Infancia, Comunicación, Consumo

Falaba Daniel en xuño do ano pasado dos "mitos que traen asimilados as xeracións dixitais". Nestos días tamén o concepto nativos dixitais aparece entre signos de interrogación aquí e alá. Eu sigo sen entender ben algúns conceptos, por exemplo, cidadán dixital e leo signos que non son quen de interpretar coma "el hecho digital" faiseme demasiado vago.

¿Modifica dixital a cidadán do mesmo xeito que modifica por exemplo a fotografía? Diría que non.

Como nestes días tamén estou a ver máis a fondo o funcionalismo teño máis activas as funcións que se lle atribúen ós medios de comunicación, e leo “la gente hace lo que la interfaz le sugiere” sen deixar de preguntarme se os usuarios se apropian do medio ou é o medio o que se apropia dos usuarios. E como unha das funcións dos medios di Lasswell que é interpretar acontecementos aportando suxerencias de como reaccionar ante os mesmos, non é de extrañar que sempre hai quen diga como hai que usar as novas tecnoloxías.

Tamén, me disperso con outras cousas coma por exemplo este post sobre a semana da pseudo-ciencia, venme á actualidade agora que o becerro de ouro sofre de encefalopatía esponxiforme ou mal de Creutzfeldt-Jakob.

Como o pensamento cambia e convive con outros pensamentos levando ó ser humano a librar grandes batallas non me queda máis ca pensar que teño que concentrarme máis e deixar de preocuparme por cousas que non teñen case nada que ver coa miña tese.

Despois de revisar o funcionalismo, diría que toda a teoría da comunicación que manexamos está condicionada pola conceptualización iniciada, moitas veces observo que a preeminencia que o emisor ten no modelo que iniciou a investigación lévanos na actualidade a entender que a recepción é moito menos comunicación que a emisión. Esa forma de conceptualizar e entender a comunicación ten un grande peso na apropiación tecnolóxica adulta, pero non estou segura de que afecte tanto ás xeracións máis novas xa que se dice que prefieren usar aplicacións nas que os textos, mensaxes, informacións non están escritos. Algúns modelos de negocio vencellados a internet parecen entender perfectamente que o comunicador é o que pon en comunicación e non o que produce a información.

Evidentemente paréceme que non é razonable asimilar os uso infantil e adolescente (lúdico ou educativo) co uso por idades máis avanzadas (lúdico, formación non obligatoria, e profesional) xa que estes responderán á resolución de intereses e motivacións completamente distintas. Tampouco me parece razonable pensar que os usos se estabilizarán nos individuos permanecendo ó longo da súa vida, realmente nesto ultimo espero ter toda a razón...

chúzame

Hacer productos periodísticos infantiles requiere un notable esfuerzo narrativo. El niño llega a un mundo en marcha y las noticias no siempre ayudan a entenderlo. La realidad que copa las informaciones desmonta a menudo los valores que los padres y educadores se esfuerzan en inculcar. Explicar y contextualizar para el público infantil es una lección periodística para cualquier informador. No se puede dar nada por supuesto. Es el mayor esfuerzo de divulgador de la actualidad que se puede hacer.

[...]

La segunda cuestión para la reflexión es si, incluso en el caso de que la estrategia informativa sea extremadamente atractiva para el público infantil, ésta asegura la fidelidad de estos jóvenes a la marca cuando sean mayores. Este objetivo es difícil si el medio al que queremos fidelizarlos no se ha reinventado también en las maneras y contenidos informativos. Es decir, si no existe una coherencia y continuidad entre el producto infantil y el adulto. El cuarto bit

Pregúntome como resolven a súa identidade os nenos inmersos en discursos contradictorios. Leo un texto sobre as representacións da infancia e os discursos esquizoides neste texto, e lembro unha conversación sobre a asunción de modelos de representación.

O traballo de Gordo López fai unha reflexión sobre as formas de apropiación tecnolóxica que se fundamentan no binomio xoven-novo que naturaliza as relacións xóvenes-tecnoloxía e actúa nas representacións que o individuo fai de si mesmo con respecto á tecnoloxía condicionando a súa actitude ante elas.

Resultoume significativo no traballo de Garitaonandia e Garmendia que non parece haber nenos que non se consideren expertos no uso das tecnoloxías, ¿é posible que nun traballo realizado a nivel nacional non caia nun grupo ó menos un par de nenos que non teñan desarrollado un alto nivel de pericia ou que dude da súa capacidade operativa?.

Disque:

Para atribuir a la experiencia un efecto en la función o actividad, hay que demostrar que ésta cambió como consecuencia de un tipo de relación o contacto particular entre el organismo y alguna propiedad o acontecimiento del medio ambiente. De aceptarse este razonamiento, podríamos afirmar que todo el comportamiento psicológico es función de la experiencia, y que el aprendizaje se identifica a partir del cambio en las funciones y actividades del organismo particular en un ambiente particular. Dicho en otras palabras, el comportamiento psicológico consiste en el cambio de funciones del comportamiento biológico como efecto de la experiencia individual. El problema del aprendizaje

Decidimos investigar sobre o binomio internet e infancia a partir dos historiais de navegación e tomalos en aulas de informática de centros de ensino asegurábanos que os usos eran infantís. Un historial de navegación non é unha representación simbólica da relación coa tecnoloxía. As representacións simbólicas poden gardar maior ou menor relación coa realidade.

O meu amigo Francisco Remiseiro vai falar do seu traballo de escultura neste blog que acaba de empezar a funcionar. E a miña amiga Ángeles -que é andaluza- vai facer unha biblioteca infantil.

Actualización. O mesmo día ás 20:08. Á mañá non atopaba este blog de xardinería recen nado, tamén do meu amigo Nolo.

Fenómenos da Blogalización.

chúzame

Según las consultas más frecuentes que se observan como más complejas, Córsico dedujo tres cuestiones fundamentales, que se relacionan con la prolongación de la adolescencia.
Una es la distancia simbólica que el joven entabla con sus padres. “Lo que noto es que los adolescentes hacen esto sin tener la capacidad de sobrevivir independientemente de ellos, entonces se genera un estado deficitario. Entonces está la propuesta de los padres, que intentan poner un límite, hablar sobre ciertos temas, y la no predisposición de los chicos a escuchar”, explicó.
Además, manifestó que los jóvenes han traspasado la posibilidad de identificarse con los padres y lo hacen cada vez más con los objetos externos. “Si bien esto es normal, lo que se hace es ‘idolizar’ y a partir de ello identificarse”.
Por otro lado “la violencia, que creo que en la adolescencia hay un guión aprendido que surge en la adultez. Ellos hoy transmiten un guión violento al adolescente, una perspectiva un tanto negativa sobre el proyecto y el futuro” dijo, y luego explicó que eso se debe a lo que le sucede hoy a los adultos, que tienen frustraciones económicas y desesperanza del proyecto, por ende, emiten un discurso trágico. Agregó que esto es tomado por el adolescente, y de esa forma, incorporan un guión violento en el vínculo entre ellos y con los adultos.
Frente a este discurso trágico, el adolescente intenta evitarlo, “‘yo no me engancho con eso’ dicen. Eso es problema de los grandes, yo me dedico a salir, ir al colegio, a tener mis amigos”, graficó el especialista. Si la adultez es eso, la adolescencia intenta estirarse más.
Por otro lado, se refirió a una tercera causa ligada al mundo del consumo, es decir, a las problemáticas de las adicciones. Al respecto dijo que se trata “no sólo de drogas ilegales sino también de legales, que es el caso de algunas bebidas que los jóvenes consumen repletas de cafeína, que generan un estado alterado de conciencia. Se necesita de esas sustancias para desplegar estas dos cosas, una forma más violenta de comunicarse y un estado de conciencia distinto, no pensar”. Además, aclaró que esto es algo que ocurre en forma general, no en todos los casos.
Por último agregó que “hay mucho miedo a ser adulto en la Argentina, dado que hoy serlo implica frustrarse, vivir económicamente mal. Por eso, el joven que está saliendo de la adolescencia está empezando a pensar en armar una familia, en un trabajo, y esto lo hacen con mucho temor. Por eso empiezan a retrasar ese momento”. El Eco

chúzame

Hai un par de semanas preguntábame non sei a santo de que, quen pintou as covas con pinturas rupestres e ocorréuseme que debeu ser unha muller, sobre todo se se trataba de unha cultura matriacal, e hoxe atópo a mesma pregunta aquí.

Bueno estaba buscando, porque o tema non se me ía da cabeza, (se cadra desatado por esta lectura) e non teño tempo de resolvelo agora así que enlazo un par de textos e deixoos ahí ata máis ver.

Teño un par de recordos da infancia que me gustaría compartir, un deles éra unha frase "hai roupa ó clareo" que escoitabas en ocasións cando te acercabas ós adultos e estes estaban conversando sobre algo que non era entendido como apto para nenos, lembro que despois de escoitar a frase tiñas a sensación de que todo cambiaba e non sabías moi ben como nin porqué, solo que as cousas xa non eran o mesmo despois de que alguén pronunciaba aquela frase. Tardabas anos en darte conta de que aquelo era unha mensaxe cifrada, de que ti eras a roupa ó clareo e que o tema de conversación viraba porque os adultos se percataban da túa presencia. Resúltame simpático lembralo, e dóume conta de que hai anos que non o facía.

O outro era unha broma absurda que adoitaban gastarlle os adultos ós nenos, dícíanche con total seriedade "vai alí a fóra e mira a ver se estou eu", e o sorprendente era que ías ver se a persoa estaba onde che indicaba que miraras, despois voltabas e dicíaslle "non, alí non estás". Esta fin de semána fixemoslle o mesmo ós meus sobriños, teñen catro anos, e o caso é que a resposta foi a que cabía esperar, sairon miraron e comprobaron que non estabamos. Ríome pensando que o caso é que despois de facerche a mesma xogada unha chea de veces aínda non te dabas conta. As últimas veces negábaste a ir mirar, porque a experiencia demostrábache que tódalas veces que ías mirar a outra persoa non estaba, "total non vai estar", xa facías a comprobación sen convicción e por último negábaste a ir pero aínda non sabías que era imposible que alguén estivera en dous sitios á vez.

Hai cousas que non cambian, e outras que si. Envíame Daniel un texto de reflexiones e irreflexiones, que relaciono xa que parece que algúns nenos van mirar onde están os seus pais, será que a fenda xeracional acadou esa distancia na que o neno se volta a mirar se segues ahí, será que a distancia chega a esa fronteira onde empeza a soidade, será que non nos recoñecemos na distancia, será que dende tan lonxe non podemos comunicarnos...

¿Compartimos algún espacio? ¿Hai novas formas de presencia? ¿Hai outros máis preto?

chúzame

...erro conceptual: interpretar literalmente o termo "adquirir" como sinónimo de "aprender". En realidade, cando se aprende non se obtén algo tanxible, ni se ten que gardar en ningún sitio o aprendido.

Cando se di que alguén aprendeu quérese dicir que se desenvolveu (ou "adquiriu") unha nova función no seu comportamiento. Esa función pode consistir en dous tipos de cambio: 1) que teña aparecido unha nova forma de comportamento, como pode ser a fonación dunha nueva palabra, a execución de unha nova partitura no piano, ou a realización de movimentos finos e diferenciados no uso dun instrumento, ou 2) ou que un comportamento xa existente como forma ocurra en circunstancias novas, como cuando se lee un libro novo, se realiza unha operación aritmética antes non realizada, se utiliza un coitelo para quita-la cuberta do corcho dunha botella, ou se fala de algo que ocurriu en ausencia do ocurrido ou ocurrente. El problema del aprendizaje: Un análisis conceptual e histórico.

chúzame