Objetivo 4. Garantizar una educación inclusiva y equitativa de calidad y promover oportunidades de aprendizaje permanente para todos

30. Pese a los progresos, el mundo no pudo cumplir el Objetivo de Desarrollo del Milenio de lograr la enseñanza primaria universal para 2015. En 2013, el último año del que se dispone de datos, 59 millones de niños en edad de asistir a la escuela primaria no estaban escolarizados. Las estimaciones muestran que, de esos 59 millones de niños, 1 de cada 5 habían abandonado la escuela, y las tendencias recientes indican que 2 de cada 5 niños no escolarizados nunca pusieron pie en un aula. Los Objetivos de Desarrollo Sostenible reconocen claramente que hay que subsanar esa deficiencia, independientemente de que la comunidad internacional se ocupe específicamente de los desafíos en materia de calidad y equidad.
31. La medición de los resultados del aprendizaje desde los primeros grados ayudará a determinar en qué áreas las escuelas no están logrando cumplir sus compromisos con los niños y a formular medidas correctivas apropiadas. Por ejemplo, según los datos correspondientes a 2013 de 15 países de América Latina, en seis países, menos del 50% de los alumnos de tercer grado tenían un nivel mínimo de dominio de las matemáticas; en tres países, menos de la mitad sabían leer bien.
32. Al finalizar la escuela primaria, los niños deberían poder leer y escribir y entender y utilizar los conceptos básicos de matemáticas. Sin embargo, en 2014, entre el 40% y el 90% de los niños no lograron ni siquiera los niveles mínimos de competencia en lectura en diez países africanos, y en nueve de esos países, entre el 40% y el 90% de los niños no alcanzaron los niveles mínimos de competencia en matemáticas.

UN. Consello Económico e Social

Recursos Ecuador

Nacionales

Observatorio TIC

INEC

Ministerio de Telecomunicaciones y Sociedadad de la Información

Ministerio de Educación

Ministerio de Inclusión Económica y Social

Secretaría de Educación Superior, Ciencia, Tecnología e Innovación

Secretaría Nacional de Planificación y Desarrollo

Sistema Nacional de Información

 

 

Internacionais

ITU

UNESCO

  1. Ecuador
  2. WISIS
  3. GAMAG
  4. Building inclusive societies for persons with disabilities
  5. UNESCO Online Youth Community / Communauté en ligne des jeunes de l’UNESCO
  6. Information Literacy
  7. Gender Equality in Free and Open Source Software (FOSS)
  8. Open Access
  9. GAPMIL
  10. GOAP
  11. ROAD
  12. IFAP
    1. Observatorio

ONU

OEI

CIESI

BID

 

 

 

Outros

EducaconTIC

 

Obradoiro de Dixitalización de Negocio para PEMEs e ONGs

Matrículate aquí

Cartel do curso Dixitalizacion de negocio para PEMEs e ONGs

Dixitalizacion de negocio para PEMEs e ONGs

A realización do curso consistira nó desenvolvemento de un proxecto dende cero. Partindo da definición do proxecto e a localización de entidades de apoio, competencia e potenciais clientes/usuarios, crearánse os recursos para os seu desenvolvemento (entorno web, perfis de redes sociais, entornos para a analítica web, monitorización de resultados e deseño de campañas web, publicidade online, concursos en redes, mailing, etc).
Os alumnos irán desenvolvendo un proxecto de proba ou real para aprender tanto os recursos dispoñibles como a artellalos de forma exitosa para os seus obxectivos. Ensinarase tamén a interpretar os resultados das accións desenvolvidas para intensificalos ou varialos según conveña á consecución dos obxectivos.

Lugar: Casa das Campás, Rúa don Filiberto 9-11. 36002 Pontevedra
Data: 29 a 18 de marzo
Hora: 17:00 a 19:00

Proceso de matrícula para usuarios novos:

Matricula1 Matricula2 Matricula3

 

 

 

Máis información:

Jose Piñeiro Castro
Doutora en Investigar en Comunicación
Licenciada en Publicidade e Relacións Públicas
jpinneiro@gmail.com – Telf.: +34 685 883424 – 
Linkedin

Violencia contra as mulleres contra a violencia contra as mulleres



Levo anos preguntándome por qué as campañas contra a violencia contra as mulleres se dirixe ás mulleres, dun xeito que ademáis parece facer a estas responsables últimas da súa erradicación. Estou convencida de que as campañas contra a violencia teñen que reconfigurar o seu público obxectivo, pero sobre todo non deixar de atender ó seu público potencial.

Gustaríame lembrar que aínda que as campañas actuais se dirixen case sempre á muller maltratada como tarxet, o público potencial destas campañas inclúe ó seu maltratador. Escribo hoxe sobre esto, non porque se aproxima o 25N, senón porque son público efectivo dunha campaña que o Concello de Pontevedra. O ABC dice que “el fin justifica los medios, y por muy polémica que este siendo la campaña“, personalmente non experimentei ó respeto máis polémica ca o vocablo empregado pola redactora (ou redactor), pero si quero facer unha reflexións sobre a mesma coas miñas impresións.

As campañas contra a violencia de xénero oriéntanse, -ou deberían facelo- non a suscitar polémica e salientar figuras públicas e ou institucionais, senón a erradicar a violencia contra a muller.

Como publicista estou en desacordo coa estratexia que utiliza esta campaña -coma outras- fundamentalmente dous aspectos mencionados no primeiro paragrafo:

1. Configurar como tarxet á muller maltratada aillándoa na mensaxe e definila como responsable última da súa situación, situándose neste punto á par co seu agresor.

2. Desatender o seu público potencial entre o que se atopa o machista violento que lerá no primeiro punto un apoio á súa postura.

Distintos medios reproducen alegremente (esto é ironía miña) a probable explicación das ideadoras (ou ideadores) da campaña que xustifica o emprego da violencia contra as mulleres contra a violencia contra as mulleres. A idea de usar as agresións verbais que as mulleres maltratadas sofren a cotío para chamar a súa atención ten probablemente a mellor das intencións, pero a elección da mensaxe paréceme desafortunada e contraproducente nos dous puntos mencionados.

Técnicamente non solo está usando os insultos as expresións de violencia verbais máis usadas polo maltratador, senón que reproduce todo o esquema de comunicación desenvolto polo maltratador e exerce xustificándoa a misma violencia ca el contra a muller “polo seu ben”. Consciente ou inconscientemente a mensaxe pretende activar no recordo da muller maltratada a presencia e o peso que exerce sobre ela o maltratador, situación que con toda probabilidade inhibiría unha resposta desexable.

Evidentemente a elaboración de mensaxes comerciais destinadas a promover unha conducta difire significativamente daquelas outras destinadas a erradicar unha conducta. Traballei fai anos na Cruz Vermella de Pontevedra (principios de século) e lembro ter tido alí a oportunidade de revisar un informe publicado nos seus cuadernos ou monografías. No estudio realizado -sobre drogas naquel caso- constatábase que é contraproducente introducir xeringas e outros elementos presentes no desarrollo dunha conducta en mensaxes destinados a erradicar ese tipo conducta ou hábito nocivo. Ó parecer a presenza destes elementos suscita o efecto contrario xa que consegue que a persona actúe da mesma forma que o fai baixo a situación que os elementos lle lembran desatando o desenvolvemento de conductas que xa están interiorizadas. De modo que a estos elementos familiares (insultos neste caso, agresións e moratóns en tantos outros) reforzarían a sumisión na muller maltratada. Traerían ó seu recordo ó maltratador e ás agresións que sofre e por tanto terían un efecto contrario ó buscado contribuíndo a que se execute a resposta de sometemento que se pretende evitar.

Respecto ó punto 2 que afecta á lectura do maltratador, é bastante probable que ver reproducidas e xustificadas as súas expresións tampouco inhiba a súa conducta xa que o que se atopa son as mismas actitudes dirixidas ós mesmos obxectos por outro suxeito. É posible que a reproducción da súa conducta en “outro” reforce a suá conduta insertando a súa moral no plano da aliedade e reforzando a súa actitude cara o obxecto e xustificando a súa conducta.

Como licenciada en Publicidad y Relaciones Públicas, con un doctorado que me capacita como Investigadora en Comunicación e muller capaz de observar o peso da concepción machista da realidade percibida e creada socialmente, estimo que estamos moi lonxe de ver con claridade o fenómeno do maltrato. Sen embargo deberiamos empezar a observar de que modo o machismo que nos mesmos portamos e transferimos afécta á construcción da realidade. É probable que de momento non sexamos quen de dar conta da violencia machista, nin de fixar os termos da nosa contribución, do efecto das nosas posturas, das nosas respostas nestes fenómenos.

Á espera de unha maior claridade, tal vez sería axeitado observar e manipular o obxecto con actitudes novas e sobre todo evitar a violencia nas campañas contra a violencia. Sobre todo para non poñer ás víctimas en dicotomías violentas históricas coma aquela de “ti levas o velo vs. ti non levas o velo” nas que se pode elexir entre levar velo ou non, pero non evitar someterse á imposición de outro.

Como publicista erradicaría das campañas os insultos, as agresións e as súas secuelas nas comunicaciones contra a violencia de xénero, como muller eximiría á muller maltratada de toda responsabilidade, como observadora trasladaría a o interese ó suxeito activo da interacción de maltrato.

Se cadra, deste xeito co tempo conseguimos facer mensaxes máis efectivas;  e se cadra con máis tempo esas mensaxes sexan susceptibles de cair en desuso por que xa non teñan cabida nin utilidade.

Título pendiente de revisión

Síntome impelida a dicir “por fin” rematou o proceso de tese. Aínda non tiven tempo suficiente de darme conta pero pareceume que estaría ben colgar aquí a presentación que empreguei onte para defendela. Deixo para dentro duns días ou de medio millón de repensamentos máis ou menos algunha reflexión a maiores sobre as observacións do tribunal. Aínda é pronto. Pero agora non quero esquecer a brillante dirección de Daniel Martí e Ángeles Parrilla. Entre os tres fixemos un bo traballo.
Unha cousa que xa teño clara, nunca estamos atent@s a todo. Polo tanto é importante que por se acaso sempre teñamos unha dúbida. Unha dúbida sempre cabe en calquera lado. Eu digo que levemos siquiera dúas ou tres, por se alguén se queda sen elas, poder prestarlle unha.

Aínda vou dedicar unha semana máis para mi, solo unha. Estou falando polo google talk con Isidro. Acábame de lembrar que vou cumprir anos en tres días. Non sei porque tendemos a valorar as cousas. Pero eu creo que 40 é unha idade perfecta, espero que o tempo continúe a causar perfeccionamentos en min. Agora Isidro e eu estamos a falar das datas dos cumpreanos de abril, non nos acordan os días. A Isidro parécelle terrible, eu creo que non importa, creo que as datas non importan. O tempo non importa, o que importa é o que sentimos. O amor importa.

PS. O amor importa, pode ser un título estupendo

Te esperé en la eternidad

Te esperé en la eternidad
sentado en una roca
pensando en cada caricia tuya,
sintiendo el calor de tu recuerdo
dibujaba en la roca tu rostro,
mientras me dejaba guiar por tu risa.
Esperé sentado en el camino
hacia una eternidad
en que mi memoria podía volar.
Te pensé todo el día
como un ayer hermoso
en que pude sonreír por ti.
Ahora en este camino
dejo volar mi alma
para encontrarte antes que llegues
para ser parte de ti por un segundo
mientras escribo estas palabras.

José Botto

vulnerando sanamus

La tecnología genética pudo llegar a ser un tema tan importante sólo porque la sociedad moderna ha comenzado a deletrear en un lenguaje secular problemas que fueron procesados de manera temprana en las grandes religiones. Ahora comprendemos en retrospectiva que las religiones de salvación ofrecieron las primeras grandes formas para una economía general del sufrimiento. Ayudaron a los hombres de las culturas superiores a soportar lo insoportable. Nuestra cultura repite esas formas en un idioma tecnológico. El antiguo lema quirúrgico, “vulnerando sanamus”, arroja una luz precisa sobre nuestra situación actual: la vida significa siempre una participación en el reparto del dolor y de la inseguridad. Hiriendo, sanamos; sanando, herimos. De modo análogo, hay que decir: corriendo riesgos, damos seguridad; produciendo seguridad, incurrimos en riesgos. Quien desea la deshisterización del gran debate social, debe trabajar para que la sabiduría de los operadores y de los aseguradores se apoye en el futuro sobre una base más amplia. Sloterdijk