó neno en prescriptor de productos que teñen como consumidores ó pai ou a nai.
A socialización do individuo é un proceso progresivo. Nos primeiros anos de vida por tanto, o individuo carece dunha formación sólida en valores así coma de información suficiente, -sobre o entorno e o sistema de relacións existente- que lle permita discriminar e valorar as mensaxes que recibe a través dos medios de comunicación.
Dalgún xeito o neno atópase nunha situación de anomia, é isto virao especialmente susceptible ás mensaxes de carácter persuasivo.
O neno como espectador constitúe un lenzo en branco, sobre o que se pode actuar -máis ampliamente, con maior liberdade e maior éxito-, elixindo formas, colores, tamaño e motivos, disposición e modo de pigmentación.
Mentres os pais educan ó fillo, os mestres educan ó alumno, os medios de comunicación educan á audiencia.
chuzame -
As asociacións de consumidores non se sinten satisfeitas coas modificacións aplicadas á Directiva de Televisións sen fronteiras adoptada o 13 de decembro pasado. Según as asociacións de consumidores os nenos estarán expostos a un maior número de anuncios. A súa maior preocupación céntrase nos anuncios de alimentos con altos contidos de azúcares, grasas e sal; así coma no feito de que se permita a publicidade encuberta mediante o emplazamento do producto, dado que para os nenos resulta máis difícil de recoñecer.
Agradezo á OCU e especialmente a David M. Ortega Peciña do equipo de Comunicación y Relaciones Institucionales. Area de Asuntos Europeos a documentación que adxunto
TSF Carta Aberta
ver vídeo
chuzame -
