Infancia, Comunicación, Consumo

Que cousas precisan protección, case sempre aquelas que estamos desatendendo.

Galiza é a cuarta autonomía do Estado que máis número de denuncias remitiu á Axencia española de Protección de Datos durante o 2007. Así o destaca o organismo estatal na memoria anual que presentou esta semana e na que da conta do seu traballo. A cifra concorda coa sistemática vulneración dos dereitos recollidos no artigo 18 da CE, que se están a dar nos últimos tempos.[...] os arquivos de datos de carácter persoal relacionados coa videovixilancia subiron un 618% con respecto ao 2006. Aínda así, hai que lembrar que non todas os dispositivos están rexistrados na AEPD, senón pola contra, no caso galego, a meirande parte das cámaras, debido a súa condición irregular nin sequera figuran no citado rexistro. [...] Axencia recoñece as necesidades de avanzar na protección dos individuos fronte aos novos mecanismos tecnoloxía e recomenda ao Executivo desenvolver unha Estratexia Local dirixida a adecuar a instalación de cámaras para control do tráfico á normativa de protección de datos persoais. En movemento

Esta fin de semana volvín a ver Zeitgeist. E quedeime pensando cal sería o lugar idóneo para implantar o RFID.

Non se me ocorre mellor lugar ca o meato uretral... de Rockefeller e Compañía. ¡Cousas que penso eu!

Hai algo nunha entrevista a Gregorio Klimovsky que me gusta moito di: entre os nosos talentos, que son moitos, temos un moi sorprendente: A facultade de facer cousas que non se deben facer e promover un gran desorden e caos na organización política e no funcionamento das nosas institucións. Dice este home que internet non lle permite a un aprender a investigar ou atopar políticas de investigación e de avances científicos. Para iso hai que desenvolver a intelixencia e as estratexias de pensamento, co cal internet non ten nada que ver.

Non sei moi ben porque me tropezo agora co Principio de Pareto, pero apunto aquí que este principio levado ós procesos de negociación desvela que o 80% das concesións ocorren no último 20% do tempo dispoñible.

Ás veces a min gústame pensar sen que ninguén me contradiga ou me "contrapense", como ninguén te censura ou te sanciona e non tes en conta a ninguén, podes pensar cousas raras. Pensar, o que é pensar, non lle fai mal a ninguén. Pero os pensamentos absurdos que un pode chegar a formular seguramente causan algún tipo de alteración cognitiva que non sei se é boa.

E a entrevista de Klimovsky me lembra un pensameto absurdo que me permitín para descansar y era que o proceso de Bolonia se paralizaba nalgún punto. Quero dicir que non se cerraban os plans novos nos prazos previstos ou que non eran comunicados ou algo similar e eu preguntábame que pasaba entonces e intentaba pensar que facían as partes e que movementos se executaban. Bueno en realidade non conseguín facerme unha idea, pero foi divertido e entretenido.

chuzame

En el telar de la trastienda,
de todos los colores,
en todos los idiomas,
de todas las medidas,
Ahmed ofrece alfombras:
las extiende, las cubre, las explica,
con el último precio las enrolla.

Altivo tras los fardos
Ahmed come a escondidas.
Sólo él sabe el valor que regatea,
la miseria que dan catorce horas,
la vida que se pierde en siete días.

Salvador García Ramírez

Poesíasemanal.com

chuzame

Ya que el medio cultural puede estar dominado por grupos sociales, esta idea recuerda vagamente la tesis marxista: ``la ideología dominante es, en cada caso, la ideología de la clase dominante''. Pero, a diferencia de la tesis marxista, la idoneidad de los memes que permite su supervivencia, escapa al control de un grupo social determinado y sigue leyes propias y autónomas. ¿Que son los memes?

 

Non sei se xa titulara esta mañán, cando cisquei o refresco que estaba tomando encima do teclado. Tiven que limpalo enseguida e ó frotar o teclado saín da edición e non quedou nada gardado; como non teño un bo día ía deixalo pasar. Despois fixen outras cousas coma twitear en analóxico.

Comparto o espacio físico con outras persoas e se se me ocorre algo digoo en voz alta; case nunca a ninguén lle interesa o que digo, pero por un momento todos apartamos a vista das pantallas dos ordenadores e cando menos lembramos a presencia dos outros. Mirámonos, sorímonos, comprobamos que temos algo en común, se cadra ata nos recoñecemos.

Volvo a intentar reconstruir o texto porque lin esto e non é que sexa igual, pero paréceselle un algo.

Cortaron a herba dos xardíns estos días. A min interésame a herba, son ruralita -non sei se xa o dixen algunha vez. O contacto da herba debaixo dos pés séntame mellor ca o do cemento (creo que ten algo que ver coa fórmula E=mc²). Cando saio a fumar un cigarro gústame pasear por enriba da herba e ir mirando os mapas que debuxan as distintas especies. Dende a ventá vexo algunhas zonas da terra nas que non medra herba.

Ás veces a persoa que corta a herba está traballando e observo como o cortacéspede actúa baixo a súa dirección e vai reducindo o volume da herba, nalgún documental que vin se explicaba que ese arume que deixa a herba ó ser cortada é coma unha expresión da súa dor e do sufrimento que lle provoca a amputación.

Aínda que a máquina que se usa para cortar a herba nomease cortacéspede, a herba que hai aquí non é un monocultivo de céspede. Os cultivos intensivos non son ecolóxicos.

Digo que me gusta camiñar por enriba da herba e ir mirando os mapas que debuxan as distintas especies. As comunidades de tréboles ó ir medrando fan un conglomerado redondeado e a grama ás veces emerxe polo medio. Conviven outras especies que podo identificar visualmente ás que hai anos podía adxudicarlle un nome que xa non lembro. Tamén hai aquí e acolá dente de león, e as magarzas cando botan flores son coma botonciños brancos aquí e alá.

Mirando este espectáculo, que pobremente consigo describir reláxome, cambio a natureza, o ritmo, a intensidade do pensamento e para min é coma acariñar o cerebro.

Despois do cortacéspede, volven a medrar. Unha e outra vez, incansables. Sempre.

A mesma cadencia e ritmo de crecemento unha e outra vez. É un espectáculo, no que non se sabe se a xardineira somete á herba ou a herba somete á xardineira

Un día atopei unha fresa silvestre pegada a unha árbore, ¡resúltame tan extraña a súa existencia solitaria...!. Unha única pranta que non sei como chegou ahí ou acaso sexa a única que sobrevive dunha colonia. Pese a estar pegadiña ó pe da árbore sofre coma as outras herbas a agresión constante do cortacéspede, e igual unha e outra volta rebrota case con máis forza, parece que quixera medrar máis rápido e conseguir ó amparo da luz algunha flor antes do próximo corte.

Claro. que isto é interpretación miña, algo romántica de máis, pero é certo que cada vez as follas son máis duras, coma se tiveran a esperanza de resistir á segadora.

PD. Olvideime de mencionar que o enlace a Logic+Emotion mo pasara Ricardo.

chuzame

“el conocimiento no es nada en nuestras sociedades y economías de cambio vertiginoso, es sólo un producto perecedero. Lo que aprendemos hoy queda obsoleto o es superfluo mañana."

Entonces?

Si todos los saberes fuesen tan fugaces como creen algunos apóstoles de la innovación a toda costa, ¿qué contenidos pueden nuclear la enseñanza escolar? Los conocimientos instrumentales, responden, y con mayor preferencia al lema, que entendido con simpleza puede hacer estragos: “Aprender a aprender”.
David Medina e Luis Gómez Llorente: Neoliberalismo e educación

chuzame

Luz e progreso en todas partes...pero

as dudas nos corazós,

e bágoas qu' un non sabe porque corren,

e dores qu' un non sabe por que son.

Outro cantar, din cansados

deste estribillo os que chegando van

nunha nova fornada, e qu' andan cegos

buscando o qu' inda non hai.

¡Reprobos!, sempre ó oculto preguntando,

que, mudo, nada vos di.

Buscade a fe, que se perdeu na duda,

e deixade de xemir

Mais eles tamén perdidos

por unha i outra senda van e vén,

sin que sepan ¡coitados! por ond' andan,

sin paz, sin rumbo e sin fe.

Trist' é o cantar que cantamos

mais ¿que facer s' outro mellor non hai?

Moita luz deslumbra os ollos,

causa inquietude o moito desexar.

Cand' unha peste arrebata

homes tras homes, n' hai máis

qu' enterrar de présa ós mortos,

baixa-la frente, e esperar

que pasen as correntes apestadas...

¡que pasen... qu' outras vendrán!

Rosalía de Castro. Follas Novas

Este poema está moi ben musicado por Amancio Prada en Rosalía de Castro(1975) e en Rosas a Rosalía(1997) dou fe.

chuzame

Lerme con coidado este estudio e se alguén lle atopa algún sentido, por favor que mo explique, porque teño un profundo interés en entendelo.

TNS "descubriu" unha tipoloxía de internautas que teñen distintas formas de utilizar Internet e permiten ¿caracterizar un tipo de relación? no seo de cada país.

Por exemplo, "se clasifican en 6 grupos". Non entendo que significa "se clasifican". ¿Qué significa se clasifican? ¿que se clasifican elas a sí mesmas? ¿Que elixiron unha das respostas propostas no cuestionario?

• Las Prácticas (26%):Consideran Internet como un servicio que les permite informarse. Internet es utilizado ante todo en una óptica funcional y no para divertirse o favorecer los vínculos.
• Las Sociales (25%): Utilizan Internet para crear un vínculo social, compartir experiencias y seguir en contacto. Se muestran muy interesadas por las  comunidades virtuales.
• Las Soñadoras (17%): Internet les permite evadirse y relajarse. Ante todo es un medio de disfrutar y  no constituye una herramienta de trabajo.
• Las Escépticas (12%): Pequeñas consumidoras de Internet, no consideran Internet como una herramienta esencial. Tienen una confianza limitada en este medio (sobre todo respecto a los consejos prodigados) y no le encuentran una utilidad concreta.
• Las Pragmáticas (11%): Les gusta Internet por su sencillez, su facilidad para comunicar y su instantaneidad. Utilizan internet para evadirse pero no son grandes consumidoras. Se interesan poco por la Web 2.0.
•  Las Extrovertidas (9%): Buscan ante todo el  desarrollo y la valoración personal a través de Internet. Tienen gran confianza en Internet y lo encuentran particularmente creíble.

¿As categorías son excluíntes? Se son pragmáticas non poden ser sociais, e ¿as extrovertidas non son sociais? ¿Qué carajo é isto? ¿A quen se lle ocorren este tipo de cousas? De verdade que me gustaría pasar unha tarde coa/s persoas das que saen este tipo de ideas. Creo que aprendería moito.

¡Hai cada descoberta este ano, que non se vía o ano pasado...

chuzame

Comunico a todo aquel que non teña constancia, que resulta ben duro non ser moi list@.

Pido desculpas, a aquelas persoas que esperan na promesa que fai o título deste blog de falar de infancia, de comunicación e de consumo. Direi no meu favor que separo con comas no título e que aínda non son quen de falar das tres cousas ó mesmo tempo.

Recoñezo ter polo menos tentado, suxerir unha progresión que non se dou polo de pronto, e que en estes momentos non só non me esforzo en executar, senón que non teño intención de seguir literalmente. Practico o salto de rá. Fago o que podo. Lamentoo se non resulta suficiente. Digoo porque non o é para min. Así que agradecería calquera tipo de axuda.

Pero ó que ía era a dicir que me disperso con calquer cousa, por exemplo:

Considero que a Comunicación é un hiperónimo de publicidade, relacións públicas, propaganda, (con certas reservas conceptuales) a información, a comunicación interpersonal e mesmo a intrapersonal -que eu penso que si ten proxección social- son hipónimos con respecto á primeira e cohipónimos entre si.
Creo que cabería falar tamén de holónimos e merónimos e mesmo de comerónimos.

Deixoo para posibles discusións e espero ter indignado a alguén o suficiente como para que os sonidos e silencios, a direccionalidade, a autoridade e calquer outro elemento da comunicación se revolvan e me fagan sufrir temporalmente algún tipo de variante emocional ou intelectual.

Eu digoche o que leo, dime ti en que me vou convertir.

Actualización: máis sobre holonimia e meronimia en Amistad Europea Universitaria:

Las operaciones de meronimia y de holonimia son tan importantes en el sistema de la lengua como las operaciones de hiponimia y de hiperonimia

chuzame

A mirada configura o discurso e a nosa percepción da realidade ésta configurada polos sentidos; se o imaxinario e virtual son un velo sobre o real (¿sexto sentido?), coma un visillo con debuxos na ventá pola que miramos ó exterior. Entón un descubrimento sobre o social ¿foi o vento que apartou o tecido durante un segundo, foi un simple movemento no que unha parte distinta do tecido afectou á nosa visión do exterior?.

A evolución nas ciencias sociais ¿foi un visillo descorréndose, foi un movemento do tecido?. Se cadra evolución da mirada, se cadra deterioro nas cortinas (manchas, decoloracións...) , se cadra hai algúns cambios ahí fora, se cadra alguén saiu fóra algunha vez.

¿Que estilo ten o lugar que habitamos? ¿Románico? ¿Gótico?

¿...?

chuzame