Toda a historia pasa segundo a razón
...se se admite con Hegel que toda realidade é una complexa mestura de elementos contrarios, un pode preguntarse, como de feito o fai Sartre, hasta qué punto é posible aislar o puro ser e a pura nada, e recobrar así o inmediato no mediatizado, o abstracto no concreto. Hegel y Sartre a través de la mediación de Kojéve.
En última instancia, o fracaso da conciencia ética reside no intento inmanente do eu polo eu mesmo, que busca a unidade inmediata co absoluto sen a mediación dun terceiro, esto é, sen un termo de unidade que conteña a identidade na súa diferencia. Se para Hegel o real é sempre un siloxismo e para Kierkegaard a división da unidade produce sempre tres, en ambos casos a identidade do eu=eu non resiste a proba dun Terceiro que ignora toda contradicción. O círculo perfecto do eu non se cerra entonces nel mesmo senón no Outro. El estadio ético de Kierkegaard en las categorías lógicas de Hegel: posibilidad, realidad y necesidad actuales
“O primeiro universal é o universal inmediato, é dicir, o Ser. O contido, o obxecto é, por ende, o pensamento obxectivo, o pensamento que é.” Hegel quiere decir con esto: o Ser é o ser pensado en forma pura do inmediatamente pensado, todavía sen referencia ó pensar, o cal pensa o pensado prescindindo do escudriñamiento. A determinación do pensado en forma pura é a “indetermibilidade”; o seu escudriñamento é a inmediatez. O Ser, entendido así, é o representado como inmediatamente indeterminado en xeneral, pero de tal maneira que o así primeiramente pensado non lle concede importancia á ausencia de determinación e mediación, e, por decilo así, afánase por ignorala. De aquí resulta claro o seguinte: o Ser en canto a primeira obxectividade simple dos obxectos pénsase desde o fondo da relación co suxeito pensante e por medio da abstracción deste. Hegel y los griegos.
O primeiro, como unidade das nocións abstractas de finitude e infinitude, posibilidade e necesidade, modelo do cal se encontra na Lóxica. O segundo, como ascenso da conciencia cara ó seu propio recoñecemento, que ten o seu modelo na Fenomenoloxía. Este progreso, que opera explícitamente co criterio de consistencia interna e posee a súa propia teleoloxía inmanente, comenza na inmediatez do home natural e conclúe no recoñecemento absoluto da conciencia diante de Dios a través de diversos niveis de negatividade ou desesperación. Neste caso, Kierkegaard non sólo utiliza as categorías lóxicas para comprender o movemento actual da subxectividade, senón que analiza tamén o concepto de desesperación nun contexto sistemático, onde as súas formas se diferencian pola súa mutua relación, tal como Hegel entende que o sistema debe proceder. Finalmente, Hegel e Kierkegaard están dacuerdo en que a filosofía comenza cando o suxeito converte o seu propio pensamento en obxecto de investigación, e esto é para ambos un acto libre do individuo polo cal a inmediatez do comenzo se media na súa propia reflexión, a fin de retornar a unha segunda inmediatez mediada. Hacia un nuevo Kierkegaard: La reconsideración histórico-especulativa de J. Stewart
Pero unha vez máis hai que constatar que a apertura cara a Hegel está tamén mediatizada pola ontoloxía da finitude, herencia de Heidegger, e a hermenéutica da facticidade como «hermenéutica da vida». A aceptación da finitud radical do Dasein facía inviable a mediación total e o saber absoluto. É xa proverbial o pronunciamiento de Gadamer na súa confrontación con Hegel: «Son hegeliano en todo excepto na aceptación do Espíritu Absoluto». Está con Hegel na superación da oposición suxeito-obxecto por un modelo dialéctico mediacional; está contra Hegel en haber levado a cabo esto a costa da disolución do histórico e finito no absoluto. De ahí que Gadamer se pregunte: ¿cómo pode o idealismo hegeliano na súa autoconstrucción do saber absoluto facer xustiza á historicidade e finitude humanas? ¿Historicidade e finitude non son sempre categorías incuestionables da nosa propia experiencia? [...nunca poderemos ir máis alá da nosa propia finitude]. Heidegger y la tradición filosófica en el pensamiento de H.-G- Gadamer
Kojeve en 1986 prantexa a noción de mediación como un dos pilares constitutivos do sistema de Hegel. “Según Hegel a existencia mesma da actividade humana depende da transición entre unha actividade inmediata, de tipo animal, orientada a satisfacer necesidades e que coincide coa capacidade de cada animal concreto, e a satisfacción de necesidades do ser humano, que depende da actividade de outras persoas” . A anterior postura filosófica deixa aberta a alternativa de unha gran gama de posibles mediadores, tal é o caso do maestro de preescolar; sen querer asumir unha posición dogmática prantexo o rol de mediador do maestro coma un dos máis importantes non solo no desenvolvemento dos nenos senón como mediador dos procesos de inclusión, acompañado éste co dos pais de familia, esto sen querer deixar á marxe a un maestro pilar fundamental na construcción de seres críticos reflexivos transformadores do seu entorno pero sendo enfática que é nos primeros anos onde se da curso ós valores. El rol mediador del maestro de preescolar en el proceso de inclusión.
O que é algo máis ca unha palabra así e marca aínda que sólo sexa o tránsito cara unha proposición contén xa un devir outro que necesita ser reabsorbido, é xa unha mediación. Pero é precisamente ésta a que inspira un santo horror, como sí se renunciara ó coñecemento absoluto polo feito de ver nela algo que non é absoluto nin é no absoluto. Agora ben, este santo horror nace, en realidade, do descoñecemento que se ten da natureza da mediación e do coñecemento absoluto mesmo. En efecto, a mediación non é senón a igualdade consigo mesma en movemento ou a reflexión en sí mesma, o momento do eu que é para sí, a pura negatividade ou, reducida á súa abstracción pura, o simple devenir. O eu ou o devir en xeneral, este mediar, é cabalmente, pola súa mesma simplicidade, a inmediatez que devén e o inmediato mesmo. É, por tanto, descoñecela razón o excluir a reflexión do verdadeiro, en vez de concebila como un momento positivo do absoluto. É ela la que fai do verdadeiro un resultado, á vez que supera esta contraposición entre o verdadero e o seu devir, pois este devir é igualmente simple e, por tanto, non se distingue da forma do verdadeiro, consistente en mostrarse como simple no resultado; é, mellor dito, cabalmente este ter retornado á simplicidade. Fenomenoloxía do espíritu.
chúzame - 
