[ View menu ]

Se descoñezo as preguntas…

O tema dos cuestionarios.

Por exemplo nesta gráfica a min paréceme que por moi controlado que esté o erro muestral, e moi exactas que sexan as medicións, a información que da a gráfica é escasa. Interpreto que sin embargo deixa moi claro o pouco que sabemos do que os nenos fan cos medios. Por unha parte penso que a barra "otros" non indíca diversa índole, xa que todas as veces que un enquisado marcou "otros" podían estar pensando exactamente no mesmo outro. Non se pode saber pola gráfica. Valoro a posibilidade de que o deseño da pregunta esté mal realizado.

A fiabilidade dos pais.


Tamén vin algún traballo no que ademáis os cuestionarios son aplicados ós pais. Así, preguntarlle ós pais que é o que fan os seus fillos en internet non me parece unha metodoloxía nada fiable, tendo en conta a gráfica do Eurobarómetro da Comisión Europea.

“Los niños son, en la actualidad, actores que influyen enormemente en los actos de compra de los padres”, señala Juan Miguel Gómez Espino, profesor de la Universidad Pablo de Olavide. “Tienen, entre otras cosas, el poder de dar la lata, lo que, como sabemos, puede ser muy poderoso”. Claro que no sólo se trata de que estemos dándoles a los niños todos sus antojos, sino que estamos ante cambios sociales que están afectando a toda la estructura familiar y a las decisiones de gasto. Y, en estas transformaciones, como constata Sara Osuna, profesora en la UNED y autora de Publicidad y consumo en la adolescencia (Icaria editorial), “el sector poblacional de la infancia y de la adolescencia se ha convertido en uno de los sectores más lucrativos. Éstos se están acostumbrando a consumir en abundancia, ya que se dejan llevar por una serie de necesidades inventadas por la propia sociedad en la que vivimos”.

Necesidades superfluas que los padres están más dispuestos a satisfacer, en parte porque son más receptivos a las demandas de los hijos; y también porque muchos progenitores conviven con un elevado sentimiento de culpabilidad, al dedicar poco tiempo a la familia, que termina por aumentar las atenciones materiales, como si un regalo pudiera suplir esas ausencias.

As ausencias son suplidas, a fenda ó meu entender está máis fundamentada nesas ausencias e resólvese co dixital. Tampouco me parece que a fenda sexa exclusivamente tecnolóxica, senón que ten un doble fluxo. Por outra banda a segregación tanto das actividades coma dos contidos parten dunha longa especialización fundada en tipos establecidos por rangos de idade.
Aínda cando:

los estudios cuantitativos sí han concluído que hay un porcentaje de niños que son muy torpes usando ordenadores (cfr Nielsen ). Además, hacen un empleo muy nervioso de Internet (Cfr. Barbara Chaparro ).Nativos digitales

O concepto de nativos dixitais levou sempre aparellada unha compoñente que incluía unha habilidade especial e experticia; nunca probada por ningún sistema de valoración. Esta creencia social de que os nenos son expertos no uso das tecnoloxías parece ser producto das súas propias declaracións en estudios coma o grupo de discusión. Non sei se falei antes ... si:

¿é posible que nun traballo realizado a nivel nacional non caia nun grupo ó menos un par de nenos que non teñan desarrollado un alto nivel de pericia ou que dude da súa capacidade operativa?.

E outra cousa:

Comisión Europea

¿Por qué nos empeñamos en poñer en primeiro lugar sempre?: Buscar información como parte de mi trabajo escolar.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

0 Comentarios

Sen comentarios

RSS feed Comments | TrackBack URI

Escribir comentario

XHTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>