As pesquisas escolares, por vezes, exigem buscas complexas que os alunos com pouca experiência têm dificuldade em realizar. Os professores e educadores poderão iniciá-los à pesquisa e à exploração de sites através de WebQuests que podem criar ou seleccionar de entre as existentes na Web. Este conceito foi criado por Bernie Dodge e Tom March, em 1995, e refere-se a actividades contextualizadas e motivadoras, disponibilizadas na Web e que utilizam, preferencialmente, recursos existentes na Web. As WebQuests são criadas por professores para serem resolvidas colaborativamente por alunos a trabalhar em grupo. A pesquisa na Web através de ferramentas do motor de busca Google

Hai un par de anotacións, poñía unha imaxe coma esta:

A día de hoxe vexo que xa non existe a fenda que na gráfica caía no verán de 2007. Non pasaron tantos días e mira o que ahí cambian as cousas...

Unha Canção De Embalar

chúzame

 Di o meu mestre Daniel e concordo con el:

La comunicación académica en entorno digital no debería asemejarse a comunicación de riesgo.

Pero la vieja guardia, más vieja, pero menos legitimada cada día puede intentar reconducir y componer el entorno digital.

Poco inteligente y poco académica pretensión.

Acoso del mundo de los suelos al edafólogo Juan José Ibañez por su blog académico.

pp: no recuerdo en qué otro blog lo ví, está en el resumen de Uniblogs en Atalaya (JJ).

chúzame

¿Non é suficiente pertencer á especie?. ¿Que condicións debo reunir entonces?. ¿Cales das características que posúo me apartan de selo?. ¿Que carencias me apartan de ti -ou a ti de min- entonces?.

Descoñezo que ruinas de fronteiras pasadas habitan nos meus espacios e por que non dicilo, que pedras doutros muros utilicei para construir de novo outras murallas. Non sei tampouco da súa resistencia, nin da súa solidez.

A vida preséntaseme en cuadrinhos, logo cóntoa en cuadrinhos, e aínda me pregunto se a cousa é en cuadrinhos.

A pesares de todo non calo a boca, e ti que pasas ás veces por aquí, acaso por casualidade. Ti non dis nada.

Agora calarei, por un tempo pensarei outras palabras, outros temas. Poñerei unhas cousas ó lado das outras e logo tratarei de borrar os cadriños. Nas horas mortas andarei os meus espacios á procura das pedras e tratarei de xuntar as que atope. Logo xa verei que fago con elas.

Se cadra non voltamos a encontrarnos. Seremos outros.

chúzame

Antes ou despois tiña que falar de ti.

A miña amiga Begoña, que sempre fala en galego soe utilizar esta frase para ironizar. Eu tamén teño costume de ironizar en castelán pero son menos ocurrente ca ela.

Non sei por que se me ocurre hoxe falar das mareas; pero o caso é que pensaba eu que se un se pon á beira do mar a un distancia relativa do nivel da auga e permanece de pe, inmóbil durante 24 horas, haberá periodos nos que a agua mollará os seus pes e periodos nos que os pés permanecerán secos. Tamén se me ocorre que o máis probable, se fai sol, é que un acabe queimado.

Esta mañá lin un texto interesante e agradable que non sei se lle interesa a alguén, pero que sin embargo -penso eu que- lle debería interesar a todo o mundo. Así que, como podo, enlazoo aquí. "Es lo que te tiene".

Algúns días, en algúns lugares sustitúese un vivenda insalubre, por ningunha vivenda e a todos nos extraña a reaccións das persoas implicadas e mesmo das que se implican e nos implican (creo lembrar que xa se falara desta cañada xa fai un tempo nun programa deses dos máis amarillos, non podería concretar cal). Algún xornalista fala de intifada e quedámonos con que o importante do desaloxo son as pedradas; aínda que Javier Baeza pense que non hai que deixar á xente na rúa e que lle pareza incongruente que unha cañada real que non é urbanizable sexa unha "zona con vistas a urbanizarse" según disque dixo a abogada do concello. Todo isto construído baixo unha arquitectura de pirámide invertida. "Es lo que te tiene".

Demos mostras de convivencia estes últimos días, velahí que nos leva traballo, pero " es lo que te tiene" que hai que ver que ben nos levamos nos congresos...
Gracias ás novas tecnoloxías da información e da comunicación podemos explicarlles moito mellor ós nenos o mundo en que vivimos e podemos confiar que unha vez que vexan con claridade a proposta que lles facemos para a ordenación da sociedade a aceptarán sin dilación, porque entenderán que é a mellor maneira de organizarse e actuar que pode ter o ser humano.
A xeneración net:

...es condición y fuente del desarrollo de un conjunto de habilidades del pensamiento, que si lo sabemos potencializar hará posible que los miembros de esta generación posean un nivel de pensamiento por el desarrollo de funciones y procesos psíquicos, como lo hemos aspirado y en poca medida logrado mediante métodos tradicionales.

E neste blog solo falo eu e ás veces non o penso moito antes. "Es lo que te tiene"

chúzame

O Martes

A miúdo vaiseme revíraseme o pensamento ante certos estímulos, comecei a mañá botándolle un ollo á teoría de cordas por culpa de ver o programa Redes de Punset. Así mirando por riba atopo interesantes algúns artigos máis ou menos esclarecedores para aqueles que non somos físicos (científicos da física, quero dicir).

Na páxina de Strings 07 hai unha morea de enlaces para afondar (con ou sen control) no tema de camiño ata a Teoría M que parece agrupar as 5 teorías de cordas cunha onceaba dimensión.

Non andei moito o tema porque esperaba a Ricardo Mena, o meu amigo e tamén compañeiro de doutoramento. Como portador de humanidade, paréceme que Ricardo Mena viaxa cunha carga máis grande ca outros dos meus conxéneres e o caso é que me parece tamén que a porta moi ben. Un tipo duro.

CESGA
e dous días despois retomo

Hasta aquí, (un pouco menos pero non podía cortar o paragrafo anterior), foi o que me quedou gardado como borrador. A partir destas liñas trato de reproducir o que recordo do que tiña escrito hai dous días e se perdeu nos cables de fibra óptica porque non había liña co servidor. Hai un sinal fantasma vibrando entre cordas que vaga de dimensión en dimensión.

O resto do texto falaba do último proxecto de Ricardo en MM+A, catalizado por unha marca que se dedica á moda: ID VALUES.

A partires de aquí había un intento meu de explicar o concepto e os valores que se promoven coa marca pero gracias ó erro no servidor e a unha conversa por correo electrónico posterior con Ricardo, sustitúo ese intentento por unhas palabras de Ricardo Mena:

ID es una marca que se afirma pela individualidade na sua forma de abordar a pessoa com elemento essencial do mundo onde estamos... a comunicação, o branding só pretende ser um sinal de um conceito... non o mas destacado...

O que se destaca é o conceito, é o cliente e a comunidade de pessoas que se identifica com a marca, os seus valores e missão...

Nalgúnha parte do discurso orixinal que se perdeu facía referencia a un par de películas que se me viñan á mente Strings e 21 gramos.

Hoxe
Como son ruralita e non cosmopolita o que máis me interesou do proxecto ID VALUES é o modo en que prantexan a súa política de apoio social (responsabilidade social); a idea é a de, a través das novas tecnoloxías, poñer en contacto a personas individuais. Así unha persoa de calquera parte do planeta cunha necesidade pode poñerse en contacto coa marca para solicitar a axuda que require e entrar nun programa no que o cliente decide a que causa individual irá destinada a parte do seu gasto que se destina a estas accións. Deste xeito pode elixir se o destina a mercar un ordenador ou cámara en etiopía, a pagar unha operación en sudamérica, etc.
A acción de apoio realízase de persoa a persoa, a empresa actúa só como intermediaria.
O primeiro día mentres escribía sobre esto víñame á cabeza outra película "Las tortugas también vuelan". E logo aquelo que di Carlinhos Brown: A gente aínda non soñou.
Ricardo cree que non hai que esperar a que todos durman para soñar. Eu concordo con el.

chúzame

Aínda me queda para sabelo, pero hoxe aprendín un pouco de Margarita Barretto lendo os seus Apuntes Metodolóxicos sobre Antropoloxía Urbana un traballo do ano 88 no Brasil. Fala da aventura metodolóxica:

Un dos motivos de descarta-las escolas foi que os nenos teñen recreos curtos o que impide a realización de xogos con reglas, que, en xeneral, duran máis. Outro dos motivos foi o espacio ou, mellor dito, a falla deste, pois hai moitas escolas públicas donde os patios son tan pequenos que os nenos teñen prohibido correr ou saltar.

Nun traballo menos antiguo Ciudadanía, Globalización e Migracións reflexiona sobre o individuo cada vez máis integrado no mundo e a pertenza a unha comunidade desterritorializada e as repercusións que esto ten sobre o sentimento de identidade:

que xa non se define tanto por nacionalidade senón mais ben pola pertenza a "tribus" que se constitúen independientemente da proximidade física, en torno de intereses comúns, entre eles, o consumo...

Di Barreto que a cultura xoven é un exemplo claro xa que consume ou aspira a consumir a mesma roupa, a mesma música e a mesma comida en Londres, Tokio ou Río de Janeiro. O sentido de pertenza estriba na posibilidade de ter acceso ó mesmo có grupo de referencia, tanto en materia de bens como de servicios.

Cambiando de autor reviro esta anotación de hoxe, para mañan, cun paragrafo co que rematou Jesús Martín Barbero Jóvenes: Comunicación e identidade:

Fronte a unha sociedade que masifica estructuralmente, que tende a homoxeneizar incluso cando crea posibilidades de diferenciación, a posibilidade de ser cidadáns é directamente proporcional ó desenvolvemento dos xóvenes como suxeitos autónomos, tanto interiormente como nas súas tomas de posición. E libre significa xóvenes capaces de saber ler/descifrar a publicidade e non deixarse masaxear o cerebro, xóvenes capaces de tomar distancia da arte de moda, dos libros de moda, que pensen coa súa cabeza e non coas ideas que circulan ó seu redor.

Se as políticas sobre xuventude non se fan cargo dos cambios culturais que pasan hoxe decisivamente polos procesos de comunicación e información están descoñecendo o que viven e cómo viven os xóvenes, e entonces non haberá posibilidade de formar ciudadáns, e sin ciudadáns non teremos nin sociedade competitiva na producción nin sociedade democrática no político.

E dou outra volta cunha frase que lle pareceu importante ó mesmo autor e tamén a Álvaro Ramírez Ospina de Ojo al Texto e a Diana Szarazgat Tecnocapitalismo Comunicacional: Promotor de Desigualdades

A juicio de los occidentales, el futuro está delante de nosotros. A juicio de muchos pueblos de Oceanía, el futuro reside atrás, no adelante. Para construir una cultura en la que el pasado sea útil y no coactivo, debemos ubicar el futuro entre nosotros, como algo que está aquí listo para que lo ayudemos y protejamos antes de que nazca, porque de lo contrario, será demasiado tarde.

Remato por hoxe, ata outro día, pensando que o futuro debe ser util tamén, pero non coactivo en exceso, porque nunca é demasiado tarde.

chúzame