[ View menu ]

Monthly Archive Xaneiro, 2008

Crátilo 438a

Sócrates: Así, pois, se é moi posible aprende-las cousas polos nomes, pero tamén por elas mesmas, ¿cal desas duas aprendizaxes sería a máis fermosa e a máis segura? ¿Aprender, a partir da imaxe, a imaxe mesma e se é correta, e, á vez, a verdade da que ela é imaxen; ou, a partir da verdade, aprende-la mesma verdade e se a sua imaxe foi realizada de forma correcta?

Cratilo: Paréceme a min que é preciso partir da verdade.

Sócrates: Por conseguinte, chegar a saber de qué forma haixa que aprender ou descobrir ós seres quizáis sexa tarea superior ás miñas forzas e ás tuas. Debemos, sen embargo, felicitarnos de ter convido en que non hai que partir dos nomes, senón que hai que aprender dos seres e indagalos por eles mesmos, moito mellor que a partir dos nomes.

Selección de Textos de Cratilo o del lenguaje de Platón. *Cheguei dende Wikipedia

 

Chuzame! chuzame -

Debería estar traballando

Tiña que estar traballando nunha anotación que se ía titular oigo la música e que dicía máis ou menos:

Non hai moito nunha conversa informal sobre nenos bromeabamos sobre a distancia que media entre pais e fillos adolescentes e alguén dixo:

- Tengo un hijo, se que está ahí porque oigo la música.

Hai cousas que me quedan dando voltas na cabeza durante moito tempo; Daniel e Tiscar (gracias a ambos) sinálanme unha porta a Medrando en liña; mencionase na entrevista realizada ós autores que as TIC teñen creado "a maior fenda dende a xeración do Rock and Roll".

Os rapaces entrevistados para Medrando en liña manifestan que lles molesta bastante que os seus pais non saiban traballar cun ordenador e apenas se mañexan coas mensaxes de texto. Ata aquí chegara.

Engado aquí, que me interesa especialmente o feito de que "os nenos en xeneral se amosen  emocionados de que os adultos queiran escoitar historias acerca da súa vida en liña, suliño especialmente adultos que non son os seus pais ou mestres". O paso a idade adulta relacionase coa alteración no status quo do neno, o paso de inexperto a experto, penso que iso pode xenerar parte do conflicto con aquelas figuras de autoridade que representa o pai mestre, autoridade que o non estar presente permite unha colocación de paridade ou a inversión de relación con outros adultos neste caso concreto. Pero isto acábaseme de ocorrer.

Tamén estaba a fedellar no Google Docs nun algo sobre o control parental que teño que enviar para correxir a ser posible esta mañá.

En cambio estou a chatear co meu amigo Ricardo a través do correo electrónico. Intercambiamos un par de cantigas. Eu envieille esta:

E el correspondeume con esta outra:

Non sei que fará o meu compañeiro, pero eu bou traballar con mellor humor o resto da mañá.

Debía ampliar isto pero voume a Google Docs. Sexas quen sexas, ten un bo día.

Chuzame! chuzame -

As idades de Internet

 AIMC

Consumo por idades

Chuzame! chuzame -

Chuzame! chuzame -

Catalizadores da cultura

Seguindo Firgoa entérome de que:

O vindeiro sábado 19 de xaneiro a Rede de Acción Sociocultural Arredemo presenta o seu novo portal de comunicación no Instituto Galego de Información (IGI) a días escasos do afastamento definitivo de Isaac Díaz Pardo da dirección do Grupo Sargadelos e da máis que posible liquidación do proxecto cultural a el asociado. Arredemo

O Señor  Isaac Díaz Pardo coma sempre segue a impulsar a Cultura Galega, hai que ver a capacide deste home para catalizar movementos socioculturais, seica Sargadelos non da conta do que perde.

¿E ti que? ¿Participas?

Chuzame! chuzame -

Nada é o mesmo

Recibía onte de Enfocarte un poema de Angel González (é bonito recibir un poema, hai un tempo alguén me entregaba un case a diario -espero que o teu pai se atope ben); dice o poema:

Nada es lo mismo

La lágrima fue dicha...

 

 

Olvidemos
el llanto
y empecemos de nuevo,
con paciencia,
observando a las cosas
hasta hallar la menuda diferencia
que las separa
de su entidad de ayer
y que define
el transcurso del tiempo y su eficacia.

 

¿A qué llorar por el caído
fruto,
por el fracaso
de ese deseo hondo,
compacto como un grano de simiente?

 

No es bueno repetir lo que está dicho.
Después de haber hablado,
de haber vertido lágrimas,
silencio y sonreíd:

 

Nada es lo mismo.
Habrá palabras nuevas para la nueva historia
y es preciso encontrarlas antes de que sea tarde.

Nada é o mesmo, hai palabras novas e tamén novos nomes para Juanito Laguna no século XXI, pero esta vez non llos pon Berni senón os alumnos da Escuela Manuel Belgrano de Bandfield dos que teño noticia a través de Educar.

Outra versión de Juanito Laguna remonta un barrilete.

Fala tamén de Juanito Laguna Belén Gaché faime sorrir ese dito que menciona:

Existe un dicho que señala que los peruanos descienden de los incas, los mexicanos descienden de los aztecas o los mayas y los argentinos descienden del barco.

Tamén Enfocarte inclúe un pensamento de Felix Guattari neste número:

...nunca se puede disociar los procesos maquínicos de las estructuras de reterritorialización -para adoptar un lenguaje más complicado, sofisticado o pedante, no sé. La cuestión de la construcción de expresión, de la construcción maquínica -que cambia los hechos, que los actualiza, que impulsa nuevas referencias, nuevos universos- es inseparable de la cuestión de los territorios o de los «cuerpos sin órganos» sobre los cuales se inscriben, se marcan, se encarnan los devenires maquínicos, los procesos incorporales. Pero es precisamente ahí donde encontramos toda la ambiguedad del territorio, de la desterritorialización y de las reterritorializaciones. Felix Guattari

E tamén:

...existen múltiples elementos de expresión que no pasan por el lenguaje tal como es fabricado por la escuela, por la universi­dad, por los medios de comunicación de masas y por todas las formaciones de poder. La expresión del cuerpo, la expresión de la gracia, la danza, el ries­go, la voluntad de transformar el mundo, de circular, de codificar las cosas de otro modo, son lenguajes que no se reducen a pulsiones cuantitativas, globales. Constituyen la diferencia. Las generaciones jóvenes, en su modo de ver, sentir y expresar, tienen cadenas semióticas, sistemas cada vez más elaborados. Mi abuelo, cuando hablaba por teléfono, no se sentía cómodo. Yo tampoco, cuando tengo uno de esos gadgets tecnológicos en las manos. Para chicos de cinco o seis años de edad eso no es un problema. Es decir, estas formas de lenguaje afectivo no son algo parecido al buen salvaje o al retorno a la naturaleza de Rousseau.

Chuzame! chuzame -

Relacións emisor-medio e medio-receptor

Decía na anotación anterior, aplicando outras voces, que os medios modifican o proceso de comunicación apuntando a "modificación da relación social que vincula ó emisor e ó receptor da mensaxe, polas novas relacións emisor-medio e medio receptor". Gracias ó comentario de Masoucos poño aquí un exemplo ilustrativo:

No podo deixar de comentar que ó visitar adiccionesdigitales.es a frase que me vén á cabeza é «are you from the past?». Fondo de páxina sen cor definida, texto en movemento, contador de visitas, imaxes reescaladas polo navegador (¿quen quere cargar unha imaxe de 1.165 x 874 píxeles e 294,02 Kbytes para vela a 161 x 119 píxeles?), ligazóns con espazos, ligazóns a ficheiros PowerPoint, MP3 e WMV sen avisar do seu formato… só lle falta ó pé da páxina un © 1998. Marcus.es

Ten gracia, é coma un se dixeramos, mira que pinta leva.

O ano pasado nun seminario con Casasús. Mirabamos o caso Jayson Blair ocorréuseme facer un experimento para ver as reaccións dos xornalistas cos que compartía espacio e discurso. Tomei esta frase tal que así para unha primeira diapositiva:

Los medios de comunicación constituyen una amenaza para la sociedad actual. Soportan un estado patológico sin precedentes y lo malo es que transmiten esta perversión al entorno de la cultura, de la política, de la judicatura y, en fin, a todo lo que tocan.

Por suposto despertei grande indignación, alguén preguntou ¿eso lo dices tu? e por suposto devolvéuseme a agresión de xeito verbal e xestual; o profesor pediume que pasara á seguinte diapositiva para evitar explosións de violencia, pedín ós presentes que conservaran o seu estado emocional e pasei á seguinte diapositiva:

Los medios de comunicación constituyen una amenaza para la sociedad actual. Soportan un estado patológico sin precedentes y lo malo es que transmiten esta perversión al entorno de la cultura, de la política, de la judicatura y, en fin, a todo lo que tocan.

José F. Beaumont ("Patologías de la Información", El País, 1/11/1997) del libro del sociólogo francés Pierre Bourdieu sobre la televisión (1997).

Alguén dixo "¡ah! bueno eso es otra cosa" e un pouco despois dixo "¡ah pero es el mismo texto!". A interacción voltouse máis cordial. Era a mesma cita pero non era o mesmo texto, era outra información e ofrecía outra lectura, outra descodificación, ninguen se enfadou con Beaumont, nin con Bourdieu, nin con Hugo Aznar a quen lle roubei a cita (que por certo non atopei na edición impresa galega, pode que non buscara ben porque o fixen á présa). O meu interés era comprobar como se le unha cita anónima e como unha cita de autor.

A parte do que a semiótica puidera dicir do suceso dice a comunicación evolutiva que "unha persona, un grupo ou unha organización evolucionarán na medida que establezan relacións de aprendizaxe"; eu creo que a aprendizaxe e as rutinas teñen reaccións moitas veces adversas. Esto lémbrame a Barton Fink.

Disque o hábito non fai ó frade; pero realmente as relacións emisor-medio e medio receptor tamén afectan a relación de comunicación en ocasión máis cá propia información que se transmite.

En relación coas adiccións agrego aquí unha cita tomada do informe de UNICEF:

El tiempo dedicado por los menores a Internet se ve incrementado a medida que se van haciendo mayores. Si este tiempo no es controlado con moderación, puede incurrir en situaciones de adicción que mermen las posibilidades de desarrollo del menor en otros ámbitos de su vida fuera de Internet.
Desde una perspectiva amplia, Internet puede resultar ser un espacio para múltiples tipos de adicciones: ludopatías de juegos en Red y apuestas electrónicas, adicción a la descarga de música, a la compra de productos y servicios, etc. De entre los datos disponibles23, se estima que un 37% de los menores que se conecta habitualmente a Internet reconoce “sentir la necesidad de conectarse a Internet con frecuencia”. Por otro lado, el 23% de los
menores que se conectan con regularidad juega en casi todas las conexiones que realiza (el 17,5% juega en la mitad de las ocasiones, un 12% en una de cada tres y finalmente un 44% en una cuarta parte de las conexiones que realiza).

Chuzame! chuzame -

Comunicación evolutiva

Na teoría da comunicación, un "medio" é un simple artefacto, que manipula información, permitindo con facilidade a súa acumulación e traslado.

....

Ó estudiar a comunicación mediada, convén recordar que os medios non só son dispositivos que moven a información a distancia, de maneira que sexa posible a comunicación entre persoas alonxadas, senón que alteran dalgunha forma o sistema comunicativo. En efecto, os medios modifican o proceso de comunicación cara a cara, esquematizado no modelo transacional antes explicado. Estes cambios teñen que  ver coa modificación da relación social que vincula ó emisor e ó receptor da mensaxe, polas novas relacións emisor-medio e medio receptor.

A utilización dos medios cambia o modelo de comunicación empregado, na medida en que se considera necesario fixar como adecuada unha distancia (física, psiquica ou social) entre emisor e receptor.

Antonio Lucas Marín, Carmen García Galera, José Antonio Ruiz San Román. Sociología de la Comunicación. (Pax. 82- 83). Ed. Trotta, S.A, Madrid 2003. ISBN 84-8164-301-7

Chuzame! chuzame -

¿Existe unha literatura para nenos?

Por lo que a mí respecta, volvería a tomar gustosamente la pluma y me pondría a trabajar de nuevo en mis otras novelas, El Rey de los Alisos, Los meteoros, Gaspar, Melchor y Baltasar, para obtener versiones más puras de ellas, más rigurosas, más diamantinas, hasta el punto de que... incluso los niños pudieran leerlas. Si no lo hago no es por natural pereza —puesto que para ello habría que realizar un trabajo inmenso—, sino porque no serviría para nada. Los adultos no leerían esos "libros para niños" y los niños tampoco, dado que ningún editor de "obras infantiles" aceptaría esas novelas que escapan a sus "normas".

Este concepto de "incluso los niños" ha llegado a tener para mí una importancia capital y diría que hasta tiránica. Se trata de un ideal literario al que aspiro sin lograr —salvo una excepción— alcanzarlo. A riesgo de chocar a algunas personas, voy a decir lo que pienso: a Shakespeare, Goethe y Balzac se les puede tachar de una imperfección a mi juicio imperdonable: la de que los niños no puedan leerlos.

...

 Hay en algunas obras maestras —y por ello figuran en primera línea de la literatura universal— una incitación a crear, un contagio del verbo creador, una puesta en marcha del proceso inventivo de los lectores. Yo confieso que para mí esa es la cumbre del arte. Paul Valéry decía que la inspiración no consiste en el estado en que se encuentra el poeta cuando escribe, sino en el estado en que el poeta que escribe espera poner a su lector. Pienso que de tal afirmación cabría hacer el fundamento de toda una estética literaria.Pero ¿no equivale esto a esperar que una obra de arte posea ante todo una determinada virtud pedagógica? Montaigne decía que enseñar a un niño no es llenar un vacío sino encender un fuego. Creo que no se podría pedir más. En cuanto a mí, lo que he ganado es cierta llama que veo a veces brillar en los ojos de mis jóvenes lectores, la presencia de una fuente viva de luz y de calor que se instala de ahora en adelante en un niño, encedida por la virtud de mi libro. Recompensa rara ésta, y que no tiene precio, a todos los esfuerzos, a todas las soledades, a todos los malentendidos.

Michel Tournier. Imaginaria

Chuzame! chuzame -