Archive for 'código'
Flexibilidade
As palabras, son terriblemente flexibles. Debe haber unha fórmula para calcular a súa elasticidade. Cando leo certo tipo de textos, non sei moi ben se @ autor@ está impresionad@ ou se quere impresionarme. É dificil intelixir entre tanta fascinación. A maior parte das emocións son extremadamente contaxiosas.
Espero que todo se calme co tempo, os seres humanos somos moi impresionables; pero acabamos acostumbrádonos a todo. Disque o que non mata engorda.
Os Biosbardos, estou a pensar nos biosbardos.
chuzame - Efectos poderosos
Onte visitei o Club Faro para escoitar a Manuel Martín-Loeches que trataba de contestar á pregunta ¿que nos fai humanos?. É dicir, que explicou un pouco sistema operativo humano así coma as actualizacións e novas versións que foron salindo nos últimos 80.000 anos.
Mencionou as neuronas espello, estas coñeceredelas ben porque están de moda, ou algo similar dixo, a estimación de Martín-Loeches é que esta moda deixará de afectar á ciencia en un corto prazo estimado de 5 anos, logo chegaráse á conclusión de que non era tan importante. As modas afectan a todo, mesmo á ciencia pero eche unha cousa boa porque moitas persoas se suman á corrente e dese xeito supérase antes o extraordinario do estímulo, bueno se se pode dicir que o extraordinario lle corresponda ó estímulo en lugar de corresponderlle á cognición, percepción, emoción ou o que é o mesmo ó observador, ó suxeito.
Pero modas habelas hainas, recordo que hai uns anos nos medios de comunicación non había frase na que apresentándose o nacionalismo non se apresentara tamén terrorismo ou no seu defecto radical. Non sei se isa moda terá algo que ver con que o debate de aspirantes a xestor só haixa dúas persoas; pouca capacidade de elección se nos ofrece á simple vista, e coincido en que hai máis dunha razón para non votar a ningún dos dous, 31 polo menos din.
Pero falando de modas, preocúpame bastante (con perdón) ese rollo de gañadores e perdedores. O rollo gañador e perdedor, veñoo captando dende hai anos nas películas americanas non sei en cantos guións de produccións norteamericanas non sairá unha frase coma: ¡Eres un perdedor!, logo empezou a soar nesas..., neses..., nos platós onde se comentaban esa clase de programas chamados de telerrealidade, que eu non sei canto teñen de realidade se hai que facer un casting no que a maior parte de concorrentes non dan o perfil que andan buscando. E agora empeza a soar en boca dos aspirantes ó hemiciclo e exténdese por outras voces coma unha moda, paréceme que pasou algo semellante co termo patriota ou patriotismo. É coma se as películas, os guións ficcionais escaparan das pantallas e tomaran a realidade. Non sei se o onomaturgo (pax. 50) andará outra vez de mala saña, ou se a comunicación mediada ten realmente efectos poderosos. Unha cousa é certa; quen sementa recolle -non porque eu o diga, senón porque o dixo Gerbner.
Atopo que non é cousa boa simplificar demasiado as cousas para o desenvolvemento cognitivo:
As características do estereotipo poden sistematizarse, seguindo a V. Allende (1997), en tres:
a) Anula a complexidade dun asunto ou dos oríxes históricos, culturais, relixiosos ou económicos dun grupo ou tipo social concreto.
b) De tódalas realidades posibles, elixe unha, simplista e reduccionista, que conduce a unha visión maniquea das relacións sociais.
c) Opera sobre roles de inferioridade e superioridade, sobre todo en canto ó xénero dos individuos (home fronte a muller) e a súa etnia (hombe blanco frente ó resto). Engado eu e mil outras posibles.
Por outro lado, trátase de construccións mentais sumamente difíciles de erradicar, xa que está demostrado que os sucesos que confirman as expectativas estereotipadas previas son recordados mellor polos suxeitos que aqueles que as contradín. Disfuncións da socialización a través dos medios de comunicación.
Dicía onte Martí-Loeches que fundamentalmente o desenvolvemento do cerebro humano baséase na complexidade das conexións que nos permiten manexar máis información ó mesmo tempo, ou sexa que temos máis ram e procesamos máis datos ó, e, no mesmo tempo. Que bonito ¿verdade?. Se é así, para que simplificar se como tamén se mencionou o maior pracer que se lle pode dar ó cerebro é a sobreexcitación.
Esta fin de semana, estiven a botarlle unha ollada ó pasado recente nun documental que afortunadamente está en YouTube Os 70: De Woodstock ó Walkman ía falar do tema pero vexo que se me fai longa a anotación, como eu xa teño a miña opinión mellor que o vexa cada quen -se quere rememorar o pasado- e que me conte a súa.
chuzame - A Quen vs. Quen
Unha parte dos xóvenes usuarios actuales están iniciando as súas experiencias web e a súa conducta cambiará. Aínda menos coñecemos dos usuarios, máis do 50%, que se pode incorporar nun futuro próximo por exixencias persoais ou profesionais; e é probable que non repitan as conductas máis extendidas na actualidade. E, por último sen pretender ser exhaustivo, sen gradacións da interacción e destes públicos, que separen conceptualmente entre usuarios e clientes, turistas ou lurkers, pseudo / falsos visitantes os resultados de e-métrica que se nos ofrecen como alcance, difusión ou incluso calidade dunha comunicación conducen a errores de fondo coma os que a semiótica e a análise de contido puxeron de manifiesto con respecto á investigación empírica de audiencias en médios masivos de comunicación. A Análise Semiótica de Hipertextos e a Evaluación de Webistes
chuzame - Crátilo 438a
Sócrates: Así, pois, se é moi posible aprende-las cousas polos nomes, pero tamén por elas mesmas, ¿cal desas duas aprendizaxes sería a máis fermosa e a máis segura? ¿Aprender, a partir da imaxe, a imaxe mesma e se é correta, e, á vez, a verdade da que ela é imaxen; ou, a partir da verdade, aprende-la mesma verdade e se a sua imaxe foi realizada de forma correcta?
Cratilo: Paréceme a min que é preciso partir da verdade.
Sócrates: Por conseguinte, chegar a saber de qué forma haixa que aprender ou descobrir ós seres quizáis sexa tarea superior ás miñas forzas e ás tuas. Debemos, sen embargo, felicitarnos de ter convido en que non hai que partir dos nomes, senón que hai que aprender dos seres e indagalos por eles mesmos, moito mellor que a partir dos nomes.
Selección de Textos de Cratilo o del lenguaje de Platón. *Cheguei dende Wikipedia
chuzame - Nada é o mesmo
Recibía onte de Enfocarte un poema de Angel González (é bonito recibir un poema, hai un tempo alguén me entregaba un case a diario -espero que o teu pai se atope ben); dice o poema:
Nada es lo mismo
La lágrima fue dicha...
Olvidemos
el llanto
y empecemos de nuevo,
con paciencia,
observando a las cosas
hasta hallar la menuda diferencia
que las separa
de su entidad de ayer
y que define
el transcurso del tiempo y su eficacia.
¿A qué llorar por el caído
fruto,
por el fracaso
de ese deseo hondo,
compacto como un grano de simiente?
No es bueno repetir lo que está dicho.
Después de haber hablado,
de haber vertido lágrimas,
silencio y sonreíd:
Nada es lo mismo.
Habrá palabras nuevas para la nueva historia
y es preciso encontrarlas antes de que sea tarde.
Nada é o mesmo, hai palabras novas e tamén novos nomes para Juanito Laguna no século XXI, pero esta vez non llos pon Berni senón os alumnos da Escuela Manuel Belgrano de Bandfield dos que teño noticia a través de Educar.
Outra versión de Juanito Laguna remonta un barrilete.
Fala tamén de Juanito Laguna Belén Gaché faime sorrir ese dito que menciona:
Existe un dicho que señala que los peruanos descienden de los incas, los mexicanos descienden de los aztecas o los mayas y los argentinos descienden del barco.
Tamén Enfocarte inclúe un pensamento de Felix Guattari neste número:
...nunca se puede disociar los procesos maquínicos de las estructuras de reterritorialización -para adoptar un lenguaje más complicado, sofisticado o pedante, no sé. La cuestión de la construcción de expresión, de la construcción maquínica -que cambia los hechos, que los actualiza, que impulsa nuevas referencias, nuevos universos- es inseparable de la cuestión de los territorios o de los «cuerpos sin órganos» sobre los cuales se inscriben, se marcan, se encarnan los devenires maquínicos, los procesos incorporales. Pero es precisamente ahí donde encontramos toda la ambiguedad del territorio, de la desterritorialización y de las reterritorializaciones. Felix Guattari
E tamén:
...existen múltiples elementos de expresión que no pasan por el lenguaje tal como es fabricado por la escuela, por la universidad, por los medios de comunicación de masas y por todas las formaciones de poder. La expresión del cuerpo, la expresión de la gracia, la danza, el riesgo, la voluntad de transformar el mundo, de circular, de codificar las cosas de otro modo, son lenguajes que no se reducen a pulsiones cuantitativas, globales. Constituyen la diferencia. Las generaciones jóvenes, en su modo de ver, sentir y expresar, tienen cadenas semióticas, sistemas cada vez más elaborados. Mi abuelo, cuando hablaba por teléfono, no se sentía cómodo. Yo tampoco, cuando tengo uno de esos gadgets tecnológicos en las manos. Para chicos de cinco o seis años de edad eso no es un problema. Es decir, estas formas de lenguaje afectivo no son algo parecido al buen salvaje o al retorno a la naturaleza de Rousseau.
chuzame - Relacións emisor-medio e medio-receptor
Decía na anotación anterior, aplicando outras voces, que os medios modifican o proceso de comunicación apuntando a "modificación da relación social que vincula ó emisor e ó receptor da mensaxe, polas novas relacións emisor-medio e medio receptor". Gracias ó comentario de Masoucos poño aquí un exemplo ilustrativo:
No podo deixar de comentar que ó visitar adiccionesdigitales.es a frase que me vén á cabeza é «are you from the past?». Fondo de páxina sen cor definida, texto en movemento, contador de visitas, imaxes reescaladas polo navegador (¿quen quere cargar unha imaxe de 1.165 x 874 píxeles e 294,02 Kbytes para vela a 161 x 119 píxeles?), ligazóns con espazos, ligazóns a ficheiros PowerPoint, MP3 e WMV sen avisar do seu formato… só lle falta ó pé da páxina un © 1998. Marcus.es
Ten gracia, é coma un se dixeramos, mira que pinta leva.
O ano pasado nun seminario con Casasús. Mirabamos o caso Jayson Blair ocorréuseme facer un experimento para ver as reaccións dos xornalistas cos que compartía espacio e discurso. Tomei esta frase tal que así para unha primeira diapositiva:
Los medios de comunicación constituyen una amenaza para la sociedad actual. Soportan un estado patológico sin precedentes y lo malo es que transmiten esta perversión al entorno de la cultura, de la política, de la judicatura y, en fin, a todo lo que tocan.
Por suposto despertei grande indignación, alguén preguntou ¿eso lo dices tu? e por suposto devolvéuseme a agresión de xeito verbal e xestual; o profesor pediume que pasara á seguinte diapositiva para evitar explosións de violencia, pedín ós presentes que conservaran o seu estado emocional e pasei á seguinte diapositiva:
Los medios de comunicación constituyen una amenaza para la sociedad actual. Soportan un estado patológico sin precedentes y lo malo es que transmiten esta perversión al entorno de la cultura, de la política, de la judicatura y, en fin, a todo lo que tocan.
José F. Beaumont ("Patologías de la Información", El País, 1/11/1997) del libro del sociólogo francés Pierre Bourdieu sobre la televisión (1997).
Alguén dixo "¡ah! bueno eso es otra cosa" e un pouco despois dixo "¡ah pero es el mismo texto!". A interacción voltouse máis cordial. Era a mesma cita pero non era o mesmo texto, era outra información e ofrecía outra lectura, outra descodificación, ninguen se enfadou con Beaumont, nin con Bourdieu, nin con Hugo Aznar a quen lle roubei a cita (que por certo non atopei na edición impresa galega, pode que non buscara ben porque o fixen á présa). O meu interés era comprobar como se le unha cita anónima e como unha cita de autor.
A parte do que a semiótica puidera dicir do suceso dice a comunicación evolutiva que "unha persona, un grupo ou unha organización evolucionarán na medida que establezan relacións de aprendizaxe"; eu creo que a aprendizaxe e as rutinas teñen reaccións moitas veces adversas. Esto lémbrame a Barton Fink.
Disque o hábito non fai ó frade; pero realmente as relacións emisor-medio e medio receptor tamén afectan a relación de comunicación en ocasión máis cá propia información que se transmite.
En relación coas adiccións agrego aquí unha cita tomada do informe de UNICEF:
El tiempo dedicado por los menores a Internet se ve incrementado a medida que se van haciendo mayores. Si este tiempo no es controlado con moderación, puede incurrir en situaciones de adicción que mermen las posibilidades de desarrollo del menor en otros ámbitos de su vida fuera de Internet.
Desde una perspectiva amplia, Internet puede resultar ser un espacio para múltiples tipos de adicciones: ludopatías de juegos en Red y apuestas electrónicas, adicción a la descarga de música, a la compra de productos y servicios, etc. De entre los datos disponibles23, se estima que un 37% de los menores que se conecta habitualmente a Internet reconoce “sentir la necesidad de conectarse a Internet con frecuencia”. Por otro lado, el 23% de los
menores que se conectan con regularidad juega en casi todas las conexiones que realiza (el 17,5% juega en la mitad de las ocasiones, un 12% en una de cada tres y finalmente un 44% en una cuarta parte de las conexiones que realiza).
chuzame - Hiperónimo: hipónimos-cohipónimos
Comunico a todo aquel que non teña constancia, que resulta ben duro non ser moi list@.
Pido desculpas, a aquelas persoas que esperan na promesa que fai o título deste blog de falar de infancia, de comunicación e de consumo. Direi no meu favor que separo con comas no título e que aínda non son quen de falar das tres cousas ó mesmo tempo.
Recoñezo ter polo menos tentado, suxerir unha progresión que non se dou polo de pronto, e que en estes momentos non só non me esforzo en executar, senón que non teño intención de seguir literalmente. Practico o salto de rá. Fago o que podo. Lamentoo se non resulta suficiente. Digoo porque non o é para min. Así que agradecería calquera tipo de axuda.
Pero ó que ía era a dicir que me disperso con calquer cousa, por exemplo:
Considero que a Comunicación é un hiperónimo de publicidade, relacións públicas, propaganda, (con certas reservas conceptuales) a información, a comunicación interpersonal e mesmo a intrapersonal -que eu penso que si ten proxección social- son hipónimos con respecto á primeira e cohipónimos entre si.
Creo que cabería falar tamén de holónimos e merónimos e mesmo de comerónimos.
Deixoo para posibles discusións e espero ter indignado a alguén o suficiente como para que os sonidos e silencios, a direccionalidade, a autoridade e calquer outro elemento da comunicación se revolvan e me fagan sufrir temporalmente algún tipo de variante emocional ou intelectual.
Eu digoche o que leo, dime ti en que me vou convertir.
Actualización: máis sobre holonimia e meronimia en Amistad Europea Universitaria:
Las operaciones de meronimia y de holonimia son tan importantes en el sistema de la lengua como las operaciones de hiponimia y de hiperonimia
chuzame - Eco
Conta Pawley, que tres veciños de O Eixo deben ingresar en prisión condenados a 7 anos de cárcere.
Andan pasando cousas no mundo, unhas máis perto e outras máis lonxe.
Non sei que ten que ver en todo, algunhas mensaxes que exaltan as actitudes belixerantes ensalzando a aqueles personaxes que participan delas.
Noutrora se cadra a humanidade reescribe a historia contando as batallas como tristes sucesos nos que os homes non foron quen de saber comunicarse.
Así será como as contemos nas escolas; se cadra o próximo século.
O meu gurú nun dos seus poemas di: Que los que matan se mueran de miedo.
chuzame - Estou de volta
Retorno dun descanso se cadra inmerecido, no que transcorreu un tempo que endexamáis recuperarei para outros usos, por que lamentablemente o tempo non é acumulable e non existe forma de almacenalo, a non ser en forma de lembranzas (de xeito que che queda coma disecado, case inútil, nocivo se temos en conta que para activar as lembranzas precisamos consumir outros tempos, tempos presentes...).
Esto, o primerio que me atopo neste blog e unha morea de pó, unha chea de enlaces a páxinas porno a modo de comentarios, pido disculpa por iso, é o que ten deixar as portas abertas. Limpei antes de sentarme.
Non me acordaba da cor destas paredes, desconectei de veras.
Pasei tempo cos meus sobriños porque algúns deles viven fóra e so podo velos nas vacacións de verán e nadal, ás veces na semana santa. Teño dous pequenos de tres e case tres anos, neno e nena conviven moito tempo xuntos e desenvólvense á par. Resúltame moi simpática o uso que fan da linguaxe, os dous din in, iches, iu en lugar de fun, foches, foi. Non intento correxirllo porque no fondo paréceme do máis lóxico. Deberiamos facer cambios nos verbos irregulares. Incluso nas conxugacións; a proposta destes dous suxeitos que se incorporan paseniño á sociedade é apróxima-los imperfectos de tódalas conxugacións; por exemplo facibas, ou dormibas en vez de facías e dormías.
¡Estou pensando en propoñelos para a Academia da Lingua Galega!.
En fin, voltarei a ser a mesma persoa en unha ou dúas anotacións.
Vémonos.
chuzame - 
