[ View menu ]

Archive for 'educación'

Xénero TIC

Rua: La brecha digital de género en España: cambios y persistencias


La brecha digital de género no hace más que reflejar (y reforzar) las desigualdades culturales y educativas preexistentes, pues las TIC y su utilización son sólo un reflejo de la sociedad. Por ello, la superación de estas diferencias está íntimamente unida a importantes cambios estructurales y culturales que modifiquen las relaciones e identidades de género[...] Por ello, más allá del análisis cuantitativo de usos o del tiempo dedicado, es necesario analizar en mayor profundidad cómo son tales usos, cómo son interpretados y qué relación guardan con los rasgos característicos de las tradicionales identidades de género.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

¿Por qué aprender computación no es una meta para el 2021?

¿Cuáles son estas oportunidades?

Docentes accediendo a centros de recursos para el aprendizaje, basados en objetos de aprendizaje enriquecidos con multimedios, integrando a sus clases recursos interactivos que ofrezcan retroalimentación inmediata al nivel de aprendizaje alcanzado por los alumnos.

Alumnos integrando sus habilidades y cultura digital en la investigación y construcción de nuevos conceptos. Jóvenes presentando su propias conclusiones y expresando su visión del mundo en diversos formatos digitales.

Padres y apoderados integrados al sistema escolar con acceso completo a la información detallada de la vida académica y administrativa de su centro educativo.

Administradores escolares con acceso a herramientas que permitan automatizar el levantamiento y administración de datos para la gestión, impactando positivamente en la capacidad de planificación estratégica. Líderes escolares con oportunidades de participar en comunidades de pares, acceder a recursos e información ilimitada.

Estas oportunidades permiten dibujar otros estadios de metas para la integración de las tecnologías al sistema escolar.

Sin embargo los objetivos generales de los recursos digitales para la educación, son los mismos que debieran marcar cualquier política relacionada con la integración de recursos didácticos o recursos para el aprendizaje: impactar positivamente en el aprendizaje de los estudiantes.

En otras palabras, el retorno de la inversión en computadores y conectividad, desarrollo de contenidos y software educativo y capacitación de docentes está directamente relacionado, con el incremento de los niveles de aprendizaje que este recurso pueda aportar.

La meta para el 2021 no debe ser lograr que los alumnos y alumnas de Iberoamérica adquieran las competencias digitales. La meta es que nuestros alumnos y alumnas logren alcanzar mejores niveles de aprendizaje, con el aporte instrumental de las tecnologías digitales.

Metas 2021
Foro

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Indicadores para a medisión da sociedá da conesion

1. Nº de alumnos por ordenador.

Para su cálculo se tiene en cuenta:
• El alumnado del centro que cursa las enseñanzas de: E. Primaria; E. Secundaria Obligatoria; Bachillerato; Ciclos Formativos de F.P.; y Programas de Garantía Social. No se incluye el alumnado de estos centros de E. Infantil, E. Especial o el de enseñanzas impartidas en el régimen de Educación a Distancia.
• Los ordenadores destinados preferentemente a tareas de docencia directa con alumnos o para utilización directa por alumnos y los ordenadores destinados a tareas propias del profesorado.

Fonte do indicador: Ministerio de Educación y Ciencia. La Estadística de la Sociedad de la información
y la comunicación en los centros educativos.

2. Centros non universitarios conectados con banda ancha:

Dentro de este estudio se incluyen:
- Centros públicos: Centros de E. Primaria, Institutos de Educación Secundaria y los Institutos de Formación Profesional; también se incluyen los centros integrados que imparten enseñanzas del nivel de E. Primaria y de E. Secundaria.
- Centros Privados que imparten enseñanzas del ámbito considerado. Las variables y características del estudio relacionadas con este indicador son:
Tipo de conexión/conexiones a Internet: Se recoge para cada centro, con conexión a Internet, el tipo de conexión a Internet (se admite respuesta múltiple): Línea telefónica normal, RDSI, ADSL, TV – cable, Frame Relay, Otros (línea punto a punto, satélite, radio, etc.)
Máximo del Ancho de banda: Se especifica el máximo del ancho de banda de la/s conexión / es a Internet: 56 Kbps o menos, hasta 256 kbps, hasta 512 Kbps, hasta 2 Mbps, más de 2 Mbps.

Fonte do indicador: Ministerio de Educación y Ciencia. La Estadística de la Sociedad de la información y la comunicación en los centros educativos.

* Extraído de Propuesta de indicadores, criterios y técnicas de medición de la Sociedad de la Información.

** Parte das medicións cambian o muestreo elevando as idades mínimas do universo da a mostra de 14 a 16.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Mareas vivas

Atopo hoxe de novo o tema de standares tecnolóxicos para profesores e alumnos. Xa vira antes este tema. Sigo sen entender que tipoloxía de documentos son estes textos que propón o ISTE.

Na traducción ó español pon:

“Lo que los estudiantes deberían saber y ser capaces de hacer para aprender efectivamente y vivir productivamente en un mundo cada vez más digital…”

E o texto a continuación, está escrito en presente:

RAE 4. m. Gram. Tiempo que sirve para denotar la acción o el estado de cosas simultáneos al momento en que se habla. Amo, temen, vivimos.

Descoñezo a relevancia que teñen estes textos, a verdade.

En Jóvenes y cultura messenger atopo outras informacións respecto ó uso das tecnoloxías na educación:

«—Moderador: ¿Para estudiar y trabajar vale Internet?
—Para buscar la información.
—Siempre que te piden algún trabajo, siempre lo buscas ahí.
—Te dicen “un resumen de no sé qué” y lo buscas, y no te lo lees ni nada.
—A mí no me mandan muchos trabajos, pero yo recuerdo que mi hermano cuando... no teníamos todavía el ordenador en casa, y tenía que coger a mano y ponerse a... y cuatro, cinco folios... y ahora copiar, pegar, imprimir, y se acabó… pones el papel en la impresora.
—Ya tienes el trabajo hecho.»
(GT, 15 AÑOS, COLEGIO CONCERTADO Y CONFESIONAL)

—Lo típico que intentaron hacer en el aula de informática es en plan conectarse al Messenger para ver si por casualidad hay un compañero suyo que en otro colegio pues esté en ese mismo momento conectado... hablar con él. Eso les llama la atención, pero luego a la hora de manejar
herramientas, lo que son herramientas informáticas que se necesita... pues unos conocimientos, se necesita estudiar, se necesita manejar conceptos, que eso ya no les llama la atención, pues porque no tiene una aplicación inmediata. Eso lleva un camino de conocimiento que por supuesto exige que tú trabajes... (...)(DOCENTE DE SECUNDARIA, COLEGIO PRIVADO Y CONFESIONAL)

«—Quizá desde ningún sitio se sabe cómo introducir muy bien las nuevas tecnologías... las propias programaciones que serán para los chavales incluyen siempre una cuestión relacionada con la informática, pero esas cuestiones relacionadas con la informática, o a veces ellos ya están cansados de verlas, porque se relaciona con programas como el Word o programas...
aplicaciones así ofimáticas, o cuando subimos un poco nivel levantamos un poco el nivel y se les pide... pues lo ves complicado, entonces yo creo que hay también un poco un mito de que los adolescentes todos manejan muy bien el ordenador , pero yo creo que es falso. Manejan muy bien el ordenador en lo que se refiere a comunicaciones, cuando tiene que comunicarse con sus… que pasa lo mismo con los mensajes de móvil. Son capaces de adecuar lenguajes nuevos ¿no? cortos para mandar más mensajes, pero luego lo que se refiere al instrumento tal, como máquina, pues tampoco hay un control y un dominio de esa máquina.»
(DOCENTE DE SECUNDARIA, COLEGIO PRIVADO Y CONFESIONAL)

A min ás veces o deber ser preocúpame moito menos ca o que realmente é, -¿será que teño vocación científica?-, creo que nin os profesores nin os alumnos son ideais, senón máis ben reais.

¿Porque será que aquelo que menos se aproxima ó ideal é o que máis tende a ser posto a xuizo?. Será efecto dos estándares.

A acción e o efecto de coñecer, poden prescindir do deber ser ou non pero un ou outro caso (prescindir ou non prescindir), darán resultados diferentes.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Máis comunicación, mellor información

Me gustaría dar un ejemplo práctico. Días atrás una de mis hijas miraba por Canal 7 la señal Encuentro que transmitía, a las siete de la tarde, un documental biográfico sobre el científico británico Michael Faraday, mientras rasgaba la guitarra en un sillón y estudiaba lo que supongo que eran unas notas en un pentagrama. Lo interesante fue comprobar que a esa misma hora Telefé ofrecía Telefé noticias, Canal 13 Duro de Domar, el 2, América Noticias y Canal 9 Telenueve, más lo que seguramente eran las infinitas opciones de la televisión por cable para quienes lo tienen. No sé cuánto tiempo sostuvo la atención sobre la biografía de Faraday o si se la pasó haciendo zapping. Lo que me interesó fue comprobar que, con las opciones, mi hija se educaba como televidente a partir de poder comparar y juzgar lo que quería ver. Sin alternativas condenamos a las generaciones futuras al pensamiento único.

Es para esto que necesitamos una nueva ley de radiodifusión. Para que el Estado garantice más comunicación y mejor información, que promueva una pluralidad de voces e intereses, que respete la libertad de expresión de todos. Una ley que incorpore instituciones como el defensor del lector o los observatorios de medios para darles a los consumidores instancias que protejan sus derechos, que impulse un verdadero federalismo cultural en la circulación de los bienes simbólicos, que acentúe la educación de lectores, oyentes, televidentes e internautas desde la primera infancia, que articule las instancias que promueven las últimas tecnologías a los usos democratizadores de la sociedad civil, que defienda la diversidad cultural, la innovación y nuestras industrias culturales, que desarrolle un sistema federal de medios públicos no gubernamentales. En fin, se trata de la construcción de una ciudadanía más completa. Que la sociedad que formamos, en el doble sentido, que nos forma y que colaboramos en formar, nos brinde y desarrolle nuestras capacidades de elegir y construir nuestro propio mensaje en la interacción con los mensajes de los otros. Sanguinetti

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

A gata coa presa pariu os fillos cegos

Esta frase acostumaba a repetirma miña avoa cando, por facer as cousas demasiado rápido me saían mal. Hai que ver as cousas que se aprenden dos vellos.

Onte esquecín titular a anotación. 224 dixo o sistema que se ocupou por min. É obvio que tiña presa, non traducín o texto nin nada. Unha conversa que tiven onte faime pensar que a maioría das veces non me explico... ben... nada. É unha elección persoal.

224. ¿Serán moitas? ¿Serán poucas?. Teñen utilidade para min. ¿Para alguén máis?. (Esta última non é unha pregunta retórica).

Algúns agradecementos, queren saír de min e viaxar ata destinos coñecidos, outros ata destinos apenas sospeitados, intuídos, bueno pouco claros en realidade. Cometo un exceso, viráme moi ben.

Miña nai, pobre muller. Tódos os días. Non son un texto que pode rehusar ler. Gracias Madre. Padre, sabes que ti nin a metade. O certo, certo é. Os rapaces da familia que acaban explotados como recursos de información. Os pais dos rapaces, que se quedan con eles despois das preguntas que lles fago. ¡É o voso traballo...!

Begoña. Bego. Be. Becho. Begho. Beghoña. ¡Como sufriu este ser a miña relación coa epistemoloxía!. Os meus amigos que teñen a sorte de verme con menos frecuencia, non sofren tanto o monotema no que me convertín. Sorte para eles e non escribirei os seus nomes porque eles xa os coñecen. A ver se organizamos un xantar ou cea.

224. Sin contar esta. (Un home está a dormir na biblioteca diante dun atril cun libro gordo, vai moita calor. Hoxe todo o mundo anda con sono. Eu tamén).

En fin. Empecei a facer graffitis en internet para o seminario Análise e evaluación de recursos dixitais impartido por Daniel Martí (non lle tiro rosas por que non se pinche coas espiñas); no primeiro ano de doutorado, con moito recatamento fixen as primeiras anotacións. O primeiro susto deumo Manuel Pinto. Si señor, foi un susto importante, púxome a tremer, xuroo. Despois de pensalo... bastante... decidín que tiña que seguir coma se Manuel Pinto e os seus lectores non me intimidaran, como fixen coas referencias do meu titor. De tanto pensar que non me intimidaban acabei convencéndome de que era certo. Luis Pereira xa non me deu medo, agora o mesmo paréceme agradable. Os seguintes enlaces, que non é que sexan moitos -asumo que son de calidade- xa son quen de agarralos sen mancarme -máis que nada porque fagoos todos da "da familia".

Tanto medo perdín, que en novembro do ano pasado ocorreuseme poñer un contador para ver cantos somos máis ou menos os que andamos a construir este espacio, ademáis dos que xa mencionei.

Contador de visitas

 

 

 

 

Bueno, non é que sexamos poucos, e sei que algúns, axudan sen querer, pero cada ún ten a súa responsabilidade en todo isto. Despois xa non me chegou, (por que eu teño moito vicio) e puxen o mapiña. Como antes ou despois tiña que cair nesto direi que algúns podían facer algún comentario algunha vez, aínda que non fora moi constructivo, a ver se espabilamos todos un pouco. Pero sumando os comentarios que fago eu nos blogs que leo, case mellor non digo nada.

Eso si, se nos estamos esquecendo de alguén por favor, teña a ven indignarse e pedilo seu. Non me refiro a Tino que non sae na foto de familia. E se el non sae seguro que hai máis.

Estou lendo algo de Queau, sempre que penso que vou usar unha cita na argumentación da miña tese, pasoa a dixital se estou lendo en papel, despois todo é copiar e pegar. Teño unha:

Ah! pero antes ía a dicir... tiña pensado queixarme de que o autor emprega neste título (Lo virtual) demasiadas metáforas, tantas que obliga a clavar a atención para descodificar. Era algo que me molestou nas primeiras páxinas. Cambiei de idea.

Di:

A cuestión fundamental que se prantexa é, pois a do estatuto exato desa realidade << intermedia>>.

Convirá cuestionarse acerca da natureza profunda das realidades <<virtuais>> para valorar cáles son as vías de exploración artísticas ou científicas máis axeitadas para este novo medio de comunicación.Sería un grave risco contentarse con aprehender as novedades técnicas contando coa boa fe de aqueles que teñen un interés en promovelas, dentro dos actuais marcos ideolóxicos. Tomando o virtual en serio, ¿non iriamos a cair nunha inxenua apoloxía dunha tecnoloxía máis, despois da fibra óptica e a televisión de alta definición?. Non o creemos. O ámbito da simulación virtual é extenso e as súas prolongacións metodolóxicas trastocarán un gran número de ideas asumidas. Este libro pretende catalogar as preguntas que xa se poden prantexar respecto ó virtual ne intentar, nunha segunda parte máis teórica, evaluar as posibles bases de unha estética do virtual.

A estas alturas, parécenos indispensable un esforzo de rigor semántico. En efecto, asistimos a unha proliferación de expresións aproximadas, perezosas e incluso peligrosas por este mesmo laxismo. Por exemplo, parece que expresiones moi xornalísticas como <<realidade artificial>>, <<realidade virtual>> ou incluso <<telepresencia>> fomentan a análise superficial e certa falta de discernimento criteriolóxico, xusto no momento no que máis precisamos instrumentos conceptuais que nos premitan orientarnos no medio das falsas aparencias e os verdadeiros simulacros e nos impidan confundir a ximnasia virtual coa magnesia real.

¡Que tío! ¿non?. Creo que está falando de adultos, concretamente de científicos. ¡Ten cada cousa!...

Hoxe fíxenme con outro libro, vou contar como: entrei na bilioteca e ía solicitar un ordenador, mentres falaba co bibliotecario vin o libro que alguén devolvera e inda non fora de colocado no seu lugar. Faime gracia porque eu non o buscaba. Teño catro en lista de espera, algúns empezados. E dixen vouno levar. A ver que tal está. Titúlase Procesos cognitivos y curriculum. Unha base para decidir lo que hay que enseñar. Elliot W. Eisner. Empeza cunha cita de John Dewey, que tamén me pode valer a min:

Por conseguinte, -(isto tamén o dicía moito Felipe González)- a educación ten que comezar con unha penetración psicolóxica nas capacidades, intereses e hábitos do neno. O seu control ten que levarse a cabo en cada aspecto por referencia a estas mesmas consideracións. Estas enerxías, estes intereses e hábitos hanse de interpretar continuamente, debemos saber o que significan. Hay que traducilos ós termos dos seus equivalentes sociais, e dicir, aquelo de que son capaces baixo o aspecto de servicio á sociedade. John Dewey. Mi credo pedagógico, 1897

Por certo que estos días preguntaba o Profesor Potachov se os sitios educativos deben mostrar publicidade, se eu non fora tan tímida diríalle que si, que deben mostrar publicidade, eu creo que ademáis nas aulas todas ademáis do profesor debería haber un par de comerciais intentando inducir ó consumo de productos e servicios e competindo pola atención dos nenos. Paréceme que a competitividade que se xeneraría entre o profesor e os comerciais daría lugar a sinerxias moi positivas para o sistema educativo. Claro que habería que coidar de non chocar contra os códigos deontolóxicos da publicidade que afectan á infancia como:

“en ningún caso explotará la especial confianza de los menores en sus padres, en profesores, o en otras personas, tales como profesionales de programas infantiles, o personajes (reales o ficticios) de películas o series de ficción”.

Algúns productos por exemplo nen sequera poden poñer publicidade nas inmediacións dos colexios, habería que ver se un blog se considera colexio pero polo demáis... transformar ós alumnos en audiencias... nun vira, vira. E no tocante ó de cubrir os gastos que se le nos comentarios... claro. ¿Quen senón o usuario final? ¿En que sistema vivimos?

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Pois eu discrepo

Ya era hora de que las universidades se adaptaran a las nuevas exigencias del mercado laboral y a los nuevos retos de las sociedades, pero todo cambio supone mucho trabajo y acarrea la aparición de muchos detractores que dudan de lo adecuado del nuevo sistema. Fírgoa

¿¡Dudan!?. ¡Xente de pouca fé!. E non expoñen razóns...

Estou máis de acordo con esto outro:

Debe ser la sociedad el referente de las universidades, no el mercado: expertos. La educación superior tiene que reconocerse como derecho humano y bien público. En estudio sobre AL y el Caribe alertan sobre riesgos de ajustar el conocimiento al modelo económico.

A miña lectura:

Algúns grupos están interesados en que as universidades se sometan ás exixencias do mercado (unha maneira de dicir productores e distribuidores, por que en realidade hai moita menos información sobre o mercado que proveña dos consumidores adquira relevancia científica, de feito que estes apenas contribúen na definición do concepto) ou o mercado está interesado en que as universidades se sometan ó mercado. Hai outras persoas que consideran que esa sumisión non é producente para a sociedade.

Como o universo é infinito pódese marchar en calquera dirección indefinidamente.

Estou en total desacordo coa privatización dos centros públicos de ensino.

As institucións públicas que creamos e sustentamos non deberían traficar coa educación, cos dereitos dos cidadáns, a menos que queiran perder lexitimidade. Pero non se trata das institucións públicas senón das persoas que desenvolven as funcións que delas emanan. As institucións en si mesmas son inoperativas.

¿Desafortunada a eleccións das palabras para o texto?. ¿Ou simplemente reflexo da mirada?. Defensores. Detractores.

A posición soe indicar direccionalidade. Hai infinitas e unha maneiras de relacionarse coa realidade e cada unha escolle a que lle parece mellor. E a min paréceme ben cando a escolle para un, o problema e cando a escolle tamén para os demáis.

Na sobremesa de onte un rapaz de 15 anos reflexionaba sobre o contexto no que se desenvolve, non lembro as palabras exactas con que se expresou, pero apoiaba a súa explicación co meu mechero e a unha cunca de café. Queren que sexas así- dixo mentres ensinaba o mechero. Aínda que nazas así (amosaba esta vez a cunca do café), e van a tratar de moldearte ata que te convirtan.

Xa se sabe como son as sobremesas que se fala de todo e vaise dun lado a outro, máis tarde o mesmo rapaz preguntoume. ¿Ti podes imaxinar que forámos todos iguais? o tono era a parte que máis significación lle daba á pregunta, sinto moito que non existan emoticonas para ilustralo.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

¿Donde?

La calle pareció ser el lugar más razonable y allí empezó otro capítulo de nuestro aprendizaje. No es a cualquier hora, ni cualquier día ni en cualquier época o barrio que se encuentran niños jugando por la calle. Apuntes metodolóxicos sobre antropoloxía urbana.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Odisea cara o frío ou os Deuses deben de estar tolos

Y yo me maravillaba de que los que habían de nacer tuvieran que luchar en nombre de los que se fueron, y no podía hallar en ello razón. Pero las gentes decían que así debía ser, y yo no era más que un muchacho.

Una odisea nórdica. Jack London

 

Levo un tempo sen palabras, non é que esté sen ningunha, non. E que as que teño non me valen, non encaixan de forma correta; bueno se cadra é que non quero admitir que non teño nada que dicir, ou que non sei o que quero dicir. Todos os estados son transitorios. Hai que esperar. Así que mentres tanto vou contar como me saia o que me contou a min o meu primo, que ten 15 anos e estudia nun dos colexios da mostra, esta fin de semana.

Tiven sorte con este colexio porque cheguei no medio do proceso de conxelación, que o SIEGA estaba a realizar nos discos duros. O colexio ten dúas aulas de informática, pero á miña chegada unha xa estaba conxelada; digo que tiven sorte porque se me permitiu despois dunha reunión de urxencia convocada mentres tomaba os datos da aula que aínda non estaba conxelada pero que estaba destinada a ser conxelado disco tras disco ó seguinte día. Permitiuseme finalmente, despois da interrupción, continuar o proceso de recollida de datos.

O tema dos discos duros conxelados foi unha das problemáticas atopadas, non son partidaria dese sistema porque dificulta moito o uso de funcións do navegador coma os marcadores, ou favoritos, o propio historial, e a fluidez xa que o equipo está sometido a un constante primeiro encontro coma nun día da marmota e realízanse continuamente procesos repetitivos que non teñen utilidade unha vez que se apaga o equipo. E coma se cada vez que te atopas con un contacto tiveses que facer as presentacións, e logo no próximo encontro non serviran de nada, non se acorda e hai que volver a presentarse. (son as palabras que teño, recoñezo que non son as adecuadas, sintoo moito).
Noutro colexio comentábame o coordinador TIC, que tiñan detectado que algún/s alumn@/s visualizaba/n e facía/n descargas de pornografía dende unha terminal da biblioteca, pese a que sempre había algún mestre supervisando o uso dos equipos. (Respecto á habilidade que teñen os rapaces para evitar o Control parental fálase en Growing up online; e por todas parte da fenda dixital- Estou recapitualando). Cando lle comentou o caso á persona do Siega que revisaba os equipos esta recomendoulle conxelar os discos duros. A min non me parece unha solución, a el tampouco, claro. Nos traballos que levo vendo, a maior preocupación radica en que non se cargue o equipo, que siga en funcionamento. Claro que eso é ben razonable tratándose dunha aula de informática dun colexio, é moi importante que os equipos se manteñan operativos para dar clase. É unha das preocupacións máis significativas para os coordinadores TIC cos que me entrevistei nos centros. Tiñamos deseñado unhas preguntas moi abertas para facer unha e outra vez a modo de exploración para o grupo de discusión. Había por un lado unha que dí ¿Que observacións farías respecto ó uso de internet por parte dos alumnos? e a outra ¿Que observacións farías respecto ó mantemento dos equipos?. Atopo que ambas preguntas conflúen nunha soa resposta moi ó fío da operatividade dos equipos e a súa conxelación.

O problema dos usos é máis observado en relación cos danos materiais que causan no sistema operativo dos equipos e moito menos no que eu considero que é o dano que os contidos poden causar no sistema operativo do propio alumno. E mesmo no ensino, no desenvolvemento das unidades didácticas para a educación sexual, por exemplo, pois ¿non é a pornografía coñecemento previo a ter en conta? e se nalgúns casos as buscas se realizan ó estilo de "tias guarras", ou as páxinas atopadas teñen por título cousas coma "zorras muy zorras" ¿non pode iso causar algunha dificultade á parte da educación en valores relacionada co xénero?. De ser así ¿a educación debería incidir en estes aspectos?. Se así fora un disco duro conxelado non axudaría en moito.

Importante tamén o tema da violencia, -tema no que non paro de pensar por qué resulta gratificante- e non logro entender. Nunha ocasión pregunteille ó meu afillado de 16 anos que me ensinaba uns vídeos jackas por que lle gustaban eses documentos -en vez de documentos usei a palabra vídeos coa maior naturalidade da que fun capaz- non atopou maneira de responderme, nin sequera ergueu os hombros, nen sequera dixo non sei. Quedou sen palabras, creo que nunca se tiña preguntado tal cousa. Aceptei a resposta e manexoa como información na miña procura.

Ía dicindo que en canto a contidos de risco ou virus capaces de danar sistemas operativos e causar malos funcionamentos recoñece por exemplo o Libro Blanco do Consell de l’Audiovisual de Catalunya que:

Contidos de risco son aqueles que entrañan un perigo potencial que pode ou non ter consecuencias directas para certos individuos, pero que, á larga, e considerados estadísticamente, si enxendran danos notorios para a sociedade:

Contidos violentos
Contidos sexistas ou racistas
Contidos pornográficos
Contidos consumistas
Contidos que tenden á corrupción da linguaxe e atentan ás normas de respeto ó outro
Contidos que violan o dereito ó honor, a intimidade e a privacidade das persoas

Diríase que vou recuperando as palabras. E antes que me esqueza debería dicir o que me contaba o meu primo, que era que cos discos duros conxelados, estaban moito máis tranquilos e que non tiñan que preocuparse tanto.

-Como cando usas un ordenador tes que poñer o teu nome, antes podían saber que páxinas visitabas, pero agora non tes que preocuparte porque ó apagarse desaparece todo.

Lembro unha reflexión que fixo unha coordinadora doutro dos centros:

- Os rapaces teñen que sentir un control.

Ocórrenseme máis cousas agora pero non quero aburrir, así que vou cerrar este texto cunha cita coa que reflexiono sobre o contexto que extraio dun texto que lía hai un tempo cando estaba máis fondamente, e sen aparente remedio, preocupada pola epistemoloxía:

A relevancia de algo implica que se aparta do seu contrario, senón non sería relevante. Que eu me leve o lápiz á boca, implica que o lápiz teña unha relevancia propia, escribir con el; e así cando o mordín non o recoñecín como tal, senón que o tomei por outra cousa, un caramelo, por exemplo. Tomar o lápiz para escribir con el, implica que o poida tomar como un caramelo. Por tanto a cuestión da súa comparecencia, é só cuestión se se da a alternativa "comparecencia-ocultamento". El concepto de "sujeto" en Platón y Aristóteles. Una aproximación contemporánea.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Esta mañán

Pasei por aquí, aínda que non seguín os tres documentais que se visionaban porque tiña o día "concertado" :) . Dicían os organizadores que lles costou ben conseguir unha aula libre no campus de Pontevedra a pesar de que hoxe é Santa Kata en Ciencias Sociais e en Ciencias da Educación hai acto de graduación. Puideron levalo proxecto a cabo en Fisioterapia (cousas, cousiñas, cousas). Interesábame especialmente o que estaba previsto en primeiro lugar sobre Ferrer i Guardia (fundación), pero so puiden ver parte dun sobre El Pesta (Pestalozzi) do que me queda unha frase: El niño no puede sentir un ambiente relajado sin la presencia de adultos.

E falando de documentais, pensando no traballo de Fírgoa sobre o asunto Díaz Pardo, creo que alguén debería facer un sobre ese tema.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google