Una reunión carece de unidad mientras no haya armonía dentro del propio ser y entre las personas del grupo. Así como un músico necesita ensayar a solas con su instrumento antes de formar parte de una orquesta sinfónica, la persona necesita soledad para estar en contacto con su capacidad, su potencial y su especialidad antes de unirse al grupo. Para que haya eficiencia individual, se necesita que haya claridad y limpieza en las motivaciones e intenciones. Mirar hacia el interior ayuda a armonizar pensamientos, palabras y acciones. La persona puede entonces adaptarse según sea necesario. Esta integración personal mantiene al individuo “sintonizado”. Valores para vivir
Teño dificultades cognitivas co concepto de unidade. Agradecería que me remitiran a textos que poidesen axudarme a comprendelo.
Nace Xenia: unha publicación que ten como obxectivo contribuír a mellorar a igualdade entre homes e mulleres... "está pensada para que as futuras estudantes consideren a ciencia e a tecnoloxía como algo próximo pero tamén para que vexan representadas as experiencias de outras mozas e mulleres que tamén o viron así".
Estando en edublogs lembrei que: "Fleck documentou o proceso mediante o cal actividades sociais como a asistencia a reunións científicas, a contribución a revistas e boletíns profesionais, a incorporación de mitos comúns ós libros de texto, e outros instrumentos de socialización, forman sólidos grupos de personas que de outro xeito serían científicos e técnicos ingobernales". (Una revolución en la evolución: Escritos seleccionados. Pax. 289).
O meu concepto de pensamento evolutivo e coñecemento fundeino en gran medida a partir de Fleck, (ó que cheguei lendo a Ian Hacking) neste artigo hai unha explicación interesante sobre a concepción da sífile que ten moita causalidade na miña idea de concepto, teoría, ciencia, coñecemento e outros.
Lin estes días algo moi interesante en El Pagano de Jack London:
El lenguajese aviene a describir las condiciones habituales de la vida, pero es incapaz de expresar en modo alguno la cualidad de aquella inmensa explosión de viento. Más me hubiera valido atenerme a mi intención inicial de no tratar de describirlo.
Mais adiante aínda, describe o centro do huracán que "era un océano como ningún hombre lo haya soñado jamás. Era la confusión tres veces confundida. Era la anarquía. Era un pozo infernal de aguas saladas totalmente enloquecidas." Precioso.
Mentres escribía recibín este titular: "El arte crea personas pensantes que no convienen", unha experiencia con nenos interesante, que me lembra algo que sucedeu no encontro cando alguén preguntou algo así coma ¿pódese innovar en educación con outras ferramentas ademáis de cos blogs? e a pregunta foi interceptada no aire antes de chegar ó seu destinatario e alguén respostou que non era isa a pregunta e que a pregunta que había que facer era se se podía innovar cos blogs. Iso a min non me gustou nadiña a verdade e que son máis partidaria de que cada que as preguntas sexan libres e que a 2.0 ten como vantaxe precisamente que calquera poida facer calquera pregunta a calquera. A tecnoloxía non é motor senón mero instrumento, dixose tamén.
O mundo virtual é universo simbólico. Cassirer di que o universo simbólico nos atrapa.
Hai unha vantaxe tecnolóxica importantísima e é que as relacións coas persoas deben basearse no respecto (no máis amplio sentido da palabra) pero ás máquinas podemos sometelas sen dor algúnha.
chuzame -
