Pero además, se observa claramente que en la sociedad se están generando cambios de tal magnitud que muchas personas no son capaces de reaccionar adecuadamente y seguir un ritmo cada vez más vertiginoso. En esta sociedad, además, la comunicación, paradójicamente, muchas veces no sirve para generar lazos. En la era de los blog, del facebook, “se envían mensajes a una pantalla, pero no existe la cercanía que da el cara a cara”, indica. Así, las personas, en la era de las comunicación de masas, se sienten más solas que nunca y la comunicación interpersonal no fluye en forma efectiva, indica el especialista. La discusión.

É claro que o conceito de desintoxicação aplicado aos ecrãs já encerra todo um mundo de questões. Mas é assim mesmo, recorrendo a esse problemático termo que o jornal Le Monde de hoje se refere a uma iniciativa que, desde a semana passada, foi assumida pelos cerca de 250 alunos de uma escola primária dos arredores de Estrasburgo, em França. O propósito colectivo foi precisamente esse: durante dez dias, pôr de lado todo o tipo de ecrãs - de televisão, computador, consolas de jogos. A notícia não indica se também telemóvel. Mas o desafio não se ficava por aqui: era preciso aprender a ocupar o tempo de outro modo, de um modo que fosse interessante. Educomunicaçao.

Los niños que no empiecen a usar el computador tempranamente van a correr el riesgo de quedar atrás. (…) Cuando los niños lleguen a la primaria, los maestros van a querer que usen programas aún más avanzados”. Así que el recorrido se impone. Empecemos en el jardín y sigamos con preescolar. Educar.

chuzame

| View | Upload your own

Daniel Martí estivo esta mañá na súa liña: Brillante.

chuzame

La calle pareció ser el lugar más razonable y allí empezó otro capítulo de nuestro aprendizaje. No es a cualquier hora, ni cualquier día ni en cualquier época o barrio que se encuentran niños jugando por la calle. Apuntes metodolóxicos sobre antropoloxía urbana.

chuzame

If i delete all the cookies temporary files and history can my dad still see what websites ive been to?

chuzame

Tiña que estar traballando nunha anotación que se ía titular oigo la música e que dicía máis ou menos:

Non hai moito nunha conversa informal sobre nenos bromeabamos sobre a distancia que media entre pais e fillos adolescentes e alguén dixo:

- Tengo un hijo, se que está ahí porque oigo la música.

Hai cousas que me quedan dando voltas na cabeza durante moito tempo; Daniel e Tiscar (gracias a ambos) sinálanme unha porta a Medrando en liña; mencionase na entrevista realizada ós autores que as TIC teñen creado "a maior fenda dende a xeración do Rock and Roll".

Os rapaces entrevistados para Medrando en liña manifestan que lles molesta bastante que os seus pais non saiban traballar cun ordenador e apenas se mañexan coas mensaxes de texto. Ata aquí chegara.

Engado aquí, que me interesa especialmente o feito de que "os nenos en xeneral se amosen  emocionados de que os adultos queiran escoitar historias acerca da súa vida en liña, suliño especialmente adultos que non son os seus pais ou mestres". O paso a idade adulta relacionase coa alteración no status quo do neno, o paso de inexperto a experto, penso que iso pode xenerar parte do conflicto con aquelas figuras de autoridade que representa o pai mestre, autoridade que o non estar presente permite unha colocación de paridade ou a inversión de relación con outros adultos neste caso concreto. Pero isto acábaseme de ocorrer.

Tamén estaba a fedellar no Google Docs nun algo sobre o control parental que teño que enviar para correxir a ser posible esta mañá.

En cambio estou a chatear co meu amigo Ricardo a través do correo electrónico. Intercambiamos un par de cantigas. Eu envieille esta:

E el correspondeume con esta outra:

Non sei que fará o meu compañeiro, pero eu bou traballar con mellor humor o resto da mañá.

Debía ampliar isto pero voume a Google Docs. Sexas quen sexas, ten un bo día.

chuzame

Onte o Faro de Vigo publicaba en Cartas al director e en último lugar baixo o título

Isaac Díaz Pardo replica

Quien pregunta "¿Es lógico que un accionista viva en la sede de la compañía?" al pedir que se oculte su nombre para decir esa sarta de calumnias contra mi persona, resulta ser un cobarde y un miserable. No entiendo cómo una publicación tan responsable como la suya permitió acceder a esa petición, por lo que suplico, señor Director, que acogiéndome a derecho de réplica dé publicidad a estas breves líneas, como respuestas a lo publicado en el diario que usted dirige.

A carta de Isaac Díaz Pardo refírese a este texto publicado na sección Sociedad y Cultura.

¿Que che parece esto? ¿Dúas ou catro?

Actualización 11 de decembro de 2007 como andiven esta fin de semana perdida da man de dios, felicito hoxe ó Ministerio de Traballo por concederlle a Medalla de Ouro ó Mérito no Traballo a Isaac Díaz Pardo,  firgoa e Chuza.

chuzame

Gracias á labor de persoas que descoñezo, (véxase os que realmente traballan en blogaliza), hai arredor dun ano que ando a dicir o que me peta, máis ou menos, con máis ou menos acerto, adecuación e formas.

Como agora unha nova utilidade permíteme ter un contador de visitas, (activeino o 27 do mes pasado) ando a botarlle un ollo.

Flipo un pouco vendo que os días 3 e 4 tiven 284 e 283 visitas, como teño poucos días de referencia non sei ven como entender os datos, pero fronte a datos de outros días, dame que pensar que debe ser cousa do tema. Coincídeme coa anotación referida a Díaz Pardo, así que entendo que o tema pode ser interesante, e coa fin de incrementar o número de visitas, farei como fan os medios con outros temas e dareille outra volta de tuerca.

Asedio a Isaac Díaz Pardo

Sus colaboradores en el IGI consideran que está ante "un asedio total" de la actual dirección, que siente por Díaz Pardo "un odio visceral" y quiere "ahogarlo en su último refugio". Firgoa0 4/12/2007

Para non ter que traballar moito, enlazo aquí todo o seguemento de unha crónica da mesma fonte.
E para que non pareza que son tendenciosa farei unha lista de outras fontes que tamén falaron no seu intre de Isaac Díaz Pardo:

Aduaneiros sen Fronteiras

Chiscando un ollo

La casa de los vientos

Periodistas 21

San Ciprián na rede

Infancia na lareira

A Ponte vella

Boedense

Bambú

52.200 en total, eu paro aquí ...

chuzame

Todos queren ser "Autoridades Competentes" en Internet, disque.  Todos menos Miguel Mirones a xuzgar pola expresión, e parece entender el que non todos poden selo.

¡Todos son autoridades competentes en Internet!, o nivel de competencia establécese a ritmo de jazz. E cada quen ocupa o sitio que os demáis lle confiren orquesta.

Solo faltaría que pasaramos da censura á autocensura. Claro, ¡hágalo usted mismo!.

Gracias, Antonio Delgado. Pero aínda ¿se eu opino que un epíteto lle cai ben a Ramoncín non vou poder dicilo?.

chuzame

Veño de descargar un documento que fai historia, atopeino mirando pola fiestra de Masoucos e pensei que sería interesante gardar unha copia dun documento capaz de xenerar un conflicto entre os intereses dunha persoa e a liberdade de expresar opinións, que non sei como se resolve.

Leo García Jiménez no seu recente libro cita o seguinte texto de Saperas:

La Teoría de la Comunicación tiene como objeto de estudio propio el proceso de la comunicación de masas que implica una pluralidad de formas comunicativas, desde las más simples (la comunicación interpersonal) hasta las formas más complejas (la opinión pública). Si definimos la comunicación como un proceso básico podemos afirmar que se trata de un proceso que se establece entre un comunicador (agente intencional) y un receptor (agente individual, grupal, organizacional o colectivo que recibe, interpreta y retiene el mensaje) ...

A autora considera que Saperas está superando a concepción tradicional da comunicación de masas cando di "la comunicación de masas que implica una pluralidad de formas comunicativas"; eu creo que non porque di do comunicador que é un axente intencional (volitivo) característica que non lle é conferida ó receptor.

Personalmente creo que queda moito que barrer da teoría da comunicación de masas na Ciencia da Comunicación

A volición do que denomina axente intencional -paréceme a min- está moitas veces condicionada pola necesidade de encher espacios nos medios e os propios procesos de traballo. O ano pasado dicíanos Casasús nun seminario que debiamos ter esto en conta cando fixeramos un análise de contido. Na publicidade, as relacións públicas, e o xornalismo pode haber tantas incidencias e tan pesadas coma na interpersonal ou na intrapersonal.

Aquí no se salva ni Dios que dixo Blas de Otero e canta Paco Ibáñez.

Coas novas tecnoloxías construir unha imaxe pública complícase algo máis ca cos métodos tradicionais. Pasa que o receptor, elixe o que recibe, recibe , interpreta e non retén a mensaxe senón que a reinterpreta e a reelabora e a emite de novo e ahí debe haber algo de volición. Vese, no caso Yolanda Castaño que se define así e a len deste xeito e nunca esperou que esto entrara a formar parte da súa definición, pero ahí está.

Tampouco entendo a comunicación como un proceso. Dice Urrutia, e tamén o saco do libro de Leonor que me está dando moito, que "a existencia da comunidade esixe a comunicación. Para que dous homes -(esto eche cousa da historia, tamén poden ser duas mulleres, un home e unha muller... o caso é que sexan dous seres humanos)- formen unha comunidade é preciso que se teñan comunicado a través de calquera sistema de comunicación, por simple que este sexa. [...] Para que un novo membro as coñeza esas reglas é imprescindible tamén comunicarllas".

Entendo eu que a comunicación é en sí mesma e que o seu uso xenera procesos de intercambio, pero non me parece que a comunicación sexa un proceso. Claro que non son moi lista e tampouco sei demasiado, pero empezo a ter a convicción de que ser emisor ou receptor é simplemente unha cuestión práxica. Igual ca sempre, supoño. O que cambia deben de ser os protocolos, coma sempre.

chuzame

O Martes

A miúdo vaiseme revíraseme o pensamento ante certos estímulos, comecei a mañá botándolle un ollo á teoría de cordas por culpa de ver o programa Redes de Punset. Así mirando por riba atopo interesantes algúns artigos máis ou menos esclarecedores para aqueles que non somos físicos (científicos da física, quero dicir).

Na páxina de Strings 07 hai unha morea de enlaces para afondar (con ou sen control) no tema de camiño ata a Teoría M que parece agrupar as 5 teorías de cordas cunha onceaba dimensión.

Non andei moito o tema porque esperaba a Ricardo Mena, o meu amigo e tamén compañeiro de doutoramento. Como portador de humanidade, paréceme que Ricardo Mena viaxa cunha carga máis grande ca outros dos meus conxéneres e o caso é que me parece tamén que a porta moi ben. Un tipo duro.

CESGA
e dous días despois retomo

Hasta aquí, (un pouco menos pero non podía cortar o paragrafo anterior), foi o que me quedou gardado como borrador. A partir destas liñas trato de reproducir o que recordo do que tiña escrito hai dous días e se perdeu nos cables de fibra óptica porque non había liña co servidor. Hai un sinal fantasma vibrando entre cordas que vaga de dimensión en dimensión.

O resto do texto falaba do último proxecto de Ricardo en MM+A, catalizado por unha marca que se dedica á moda: ID VALUES.

A partires de aquí había un intento meu de explicar o concepto e os valores que se promoven coa marca pero gracias ó erro no servidor e a unha conversa por correo electrónico posterior con Ricardo, sustitúo ese intentento por unhas palabras de Ricardo Mena:

ID es una marca que se afirma pela individualidade na sua forma de abordar a pessoa com elemento essencial do mundo onde estamos... a comunicação, o branding só pretende ser um sinal de um conceito... non o mas destacado...

O que se destaca é o conceito, é o cliente e a comunidade de pessoas que se identifica com a marca, os seus valores e missão...

Nalgúnha parte do discurso orixinal que se perdeu facía referencia a un par de películas que se me viñan á mente Strings e 21 gramos.

Hoxe
Como son ruralita e non cosmopolita o que máis me interesou do proxecto ID VALUES é o modo en que prantexan a súa política de apoio social (responsabilidade social); a idea é a de, a través das novas tecnoloxías, poñer en contacto a personas individuais. Así unha persoa de calquera parte do planeta cunha necesidade pode poñerse en contacto coa marca para solicitar a axuda que require e entrar nun programa no que o cliente decide a que causa individual irá destinada a parte do seu gasto que se destina a estas accións. Deste xeito pode elixir se o destina a mercar un ordenador ou cámara en etiopía, a pagar unha operación en sudamérica, etc.
A acción de apoio realízase de persoa a persoa, a empresa actúa só como intermediaria.
O primeiro día mentres escribía sobre esto víñame á cabeza outra película "Las tortugas también vuelan". E logo aquelo que di Carlinhos Brown: A gente aínda non soñou.
Ricardo cree que non hai que esperar a que todos durman para soñar. Eu concordo con el.

chuzame