[ View menu ]

Archive for 'educación'

Cousas vistas hoxe

Por ejemplo, 78 (más del 50%) de los consultados prefieren internet antes que la televisión, la radio o bien los diarios para comunicarse e informarse. Pero, lo que llamó la atención además, -y no es un dato menor ya que da fundamento económico a la existencia de los ciber-, es que de los 150 entrevistados, 62 admitieron estar de 2 a 4 horas diarias en el ciber. 55, una hora; 27 entre 5 y 10 horas y 5, más de 10 horas.

El 40.16 % de los entrevistados utiliza el servicio de Chat. Mientras que, el 24,9% a la red la usan para bajar juegos electrónicos y entretenerse. Sólo el 22,09% admitió que navega por la web para buscar información y el 10,84% por el servicio de correo electrónico.

Otro dato obtenido es que internet es utilizada mayoritariamente por personas menores de 40 años. Las mayores de esa edad no le interesa o bien no acceden por falta de conocimientos mínimos para poder utilizarlo o simplemente porque no les llama la atención. Educar

En Digizen e Edu.tec

Aínda que sen correspondencia, segue a medrar o meu amor por Canclini. Pasei por educomunicaçao, Manuel Pinto conta o que di Alice Vieira sobre a copia nas escolas (vese moi favorecida polas TIC).

Os profesores empezan a clasificarse non polo uso que fan das tecnoloxías cuantitativa e non cualitativamente falando.

Comprobo que dende máis cerca vense mellor os datos, de lonxe vense moito menos; algunhas cousas son moi mellorables.

Pasei por Comunisfera así remata Daniel Martí a crónica do Congreso Fundacional de AEIC, AEIC está en fase de lanzamento.

Deixo en marcadores cousas coma esta ou esta por se a alguén ten ganas. E etiquetando etiquetando vou notando que perdo o tempo. Calquera comentario a esta anotación viríame que nin pintado.

Chuzame! chuzame -

Nada é o mesmo

Recibía onte de Enfocarte un poema de Angel González (é bonito recibir un poema, hai un tempo alguén me entregaba un case a diario -espero que o teu pai se atope ben); dice o poema:

Nada es lo mismo

La lágrima fue dicha...

 

 

Olvidemos
el llanto
y empecemos de nuevo,
con paciencia,
observando a las cosas
hasta hallar la menuda diferencia
que las separa
de su entidad de ayer
y que define
el transcurso del tiempo y su eficacia.

 

¿A qué llorar por el caído
fruto,
por el fracaso
de ese deseo hondo,
compacto como un grano de simiente?

 

No es bueno repetir lo que está dicho.
Después de haber hablado,
de haber vertido lágrimas,
silencio y sonreíd:

 

Nada es lo mismo.
Habrá palabras nuevas para la nueva historia
y es preciso encontrarlas antes de que sea tarde.

Nada é o mesmo, hai palabras novas e tamén novos nomes para Juanito Laguna no século XXI, pero esta vez non llos pon Berni senón os alumnos da Escuela Manuel Belgrano de Bandfield dos que teño noticia a través de Educar.

Outra versión de Juanito Laguna remonta un barrilete.

Fala tamén de Juanito Laguna Belén Gaché faime sorrir ese dito que menciona:

Existe un dicho que señala que los peruanos descienden de los incas, los mexicanos descienden de los aztecas o los mayas y los argentinos descienden del barco.

Tamén Enfocarte inclúe un pensamento de Felix Guattari neste número:

...nunca se puede disociar los procesos maquínicos de las estructuras de reterritorialización -para adoptar un lenguaje más complicado, sofisticado o pedante, no sé. La cuestión de la construcción de expresión, de la construcción maquínica -que cambia los hechos, que los actualiza, que impulsa nuevas referencias, nuevos universos- es inseparable de la cuestión de los territorios o de los «cuerpos sin órganos» sobre los cuales se inscriben, se marcan, se encarnan los devenires maquínicos, los procesos incorporales. Pero es precisamente ahí donde encontramos toda la ambiguedad del territorio, de la desterritorialización y de las reterritorializaciones. Felix Guattari

E tamén:

...existen múltiples elementos de expresión que no pasan por el lenguaje tal como es fabricado por la escuela, por la universi­dad, por los medios de comunicación de masas y por todas las formaciones de poder. La expresión del cuerpo, la expresión de la gracia, la danza, el ries­go, la voluntad de transformar el mundo, de circular, de codificar las cosas de otro modo, son lenguajes que no se reducen a pulsiones cuantitativas, globales. Constituyen la diferencia. Las generaciones jóvenes, en su modo de ver, sentir y expresar, tienen cadenas semióticas, sistemas cada vez más elaborados. Mi abuelo, cuando hablaba por teléfono, no se sentía cómodo. Yo tampoco, cuando tengo uno de esos gadgets tecnológicos en las manos. Para chicos de cinco o seis años de edad eso no es un problema. Es decir, estas formas de lenguaje afectivo no son algo parecido al buen salvaje o al retorno a la naturaleza de Rousseau.

Chuzame! chuzame -

¿Existe unha literatura para nenos?

Por lo que a mí respecta, volvería a tomar gustosamente la pluma y me pondría a trabajar de nuevo en mis otras novelas, El Rey de los Alisos, Los meteoros, Gaspar, Melchor y Baltasar, para obtener versiones más puras de ellas, más rigurosas, más diamantinas, hasta el punto de que... incluso los niños pudieran leerlas. Si no lo hago no es por natural pereza —puesto que para ello habría que realizar un trabajo inmenso—, sino porque no serviría para nada. Los adultos no leerían esos "libros para niños" y los niños tampoco, dado que ningún editor de "obras infantiles" aceptaría esas novelas que escapan a sus "normas".

Este concepto de "incluso los niños" ha llegado a tener para mí una importancia capital y diría que hasta tiránica. Se trata de un ideal literario al que aspiro sin lograr —salvo una excepción— alcanzarlo. A riesgo de chocar a algunas personas, voy a decir lo que pienso: a Shakespeare, Goethe y Balzac se les puede tachar de una imperfección a mi juicio imperdonable: la de que los niños no puedan leerlos.

...

 Hay en algunas obras maestras —y por ello figuran en primera línea de la literatura universal— una incitación a crear, un contagio del verbo creador, una puesta en marcha del proceso inventivo de los lectores. Yo confieso que para mí esa es la cumbre del arte. Paul Valéry decía que la inspiración no consiste en el estado en que se encuentra el poeta cuando escribe, sino en el estado en que el poeta que escribe espera poner a su lector. Pienso que de tal afirmación cabría hacer el fundamento de toda una estética literaria.Pero ¿no equivale esto a esperar que una obra de arte posea ante todo una determinada virtud pedagógica? Montaigne decía que enseñar a un niño no es llenar un vacío sino encender un fuego. Creo que no se podría pedir más. En cuanto a mí, lo que he ganado es cierta llama que veo a veces brillar en los ojos de mis jóvenes lectores, la presencia de una fuente viva de luz y de calor que se instala de ahora en adelante en un niño, encedida por la virtud de mi libro. Recompensa rara ésta, y que no tiene precio, a todos los esfuerzos, a todas las soledades, a todos los malentendidos.

Michel Tournier. Imaginaria

Chuzame! chuzame -

A propósito dos modelos de pensamento

Ando ahí a darlle voltas, engancho un artigo sobre o pensamento lateral do ano pasado en Chocolate, a principio deste mes falaba dos enfoques de estudio da creatividade Jorge Ojeda.

Apunto esto para non esquecer que me preocupan a relación de potencialidades e limitacións que ten traballar debaixo-dentro dun esquema.

ver máis

El sociólogo Peter Berger estaba en la razón cuando dijo que las ideas “no tiene éxito en la historia en virtud de su verdad, sino que en virtud de sus relaciones con procesos específicos”.  El reencantamiento del mundo.

Chuzame! chuzame -

Eu non andarei nos zapatos dunha Geisha

E se eu non fora humana...Entón...¿Que cousa sería?

As máis grandes almas son capaces dos maiores vicios o mesmo que das maiores virtudes; e os que sólo andan moi lentamente poden avanzar moito máis se seguen sempre o camiño recto, que os que corren e se alonxan del. Pola miña parte, endexamáis presumín de que o meu espíritu fose máis perfecto que os do común; incluso desexei frecuentemente ter o pensamento tan rápido, ou a imaxinación tan nítida e distinta ou a memoria tan amplia, ou tan presente, como algúns outros. E non coñezo outras cualidades senón éstas que sirvan á perfección do espíritu; pois en relación coa razón, ou o sentido, dado que ela é a única que nos fai homes (cousas dos tempos, en fin) e nos distingue dos animais, quero crer que está toda enteira en cada un, e seguir nesto a opinión común dos filósofos que din que sólo hai máis e menos entre os accidentes, e non entre as formas, ou naturezas dos individuos de unha mesma especie.

René Descartes. Discurso del Método.

Chuzame! chuzame -

Eco

Conta Pawley, que tres veciños de O Eixo deben ingresar en prisión condenados a 7 anos de cárcere.

Andan pasando cousas no mundo, unhas máis perto e outras máis lonxe.

Non sei que ten que ver en todo, algunhas mensaxes que exaltan as actitudes belixerantes ensalzando a aqueles personaxes que participan delas.

Noutrora se cadra a humanidade reescribe a historia contando as batallas como tristes sucesos nos que os homes non foron quen de saber comunicarse.

Así será como as contemos nas escolas; se cadra o próximo século.

O meu gurú nun dos seus poemas di: Que los que matan se mueran de miedo.

Chuzame! chuzame -

Estou de volta

Retorno dun descanso se cadra inmerecido, no que transcorreu un tempo que endexamáis recuperarei para outros usos, por que lamentablemente o tempo non é acumulable e non existe forma de almacenalo,  a non ser en forma de lembranzas (de xeito que che queda coma disecado, case inútil, nocivo se temos en conta que para activar as lembranzas precisamos consumir outros tempos, tempos presentes...).

Esto, o primerio que me atopo neste blog e unha morea de pó, unha chea de enlaces a páxinas porno a modo de comentarios, pido disculpa por iso, é o que ten deixar as portas abertas. Limpei antes de sentarme.

Non me acordaba da cor destas paredes, desconectei de veras.

Pasei tempo cos meus sobriños porque algúns deles viven fóra e so podo velos nas vacacións  de verán e nadal, ás veces na semana santa. Teño dous pequenos de tres e case tres anos, neno e nena conviven moito tempo xuntos e desenvólvense á par. Resúltame moi simpática o uso que fan da linguaxe, os dous din in, iches, iu en lugar de fun, foches, foi. Non intento correxirllo porque no fondo paréceme do máis lóxico. Deberiamos facer cambios nos verbos irregulares. Incluso nas conxugacións; a proposta destes dous suxeitos que se incorporan paseniño á sociedade é apróxima-los imperfectos de tódalas conxugacións; por exemplo facibas, ou dormibas en vez de facías e dormías.

¡Estou pensando en propoñelos para a Academia da Lingua Galega!.

En fin, voltarei a ser a mesma persoa en unha ou dúas anotacións.

Vémonos. 

Chuzame! chuzame -

Outras partes do mundo

A educación non é o mesmo en todas partes.

"El Estado gasta en promedio en educar a un niño de primaria en México 8 mil 100 pesos por año, pero en zonas indígenas, la erogación llega a ser de sólo 700 pesos" Marcatexto

Claro que non en todas partes existen os mesmos problemas.

"Hace un mes una cabeza de agua arrastró a un grupo de educadores que se trasladaba caminando a sus puestos de trabajo en la comarca Ngöbe Buglé, el saldo final; la maestra Yamileth y el menor Derian muertos y el cuerpo de Doris aún está desaparecido. El maestro Julio César González fue el único sobreviviente". Prensa .com

Por iso a asociación dos  docentes galegos, e distinta á dos  docentes de Veraguas en Panamá. Porque os nenos de Galicia non comtemplan noticias desta natureza:

"El profesor Juan Ramón Herrera, Secretario General de la Asociación de Educadores Veragüense, denuncia que en el momento de la represión policial contra los educadores todas las líneas telefónicas de uso del gremio fueron intervenidas y sacadas del aire, incluyendo las conexiones a Internet. "….nuestros técnicos han detectado el origen de la señal electromagnética que bloqueo nuestros equipos…", denunció el profesor Herrera, y no vienen precisamente del Cuartel General de la Policía de Santiago de Veraguas, aseveró".

O medioambiente é distinto; en Chiriquí, por exemplo só o 0,9% das escolas teñen conexión a Internet, se cadra poderiamos axudarnos cos problemas de bilingüismo.

Chuzame! chuzame -

¿De que falamos?

Frato

Admito sin que sirva de precedente que roubei esta imaxe; hai máis en Atlantia.
Non sei se unha imaxe vale máis ca mil palabras , supoño que depende da imaxe e das mil palabras. De todos xeitos penso que tanto as imaxes coma as palabras teñen valor de seu. Ás veces poden ser intercambiadas cun resultado aceptable, pero cambiar de código sempre conleva unha perdida máis ou menos perceptible, mais ou menos cuantificable, máis ou menos significativa.

Frato é Francesco Tonucci. Á pregunta de María del Carmen Pereira Domínguez ¿Por que cree que hoxe os nenos non xogan tanto? respostaba: Hoxe hai que aproveitar todo o tempo para facer cousas importantes.

As principais preocupacións de Tonucci teñen que ver coa soidade e a falla de autonomía de movemento dos nenos, problemas que propón solucionar multiplicando polo mundo o seu proxecto "Ciudad de los Niños".

Segundo este investigador a soidade é unha enfermedade que sofren os nenos que viven nas cidades ricas; se cadra a soidade é unha patoloxía do sistema de comunicación que se transmite cando non entramos en contacto cos outros seres humanos.

Chuzame! chuzame -

¿Qué é un neno?

Aínda me queda para sabelo, pero hoxe aprendín un pouco de Margarita Barretto lendo os seus Apuntes Metodolóxicos sobre Antropoloxía Urbana un traballo do ano 88 no Brasil. Fala da aventura metodolóxica:

Un dos motivos de descarta-las escolas foi que os nenos teñen recreos curtos o que impide a realización de xogos con reglas, que, en xeneral, duran máis. Outro dos motivos foi o espacio ou, mellor dito, a falla deste, pois hai moitas escolas públicas donde os patios son tan pequenos que os nenos teñen prohibido correr ou saltar.

Nun traballo menos antiguo Ciudadanía, Globalización e Migracións reflexiona sobre o individuo cada vez máis integrado no mundo e a pertenza a unha comunidade desterritorializada e as repercusións que esto ten sobre o sentimento de identidade:

que xa non se define tanto por nacionalidade senón mais ben pola pertenza a "tribus" que se constitúen independientemente da proximidade física, en torno de intereses comúns, entre eles, o consumo...

Di Barreto que a cultura xoven é un exemplo claro xa que consume ou aspira a consumir a mesma roupa, a mesma música e a mesma comida en Londres, Tokio ou Río de Janeiro. O sentido de pertenza estriba na posibilidade de ter acceso ó mesmo có grupo de referencia, tanto en materia de bens como de servicios.

Cambiando de autor reviro esta anotación de hoxe, para mañan, cun paragrafo co que rematou Jesús Martín Barbero Jóvenes: Comunicación e identidade:

Fronte a unha sociedade que masifica estructuralmente, que tende a homoxeneizar incluso cando crea posibilidades de diferenciación, a posibilidade de ser cidadáns é directamente proporcional ó desenvolvemento dos xóvenes como suxeitos autónomos, tanto interiormente como nas súas tomas de posición. E libre significa xóvenes capaces de saber ler/descifrar a publicidade e non deixarse masaxear o cerebro, xóvenes capaces de tomar distancia da arte de moda, dos libros de moda, que pensen coa súa cabeza e non coas ideas que circulan ó seu redor.

Se as políticas sobre xuventude non se fan cargo dos cambios culturais que pasan hoxe decisivamente polos procesos de comunicación e información están descoñecendo o que viven e cómo viven os xóvenes, e entonces non haberá posibilidade de formar ciudadáns, e sin ciudadáns non teremos nin sociedade competitiva na producción nin sociedade democrática no político.

E dou outra volta cunha frase que lle pareceu importante ó mesmo autor e tamén a Álvaro Ramírez Ospina de Ojo al Texto e a Diana Szarazgat Tecnocapitalismo Comunicacional: Promotor de Desigualdades

A juicio de los occidentales, el futuro está delante de nosotros. A juicio de muchos pueblos de Oceanía, el futuro reside atrás, no adelante. Para construir una cultura en la que el pasado sea útil y no coactivo, debemos ubicar el futuro entre nosotros, como algo que está aquí listo para que lo ayudemos y protejamos antes de que nazca, porque de lo contrario, será demasiado tarde.

Remato por hoxe, ata outro día, pensando que o futuro debe ser util tamén, pero non coactivo en exceso, porque nunca é demasiado tarde.

Chuzame! chuzame -