Infancia, Comunicación, Consumo

Nestes días teño a impresión que ese bicho que aprendían a chamar comunicación, non era máis que un estado embrionario de algo que cambia; agora independientemente de que lle manteña o nome non sei que clase de ser estou observando. Antollaseme que vive, que se move, que reacciona e que algún tipo de enerxía fluctúa xenerando un sistema complexo e alterable.

As persoas teñen a necesidade de informar a 2.0 ademáis incrementa a súa capacidade e apunta a fin do monopolio dos medios de comunicación unidireccionais.

Este estado larvario aínda blando e viscoso, sabe de sí e ten capacidade para interpelar e ser interpelado por todo individuo, mesmo o neno (Los derechos de los niños, responsabilidad de todos). Xogamos todos a todo e as normas se cadra nen sequera son precisas. Algo sí é certo o individuo decide sobre si mesmo; cada vez máis suxeito, cada vez máis suxeitos. Máis comunidade, máis comunicación; pero tamén mellor.

Máis demos, menos cracia

chuzame