Intelixencia colectiva

Se intimar unha orde é intimar con mirada, o desenvolvemento dos futuros medios de comunicación de masas (audiovisual, informático..) moi pronto contribuirá a promover, coa arte do comando a a distancia, unha sorte de cibernética sociopolítica contra a cal non poderá organizarse duradeiramente ningunha resistencia, pois a natureza mesma das teletecnoloxías da pantalla opónse á actividade da memoria e, polo tanto, a compartila reflexión… sendo a arte do tele-comando da orde do reflexo condicionado, pero xamáis da orde de algunha “sabedoría” democráticamente compartida.

Virilio, Paul (1997) Un paisaje de acontecimientos. Barcelona: Paidós, pp. 29-30

Gastar en I+D+i

Os profesionais do Observatorio Nacional de las Telecomunicaciones y de la Sociedad de la Información que elaboran La sociedad en Red. Informe Anual 2011expresan a información que nos da a gráfica do xeito seguinte:

Ocho de cada diez internautas se conectan a Internet desde su hogar.

Eu expreso e afirmo a partir da mesma gráfica o seguinte:

Oito de cada dez internautas conéctanse a Internet dende fóra dos seus fogares.

E a miña afirmación é tan certa coma a do profesional que traballa para ONTSI.

Procedemos a sumar os que se conectan dende fóra do fogar:

35.5+21.4+9.8+9.6+6.8+3.8= 86.9

Ademáis, aínda que non dou atopado o cuestionario para saber como funciona a pregunta no cuestionario, asumo que as respostas non son excluíntes porque entre os que se conectan dentro e os que se conectan fóra estamos ante un 169.6% (82,7+86.9). Polo que parece os mesmos que se conectan dende a casa tamén se conectan dende outros puntos . Bueno, eu non sei para que pretendía servir esta gráfica, pero serviu para cabrearme xa pola mañán e facerme perder algún tempo.

A xente que consulta este tipo de informes, suele estar moi ocupada e ter moitas cousas en que pensar, pero non hai que aproveitar isto para colocar calquera cousa de calquera maneira. Convén poñer un pouco de interese e rigor no traballo que se fai para non acabar inmers@s en estados de crisis incomprensibles. Hai que esforzar o intelecto cara a comprensión da realidade. Sobre todo dende os observatorios destinados a tal fin. Non hai que rellenar con vacío as fendas existentes entre o coñecemento e o real.

Non olvidemos que estes informes están dirixidos a xente que presumiblemente ten un intelecto medio, tal vez en algún caso incluso superior. Un pouquiño de responsabilidade no traballo que se fai con cargo a fondos públicos. Esto non é invertir en I+D+i, esto é gastar en I+D+i

O cárcere da propia mente e as limitacións dos modelos

Neste punto, a conexión entre pensamiento e experiencia dos sentidos, inherente á condición humana, parece cobrar a sua venganza: se ben a tecnoloxía demostra a «verdade» dos conceptos máis abstractos da ciencia moderna, sólo demostra que o home sempre pode aplicar os resultados da sua mente, que sexa cal sexa o sistema que emplee para a explicación dos fenómenos naturais sempre poderá adoptalo como principio-guía para facer e actuar. Esta posibilidade estaba latente incluso no comenzo das modernas matemáticas, cando resultóu que as verdades numéricas podían traducirse plenamente en relacións espaciales. Se, polo tanto, a ciencia actual apunta na sua perplexidade a logros técnicos para «probar» que tratamos con unha «auténtica orde» dado na natureza, parece que caiu nun círculo vicioso, que cabe formular así: os científicos formulan as suas hipóteses para dispoñer os seus experimentos e  logo usan eses experimentos para comprobar as suas hipótesis; durante toda esta  actividade está claro que tratan con una natureza hipotética.

Dito con outras palabras, o mundo do experimento sempre parece capaz de convertirse nunha realidade feita polo hombre, e esto, que acrecienta o poder do home para facer e actuar, incluso para crear un mundo, moito más alá do que calquer época anterior se atreveu a imaxinar en soños e fantasías, por desgracia fai retroceder unha vez máis ó home – e agora de maneira máis enérxica- ó cárcere da sua propia mente, ás limitacións dos modelos que él mismo creou.

Arendt, H. (2009) La condición humana.Buenos Aires:Paidós p. 313

Cartografía cognoscitiva: Pendiente

Con la posmodernidad, se establecen transformaciones en la naturaleza del tiempo y del espacio. El tiempo parece quedar paralizado, quebrado, dejando de atribuírsele una importancia central en el desarrollo de modelos sociales y económicos. Mientras que el tiempo tiende a desaparecer (mediante la compresión), el espacio cambia radicalmente su naturaleza y con ella su importancia. Surgen nuevos tipos de espacio. El espacio cibernético al que nos abrimos con los nuevos modos de comunicación a través de Internet. El espacio generado por el capital ficticio y que supone la captación de gran parte de los negocios durante el último cuarto del siglo XX. Por eso, la geografía despunta con nuevos postulados en torno a un espacio impreciso, indefinido, que se supone abstracto e ilimitado y que puede y debe dar lugar a una novedosa cartografía cognoscitiva aún por realizar. El capitalismo tardío se desarrolla con rapidez en los últimos decenios. La posmodernidad supuso un marco formal excepcional para que los procesos neoliberales creciesen sin peligro. La existencia de lo que se dio en llamar el «pensamiento único», en la medida en que sólo a través del consumo y del mercado pueden los hombres llegar a un hipotético estado de bienestar social, resultó imperante y dominador. Por eso, se le confirió una gran importancia a los consejos ejecutivos de las grandes transnacionales, dando lugar a lo que muchos autores y, también, importantes plataformas de ciudadanos, consideran la «dictadura de los mercados».

Fonte

Parcelamientos da realidade

“…las disputas entre diferentes áreas de conocimiento que producen un parcelamiento de la realidad y obstaculizan un diálogo acerca de ella. De este modo, articula diversos argumentos de las neurociencias, el psicoanálisis, la filosofía y la psicología social para explorar los modos en que los procesos de memoria pueden afectar la constitución de la identidad a partir del trabajo de elaboración de las situaciones traumáticas generadas por los genocidios entendidos como prácticas sociales, como procesos de destrucción y de reorganización de relaciones sociales”

Fonte

Fragmento da introdución

Esto no significa que no hayan existido intentos de entrecruzamiento, como puede observarse en gran parte de la obra del propio Freud, en especial en su olvidado Proyecto de psicología para neurólogos, así como en muchas de sus reflexiones en Más allá del principio de placer; Inhibición, síntoma y angustia; Tótem y tabú o Moisés y la religión monoteísta, entre otros textos que buscan dialogar, a lo largo de todo el acervo de producción freudiana, con la neurología o las ciencias sociales. También merecen destacarse los intercambios entre Jean-Pierre Changeux y Paul Ricoeur que buscan un diálogo y una discusión posibles entre neurología y filosofía (pese a las dificultades de Ricoeur para ingresar a un lenguaje que no siente como propio); el conjunto de los trabajos de la psicología genética y, muy en particular, las brillantes intuiciones transdisciplinarias de Jean Piaget en obras como La equilibración de las estructuras cognitivas o La toma de conciencia, o de Rolando García en obras como Psicogénesis e historia de las ciencias, La epistemología genética y la ciencia contemporánea o Sistemas complejos. Por último, cabe incluir sugerencias aisladas pero ricas por sus aportes a la sociología y la psicología en obras de neurocientistas como Gerald Edelman, Eric Kandel o Israel Rosenfield. Estas excepciones, sin embargo, constituyen ámbitos relativamente marginales en una discusión que hegemónicamente cree poder prescindir del conocimiento que se aleja de manera disciplinaria de sus ejes, aun cuando esté muy próximo de los problemas planteados y resulte fundamental para muchas de las hipótesis sugeridas o de los análisis realizados.

Estudo estrutural do mito do dragón

De calquera xeito tampou era que as princesas lles encantara ver como os príncipes entraban na cova un tras doutro e ían sendo aniquilados polo dragón. Ben mirado, tralo seu cautiverio as princesas acumulan na memoria e na experiencia, que cando un príncipe entra na cova, acabará irremediablemente ardendo no alento do dragón.
Co tempo a princesa deixa de ver un ser humano que entra na cova para intentar liberala e ve un ser humano que se acerca a unha morte incandescente e irremediable.
Se nalgún caso o príncipe é ademáis extremadamente fermoso e suscita o amor da princesa a idea da súa morte polo alento do dragón resulta tanto máis desesperante.
É algo terrible, hai dragóns tan grandes coma cidades enteiras, e aínda que ás veces parece que o dragón dorme, a máis lixeira alteración pode espertalo.
Aínda que a literatura e outras narracións (Mario Bross por exemplo) sempre fala de príncipes valentes que derrotan o dragón e salvan á princesa, o caso é que a maioría das veces o que sucede é que ambos fuxen sixilósamente sen enfrentarse ó dragón.
Por sorte, os dragóns son desmemoriados e despois de permanecer dentro das súas covas durante un tempo xa non lembran donde tiñan encontrado á princesa en cuestión ou se tivo algunha alí prisioneira durante un tempo. Cando se percata de que está so sale a buscar outra que lle faga compañia, pero non ten especial interés por unha ou outra princesa. As princesas úlenlle ben e fanlle compañia. Ós dragóns gustanlle porque co medo e a tristura se moven despaciño e suspiran. Iso axudalles ós dragóns a acougar e coller o sono, pero tanto lle ten unha princesa coma outra e un reino coma outro e se van ós castelos a buscalas é so porque o seren estes grandes sáltan máis á vista do dragón, tan costumado á penumbra da cova.
A xente pensa que cando anda sobrevoando e queimando todo co alento ó seu paso é por amenazar para que lle den unha princesa, pero en verda non existe unha relación directa de causa/efecto.
Pero mito máis grande respecto ós dragóns é o de que sexan asasinados por príncipes valerosos, como dixemos, iso son mentiras que contan a posteriori a princesa e o príncipe cando consiguen escapar para tranquilizar á xente e que os deixen en paz.
En realidade, polo tanto os dragóns son sempre os mesmos e mentres teñen unha princesa prisioneira acougan, dormen e non despertan ata que a botan en falta.
Por eso é que diríase que é unha parvada que os príncipes ande por ahí baténdose con dragóns e que mellor sexan as mesmas princesas as que escapen do dragón polo seu pé que son as que mellor os coñecen. Pero claro, sempre é preciso dun príncipe para corroborar ante os demáis que o dragón foi asasinado, porque senón a xente non había dar creto na princesa e devolveríanllela ó dragón sen dilación.
Bueno, polo menos esto era así nos tempos en que os reis eran quen de lle “conceder” a princesa a quen llela quitara ó dragón. Non podemos citar fontes por ser “off the record”, pero certamente todo este coñecemento sobre os dragóns obtívose mediante entrevistas en profundidade a princesas e príncipes que viviron o fenómeno de primeira man e a investigación triangulóuse con outras fontes documentais sobre os dragóns que evidencian que efetivamente, os dragóns sempre son os mesmos.


The Structural Study of Myth

Presentes, Pasados e Futuros

Vindo ás obxecciones que se fan e ás solucións que se dan, veráse claramente de cantas e cales especies sexan, polas reflexións seguintes: Sendo o poeta imitador á maneira ou de pintor ou de calquer outro autor de retratos, ha de imitar por precisión unha destas tres cousas, a saber: cales foron ou son os orixinais; cales se di e se pensa que teñan sido, ou cales deberan ser. […] De onde reflexionando se ha de satisfacer ás obxeccións en que se achacan faltas. Porque primeiramente, se se finxiron cousas imposibles para imitalas según arte, terase errado; pero será con acerto, se a arte tivera logrado a súa fin…

Aristóteles. Poética. Capítulo V