Infancia, Comunicación, Consumo

Comunicado íntegro de Manu Chao

Fue una muy desagradable sorpresa el descubrir hace un par de días que el Partido Popular utilizó de manera totalmente ilegal y sin ningun permiso previo la cancion La Trampa, escrita por mí e interpretada en buena amistad con Tonino Carotone.Con el agravante de hacerlo para un vídeo partidista, electoralista y denigrante para terceros.Es de notoriedad pública que no tengo ninguna simpatía por el Partido Popular. Tampoco ellos nunca se cortaron en respaldar varias criticas a mi forma de ser o a mi trabajo. Entonces, lo que yo trato ahora de entender es porque el Partido Popular se toma la licencia divina de utilizar la obra de gente que no le gusta. Y desde luego, por qué en su gran cruzada por una "normalidad" rancia, absurda e incomprensible, el Partido Popular se permite utilizar la música e interpretación de artistas que nunca se definieron como normales. ¿Será que artistas "normales" según los criterios del PP no existen? Puede ser que sí, puede ser que no; no lo sé ni me importa, porque al fin y al cabo todo acabaría en un debate estéril y sin futuro. Pero hoy en concreto estoy bien seguro de que esa persona idealizada e irreal que ellos sueñan no soy yo. Y ya que estamos, desde estas líneas hago un llamamiento a que vayamos tod@s a votar el domingo por cualquier partido que no sea el Partido Popular y evitar así lo peor que nos pueda pasar a tod@s estos próximos cinco años.

Siempre atento y feliz día (...dentro de lo que cabe...), Manu Chao

Publicado onte en El País

Actualidade non é aquelo que sucede no momento actual, senón aquelo do que se fala ou aquelo no que se pensa no momento actual.

chuzame

Por ejemplo, 78 (más del 50%) de los consultados prefieren internet antes que la televisión, la radio o bien los diarios para comunicarse e informarse. Pero, lo que llamó la atención además, -y no es un dato menor ya que da fundamento económico a la existencia de los ciber-, es que de los 150 entrevistados, 62 admitieron estar de 2 a 4 horas diarias en el ciber. 55, una hora; 27 entre 5 y 10 horas y 5, más de 10 horas.

El 40.16 % de los entrevistados utiliza el servicio de Chat. Mientras que, el 24,9% a la red la usan para bajar juegos electrónicos y entretenerse. Sólo el 22,09% admitió que navega por la web para buscar información y el 10,84% por el servicio de correo electrónico.

Otro dato obtenido es que internet es utilizada mayoritariamente por personas menores de 40 años. Las mayores de esa edad no le interesa o bien no acceden por falta de conocimientos mínimos para poder utilizarlo o simplemente porque no les llama la atención. Educar

En Digizen e Edu.tec

Aínda que sen correspondencia, segue a medrar o meu amor por Canclini. Pasei por educomunicaçao, Manuel Pinto conta o que di Alice Vieira sobre a copia nas escolas (vese moi favorecida polas TIC).

Os profesores empezan a clasificarse non polo uso que fan das tecnoloxías cuantitativa e non cualitativamente falando.

Comprobo que dende máis cerca vense mellor os datos, de lonxe vense moito menos; algunhas cousas son moi mellorables.

Pasei por Comunisfera así remata Daniel Martí a crónica do Congreso Fundacional de AEIC, AEIC está en fase de lanzamento.

Deixo en marcadores cousas coma esta ou esta por se a alguén ten ganas. E etiquetando etiquetando vou notando que perdo o tempo. Calquera comentario a esta anotación viríame que nin pintado.

chuzame

O Martes

A miúdo vaiseme revíraseme o pensamento ante certos estímulos, comecei a mañá botándolle un ollo á teoría de cordas por culpa de ver o programa Redes de Punset. Así mirando por riba atopo interesantes algúns artigos máis ou menos esclarecedores para aqueles que non somos físicos (científicos da física, quero dicir).

Na páxina de Strings 07 hai unha morea de enlaces para afondar (con ou sen control) no tema de camiño ata a Teoría M que parece agrupar as 5 teorías de cordas cunha onceaba dimensión.

Non andei moito o tema porque esperaba a Ricardo Mena, o meu amigo e tamén compañeiro de doutoramento. Como portador de humanidade, paréceme que Ricardo Mena viaxa cunha carga máis grande ca outros dos meus conxéneres e o caso é que me parece tamén que a porta moi ben. Un tipo duro.

CESGA
e dous días despois retomo

Hasta aquí, (un pouco menos pero non podía cortar o paragrafo anterior), foi o que me quedou gardado como borrador. A partir destas liñas trato de reproducir o que recordo do que tiña escrito hai dous días e se perdeu nos cables de fibra óptica porque non había liña co servidor. Hai un sinal fantasma vibrando entre cordas que vaga de dimensión en dimensión.

O resto do texto falaba do último proxecto de Ricardo en MM+A, catalizado por unha marca que se dedica á moda: ID VALUES.

A partires de aquí había un intento meu de explicar o concepto e os valores que se promoven coa marca pero gracias ó erro no servidor e a unha conversa por correo electrónico posterior con Ricardo, sustitúo ese intentento por unhas palabras de Ricardo Mena:

ID es una marca que se afirma pela individualidade na sua forma de abordar a pessoa com elemento essencial do mundo onde estamos... a comunicação, o branding só pretende ser um sinal de um conceito... non o mas destacado...

O que se destaca é o conceito, é o cliente e a comunidade de pessoas que se identifica com a marca, os seus valores e missão...

Nalgúnha parte do discurso orixinal que se perdeu facía referencia a un par de películas que se me viñan á mente Strings e 21 gramos.

Hoxe
Como son ruralita e non cosmopolita o que máis me interesou do proxecto ID VALUES é o modo en que prantexan a súa política de apoio social (responsabilidade social); a idea é a de, a través das novas tecnoloxías, poñer en contacto a personas individuais. Así unha persoa de calquera parte do planeta cunha necesidade pode poñerse en contacto coa marca para solicitar a axuda que require e entrar nun programa no que o cliente decide a que causa individual irá destinada a parte do seu gasto que se destina a estas accións. Deste xeito pode elixir se o destina a mercar un ordenador ou cámara en etiopía, a pagar unha operación en sudamérica, etc.
A acción de apoio realízase de persoa a persoa, a empresa actúa só como intermediaria.
O primeiro día mentres escribía sobre esto víñame á cabeza outra película "Las tortugas también vuelan". E logo aquelo que di Carlinhos Brown: A gente aínda non soñou.
Ricardo cree que non hai que esperar a que todos durman para soñar. Eu concordo con el.

chuzame

Disque o os targets máis xóvenes están a causar un retroceso no sector textil, parece ser que compran menos e máis barato. Interpreto que existe unha preocupación menor pola imaxe.

Noutro informe de TNS pódese observar que os sectores de poboación de menor idade son os que consumiron menos televisión durante o pasado mes de agosto.

Dicía onte a Cadena Ser que o 40% dos fogares españois xa teñen conexión a internet, segundo os datos da XV oleada del Panel de Hogares: “El 40% de los hogares está conectado a Internet” (tamén realizada por TNS).

O 58% dos usuarios de internet manifestaban non ter accedido no último mes no momento da enquisa que reflexa os meses de xaneiro a marzo, e o 68% declarouse internauta intensivo; no mesmo contexto hai un 57% que di que recibe moito ou suficiente de internet.

Bueno isto é todo o que podo dicir hoxe, por que non estou moi lúcida e teño teorías que ler.

chuzame

Eu tamén confío na reforma dos medios de comunicación, a parresía lese ás veces como cháchara ou rumor e outras veces mesmo as xentes tranquilas teñen a obriga de gritar a coro para elevar o tono e reclamar os poderes que concederon a terceiros.

A ausencia de representantes ou o seu silencio clamoroso nalgúns discursos sociais, a min (incrédula para según que cousas), faime dudar mesmo da composición dos consellos sociais por exemplo.

Teño no recordo aquel Decretazo, a LOU, un Non á Guerra, e Nunca Máis...

Moito me temo que no xogo os amateurs teñeno difícil contra os profesionais, máis aínda cando o imaxinario conta cos conceptos de autoridade-credibilidade e cunha estructura establecida e ningunha proposta sólida. Ninguén reparte alas nin flotadores.

Aínda que agora xogamos con máis cartas, as cartas están na baralla e pódenlle tocar a calquera e moitos somos principiantes.

¿Será realmente a 2.0 coma os bufóns do Gran Dalmuti? ¿É eso o que se lle debe dicir ós nenos cando se fan as presentacións?¿Aquí santa 2.0. Aquí o neno?.

Non sei que pensar. Se cadra a alquimia deste século deba concentrarse en convertir o ouro en pedra do Porriño que permite usos máis útiles.

chuzame

"El poder seductor de los anuncios es directamente proporcional a la falta de criterio del que los recibe; cuanta menos preparación ética y de lectura audiovisual tiene una persona, más se deja atrapar por la publicidad y menos lo reconoce."

Extraio esta frase dun artigo de Miguel Angel Arconada Melero "La publicidad en familia" na revista Comunicar. Sen dúbida o sector con menos preparación ética e de lectura audiovisual é a infancia, pese a éstar sometidos a unha inxente cantidade de mensaxes audiovisuais.

O autor menta neste traballo, o uso que fai a publicidade das tensións familiares propias do desenvolvemento dos nenos. Un exemplo dese uso é a polémica campaña que se levou a cabo baixo o lema "Si no te lo compran es que no son tus padres"

Segundo Victoria Camps a infancia socialízase tanto na familia e na escola coma vendo a televisión.
A publicidade vende hoxe é fai a marca para mañá, e cada vez busca máis ós nenos coma interlocutores, dirixíndose a eles non só cando amosa productos para o consumo infantil. A miúdo, a publicidade trata de convertir ó neno en prescriptor de productos que teñen como consumidores ó pai ou a nai.
A socialización do individuo é un proceso progresivo. Nos primeiros anos de vida por tanto, o individuo carece dunha formación sólida en valores así coma de información suficiente, -sobre o entorno e o sistema de relacións existente- que lle permita discriminar e valorar as mensaxes que recibe a través dos medios de comunicación.
Dalgún xeito o neno atópase nunha situación de anomia, é isto virao especialmente susceptible ás mensaxes de carácter persuasivo.
O neno como espectador constitúe un lenzo en branco, sobre o que se pode actuar -máis ampliamente, con maior liberdade e maior éxito-, elixindo formas, colores, tamaño e motivos, disposición e modo de pigmentación.
Mentres os pais educan ó fillo, os mestres educan ó alumno, os medios de comunicación educan á audiencia.

chuzame