Cooperación

Nadie duda de que las tecnologías y sus sistemas de diseño potencian la cooperación. El problema es en qué dirección se “pone a producir” esa potencia latente en la vida social, cómo y con qué fin se explota la cooperación social, la riqueza del territorio y sus infraestructuras. No hay datos que ni por asomo demuestren la capacidad redistributiva que tienen un conjunto de algoritmos cuando se inyectan sobre un territorio. Es puro idealismo chamánico pensar que esas soluciones técnicas van a producir justicia social y van a evitar prácticas de monopolio rentista. Los planes del capitalismo no son redistribuir la riqueza o cuidar el medioambiente, sino explotar el trabajo ajeno y reproducir las desigualdades sociales y territoriales.

CTXT

Omnivorismo Cultural

Este concepto de omnivorismo cultural ha servido para impulsar un gran número de investigaciones empíricas cuyos resultados han servido no sólo para estimular la creación de nuevos términos en el ámbito sociológico (los conceptos paucívoro o consumidor cultural voraz son solo dos ejemplos), sino también para lanzar una discusión crítica. Así, se ha señalado un conjunto de asuntos que cuestionan los argumentos presentados por Peterson y colaboradores: por ejemplo, que la amplitud del abanico de gustos puede ser una nueva forma de distinción en el sentido bourdieuano del término, reforzando las barreras  simbólicas entre los omnívoros y la gente de clases más bajas (la crítica de Bryson 1996), de forma que la tolerancia hacia los objetos culturales se construye como otra forma de violencia simbólica hacia los miembros de las clases populares. Otras críticas que se han realizado a este concepto, como ya hemos visto, son las de que en realidad mide el gusto y no la participación real en actividades culturales; que el grado de omnivorismo es muy variable entre los diferentes campos culturales; que Peterson y sus colaboradores sólo toman en cuenta el campo de la música; y que las disposiciones relacionadas con el gusto varían lo largo de la trayectoria vital de los individuos, pudiendo metamorfosearse de unívoro a omnívoro y de gusto refinado a gusto popular, de acuerdo a la socialización, la familia, el lugar de trabajo, etcétera. Aunque en la obra de Peterson se hagan referencias continuas al ascenso del individualismo, la agencia y la reflexividad, no cabe duda de que en la relación de los individuos con la cultura todavía perviven importantes jerarquías, resultado de la organización desigual de las posiciones sociales.

 

Fernández Rodríguez, Carlos Jesús y Heikkil, Riie

EL DEBATE SOBRE EL OMNIVORISMO CULTURAL. Una aproximación a nuevas tendencias en sociología del consumo

Revista Internacional de Sociología (RIS). Vol.69, nº 3, Septiembre-Diciembre, 585-606, 2011 DOI:10.3989/ris.2010.04.15

 

Estudo estrutural do mito do dragón

De calquera xeito tampou era que as princesas lles encantara ver como os príncipes entraban na cova un tras doutro e ían sendo aniquilados polo dragón. Ben mirado, tralo seu cautiverio as princesas acumulan na memoria e na experiencia, que cando un príncipe entra na cova, acabará irremediablemente ardendo no alento do dragón.
Co tempo a princesa deixa de ver un ser humano que entra na cova para intentar liberala e ve un ser humano que se acerca a unha morte incandescente e irremediable.
Se nalgún caso o príncipe é ademáis extremadamente fermoso e suscita o amor da princesa a idea da súa morte polo alento do dragón resulta tanto máis desesperante.
É algo terrible, hai dragóns tan grandes coma cidades enteiras, e aínda que ás veces parece que o dragón dorme, a máis lixeira alteración pode espertalo.
Aínda que a literatura e outras narracións (Mario Bross por exemplo) sempre fala de príncipes valentes que derrotan o dragón e salvan á princesa, o caso é que a maioría das veces o que sucede é que ambos fuxen sixilósamente sen enfrentarse ó dragón.
Por sorte, os dragóns son desmemoriados e despois de permanecer dentro das súas covas durante un tempo xa non lembran donde tiñan encontrado á princesa en cuestión ou se tivo algunha alí prisioneira durante un tempo. Cando se percata de que está so sale a buscar outra que lle faga compañia, pero non ten especial interés por unha ou outra princesa. As princesas úlenlle ben e fanlle compañia. Ós dragóns gustanlle porque co medo e a tristura se moven despaciño e suspiran. Iso axudalles ós dragóns a acougar e coller o sono, pero tanto lle ten unha princesa coma outra e un reino coma outro e se van ós castelos a buscalas é so porque o seren estes grandes sáltan máis á vista do dragón, tan costumado á penumbra da cova.
A xente pensa que cando anda sobrevoando e queimando todo co alento ó seu paso é por amenazar para que lle den unha princesa, pero en verda non existe unha relación directa de causa/efecto.
Pero mito máis grande respecto ós dragóns é o de que sexan asasinados por príncipes valerosos, como dixemos, iso son mentiras que contan a posteriori a princesa e o príncipe cando consiguen escapar para tranquilizar á xente e que os deixen en paz.
En realidade, polo tanto os dragóns son sempre os mesmos e mentres teñen unha princesa prisioneira acougan, dormen e non despertan ata que a botan en falta.
Por eso é que diríase que é unha parvada que os príncipes ande por ahí baténdose con dragóns e que mellor sexan as mesmas princesas as que escapen do dragón polo seu pé que son as que mellor os coñecen. Pero claro, sempre é preciso dun príncipe para corroborar ante os demáis que o dragón foi asasinado, porque senón a xente non había dar creto na princesa e devolveríanllela ó dragón sen dilación.
Bueno, polo menos esto era así nos tempos en que os reis eran quen de lle “conceder” a princesa a quen llela quitara ó dragón. Non podemos citar fontes por ser “off the record”, pero certamente todo este coñecemento sobre os dragóns obtívose mediante entrevistas en profundidade a princesas e príncipes que viviron o fenómeno de primeira man e a investigación triangulóuse con outras fontes documentais sobre os dragóns que evidencian que efetivamente, os dragóns sempre son os mesmos.


The Structural Study of Myth

Presentes, Pasados e Futuros

Vindo ás obxecciones que se fan e ás solucións que se dan, veráse claramente de cantas e cales especies sexan, polas reflexións seguintes: Sendo o poeta imitador á maneira ou de pintor ou de calquer outro autor de retratos, ha de imitar por precisión unha destas tres cousas, a saber: cales foron ou son os orixinais; cales se di e se pensa que teñan sido, ou cales deberan ser. […] De onde reflexionando se ha de satisfacer ás obxeccións en que se achacan faltas. Porque primeiramente, se se finxiron cousas imposibles para imitalas según arte, terase errado; pero será con acerto, se a arte tivera logrado a súa fin…

Aristóteles. Poética. Capítulo V

as ideas guían o comportamento

Hai numerosas probas de que a información cultural atesourada no cerebro contén instrucións contradictorias. Por exemplo, nun estudio sobre com conciben os norteamoeriacanos a familia, Janet Keller (1992:61-61) recolleu estes <esquemas> contrapostos:

Os membros da familia debería esforzarse no ben de todo o grupo
pero
o ben do individuo debe anteporse ó ben de todo o grupo

A familia é permanente
pero
a familia está en continua transición

A familia é un refuxio
pero
a familia é un lugar onde preparar e ensaiar os papeis que se representarán en público

A familia é nutricia
pero
a familia é axfixiante

A familia é divisoria, un crisol de tensións e dominacións
pero
a familia é un remanso de axuda e calor mútuos.

Outro problema do postulado <as ideas guían o comportamento> radica na conducta contradictoria que se observa cando grandes cantidades de xente tratan á vez de cumplir determinadas normas.

Harris, M. (2000) Teorías sobre la cultura en la era postmoderna. Barcelona. Crítica. Pax. 21-22

Modas adolescentes y medios de comunicación como agentes socializadores

“Como ya no es posible definirse por la propia existencia –dirá J. Baudrillard–, sólo queda por hacer un acto de apariencia sin preocuparse por ser, ni siquiera por ser visto. Ya no: existo, estoy aquí; sino: soy visible, soy imagen –look, look! –. Ni siquiera narcisismo, sino una extroversión sin profundidad, una especie de ingenuidad publicitaria en la cual cada uno se convierte en empresario de su propia apariencia”, donde para este autor de apariencia en apariencia <<aceleramos el vacío>>.

“Los resultados muestran que la familia y los pares constituyen la fuente principal de aprendizaje. También indican el escaso peso de la escuela en la socialización de los adolescentes. En la tabla de la siguiente columna pueden verse discriminadas por género cuales son las fuentes de aprendizaje”.

dialnet. María Teresa Téramo

Xénero TIC

Rua: La brecha digital de género en España: cambios y persistencias


La brecha digital de género no hace más que reflejar (y reforzar) las desigualdades culturales y educativas preexistentes, pues las TIC y su utilización son sólo un reflejo de la sociedad. Por ello, la superación de estas diferencias está íntimamente unida a importantes cambios estructurales y culturales que modifiquen las relaciones e identidades de género[…] Por ello, más allá del análisis cuantitativo de usos o del tiempo dedicado, es necesario analizar en mayor profundidad cómo son tales usos, cómo son interpretados y qué relación guardan con los rasgos característicos de las tradicionales identidades de género.

Manifesto “En defensa dos dereitos fundamentais en Internet”

Ante a inclusión no anteproxecto de lei sobre a economía sustentábel das modificacións lexislativas que afectan o libre exercicio das liberdades de expresión, de información e o dereito de acceso á cultura a través de Internet, os xornalistas, blogueiros, usuarios, profesionais e creadores de Internet manifestamos a nosa firme oposición ao proxecto, e declaramos que …

1 .- Os dereitos de autor non poden estar por riba dos dereitos fundamentais dos cidadáns, incluíndo o dereito á privacidade, a seguridade, a presunción de inocencia, á tutela xurisdicional efectiva ea liberdade de expresión.

2 .- A suspensión dos dereitos fundamentais é e debe seguir sindo unha competencia exclusiva do Poder Xudicial. Nin un peche sen unha sentenza. Este anteproxecto, ao contrario do disposto no artigo 20.5 da Constitución, pon en mans dun corpo non xudicial, un organismo dependente do Ministerio de Cultura, a potestade de poder impedir o acceso dos cidadáns españois a calquera páxina web.

3 .- A nova normativa vai xerar inseguridade xurídica en todo o sector tecnolóxico español, prexudicando unha das poucas áreas de desenvolvemento e futuro da nosa economía, dificultando a creación de empresas, introducindo barreiras á libre competencia, e trabando a súa expansión internacional.

4 .- A nova lexislación proposta ameaza aos novos creadores e dificulta a creación cultural. Coa Internet e os sucesivos avances tecnolóxicos democratízase drasticamente a creación e emisión de todo tipo de contidos que xa non veñen principalmente das tradicionais industrias culturais, se non de moitas fontes distintas.

5 .- Os autores, como todos os traballadores, teñen dereito a vivir do seu traballo con novas ideas creativas, modelos de negocio e actividades relacionadas coas súas creacións. Tentar de soster con modificacións lexislativas unha industria anticuada que non sabe adaptarse a ese novo ambiente non é xusto nin realista. Se o seu modelo de negocio baséase no control das copias dos traballos e na Internet non é posíbel sen violar os dereitos fundamentais, haberán que atopar un outro modelo.

6 .- Cremos que as industrias culturais precisan para sobrevivir de alternativas modernas, eficaces, credíveles, accesíbeles e que atendan os novos usos sociais, en vez de limitacións tan desproporcionadas coma ineficaces para o fin que afirman perseguir.

7 .- Internet debe funcionar libremente e sen interferencias políticas patrocinadas por grupos que buscan perpetuar modelos de negocio obsoletos e impedir que o coñecemento humán siga sendo ceibe.

8 .- Demandamos que o Goberno asegure por lei a neutralidade da rede en España, ante calquera presión que poda ocorrer, como un marco para o desenvolvemento dunha economía realista e sustentábel para o futuro.

9 .- Propoñemos unha reforma real dos dereitos de propiedade intelectual co fin de: retornar á sociedade o coñecemento, impulsar o dominiopúblico e limitar os abusos das entidades xestoras.

10 .- Nunha democracia as leis e as súas modificacións deben ser aprobadas despois do debido debate público e de ter consultadas todas as partes implicadas. É inaceptable que se fagan modificacións lexislativas que afectan os dereitos fundamentais nunha lei non orgánica e que trata de outro tema.

Iste manifesto, feito de maneira conxunta por varios autores, é de todos e de ninguén. Si queres sumarte a él, espállao pola Internet.(Eu tireino de el Escolar.net, e agora mesmo estou pensando en aqueles feitos acontecidos polo 2007 a Aduaneiros sen Fronteiras e en Alasbarricadas.org)

Falase do Manifesto en Twitter e proxéctanse manifestacións en algúns puntos.


Arquivo Reinaldo

A Asociación Cultural Barosa presenta o venres día 17 o libro Barro en Imaxes, que recolle unha parte da obra de Reinaldo, fotógrafo local xa desaparecido. O libro recolle unha pequena parte da obra que este autor desenvolvera no século pasado.
Ademáis da presentación do libro realizaráse unha exposición itinerante de fotografías emblemáticas que permanecerá na Biblioteca Publica do 17 ó 19 e se trasladará posteriormente ó local social da entidade organizadora Asociación Cultural Barosa.
Na inauguración, mañá día 17 de xullo, contaremos ademáis coa actuación musical de Adrián Silva e coa actuación de Antón Castro.
Estamos todos invitados e temos máis información aquí.
Agradéceselle á Asociación Cultural Barosa o esforzo de levar a cabo a iniciativa de preservar o patrimonio cultural, etnográfico, histórico e artístico que se consolida na fotografía de Reinaldo. Aínda que se trata dunha pequena mostra é un gran comezo e esperamos que outras entidades do concello sumen esforzos para garantir a preservación da totalidade da obra.