Infancia, Comunicación, Consumo

"A mirada instáurase como un obxecto fundamental na conformación do psiquismo. A mirada non é únicamente a función do ollo como visión, como órgano, pois a súa orixe é a non correspondencia entre o obxecto (ollo) e a pulsión (mirada); por eso a diferencia dos demáis obxectos non aparece como tanxible e sábese dela polos seus efectos. O ollo, ademáis de ser o aparato coordinador do espacio, é un organizador pulsional, en tanto é asentamento para as posteriores identificacións do suxeito e permite a estructuración do corpo a partir da súa articulación coa linguaxe. A mirada está chea de significacións e abre a dimensión da reciprocidade: ver – ser visto; é o que Lacan denomina afán de ver e de facerse ver, pulsión escópica, nunca satisfeita que ten aparentemente unha meta pasiva, pero é activa desde o comezo cando o neno busca facerse ver pola nai. Desde entonces, a mirada deixa de ser algo numerable e convértese nunha instancia permanente, nunha pulsión que insiste, que pugna, que empuxa, que actualiza o feito de que toda relación co outro esté marcada pola necesidade de recoñecemento: ser para e polo outro, e existir na súa aceptación.
A dimensión imaxinaria na que se move a mirada, actualízase en cada encontro co outro, máis aínda cuando ese outro é un grupo de miradas: suxeitos que queren ver e, dalgunha maneira, facerse ver". Etnografía unha Visión desde a Orientación Analítica"

chúzame