Infancia, Comunicación, Consumo

No noso periplo polos colexios públicos imos atopando buscas interesantes, ostias  é unha das que nos chaman a atención e ocorreuseme mirar en google trends a evolución desta busca. Creo que se cadra a alguén máis lle pode resultar interesante.

chúzame

“el conocimiento no es nada en nuestras sociedades y economías de cambio vertiginoso, es sólo un producto perecedero. Lo que aprendemos hoy queda obsoleto o es superfluo mañana."

Entonces?

Si todos los saberes fuesen tan fugaces como creen algunos apóstoles de la innovación a toda costa, ¿qué contenidos pueden nuclear la enseñanza escolar? Los conocimientos instrumentales, responden, y con mayor preferencia al lema, que entendido con simpleza puede hacer estragos: “Aprender a aprender”.
David Medina e Luis Gómez Llorente: Neoliberalismo e educación

chúzame

"Neno nace o home. O seu poder está no seu desenvolvemento".

"Non é tarea fácil educar xóvenes, adiestralos, en cambio, é moi sinxelo."

Rabindranath Tagore 

Eu sempre penso que nunca é demasiado tarde, pero calquera momento anterior é aceptable.

Luis Pereira de Literacia dixital achéganos unha pregunta Computadores ajudam... ou prejudicam a aprendizagem?  e invitanos a ler un artigo que remata así:

"O ordenador non é unha ferramenta neutra". "Como o computador é bom para nós, professores, por exemplo, tendemos a achar que ele é útil para todos. Mas ele não é uma solução mágica para a educação"

De certo, o ordenador sitúase no medio e medio da comunicación, dentro da comunicación, arredor da comunicación.

Esta mañá visitei o CPI Domingo Fontán, en Portas "temos un problema moi grande con internet e é que aquí non chega o ADSL e estamos cunha velocidade moi lenta, estamos algún día... incluso esta semana chegamos a estar a 17 kb e é imposible traballar" -contábame o director do centro. Dicíame tamén que hoxe en día teñen moita competencia para conseguir a atención dos rapaces e o uso das tecnoloxías consiguen motivalos mellor cara os contidos e "hai moitos recursos pero se queres botar man deses recursos e non hai velocidade non facemos nada."

chúzame

Necesitaba definir búsqueda de información, para este traballo e intentei facelo seguindo os criterios da metodoloxía empregada para o informe de Unicef ¿Autorregulación? Y más dado qué constitúe un punto de arranque para este traballo.

A forma de abordar a análise das páxinas e servicios analizados toma como punto de partida a situación figurada da navegación dun neno en Internet. Os investigadores intentaron adoptar un punto de vista similar ó que se obtería desde la mirada dun neno ou unha nena e foron conscientes das dificultades existentes para explora-las páxinas e productos seleccionados

....

O noso estudio aborda por tanto a análise de conversacións asíncronas (foros) e síncronas (chats). Ambos espacios de comunicación seleccionáronse a través
de búscas en Google con térmos específicos como “foros niños” e “chats niños”, escollendo sempre aqueles que foran de aceso aberto. ¿Autorregulación? Y más.

Lendo este texto, lembrei un artigo que empreguei para un traballo do que publiquei as conclusións hai tempo e vénme á cabeza os resultados de Garitaonandia e Garmendia que xa se mencionou neste blog. Dos que extraio os textos seguintes:

-“Entras a mil juegos y juegas gratis, ahí” (chica, 15 años, Bilbao).
-“Yo juego en diez… Hay diez juegos de cada tema… Pues están los típicos juegos clásicos, el Paco, el comecocos, Mario Gross… hay diferentes clases” chica, 16 años, Sevilla)
- “Yo no me meto en el Terra porque no me fío… yo prefiero que yo sepa quién eres tú… y tú me das tu Messenger y yo hablo contigo… No sabes la gente que ay (en el chat)… y yo prefiero saber con quién estoy hablando… y que es gente que conozco de verdad” (chica, 16 años, Sevilla).
- “Yo no me suelo conectar a un chat… no me gusta… alguna vez me he
conectado con mis amigas…todas, somos cinco, de 24 años… Y vamos
inventando las cosas… porque no puede ser que todos los (chicos) que estén conectados sean altos, rubios y con los ojos azules” (chica, 13 años, Barcelona).

-“Yo con 8 años… yo solo… empezaba por lo típico… bajar cosas de Internet… más de una vez jodí el ordenador.. y ya está… cuando se me rompía el ordenador lo arreglaba mi padre” (chico, 14 años, Valencia).
-“Desde que era bastante pequeña… que había ordenadores en casa… algunas cosas leyéndolas yo… en clase de Informática… aprendía yo sola… algunas cosas me enseñó mi hermano” (chica, 16 años, A Coruña).
-“Mi hermana me enseñó el Messenger y luego ya yo sola” (chica, 17 años, Sevilla).

-“Voy a la Wikipedia, y me lo ligo todo. Escribo el tema, miro las faltas, y le
pongo el corrector” (chica, 12 años, Barcelona).
- “Yo busco la información en el Google, la paso al word, lo voy leyendo y las
frases que no son importantes las voy entresacando, no sé, voy haciendo así”.
(chica, 13 años, Barcelona).
- “Yo Internet utilizo para buscar trabajos hechos… y ya está, luego los cambio
un poquillo… lo busco en Google… y lo extiendo más” (chico 15 años,
Valencia).
-“… Y si no encuentro lo que quiero en el Google, voy al rincondelvago.com.
Corto y pego” (chica, 16 años, Sevilla).
-“Yo no sé. En Wikipedia, por ejemplo. Porque en mi clase hay mucha gente que
utiliza el rincondelvago.com y son todos los trabajos iguales” (Otra chica, 16
años, Sevilla).

Volvía a preguntarme o mes pasado quen era en realidade o neno; non sei se me explico; as representación social que se reflexa no estudio de Unicef correspóndense coa representación do neno vulnerable de Gómez Espino e Blanco López ou cando menos fai unha representación de escasa pericia que non se corresponde coa autoimaxe que devolve o estudio de Garitaonandia e Garmendia. As primeiras declaracións indican que os suxeitos da mostra non buscan os xogos senón que teñen puntos de destino fixos e coñecidos de antemán á hora de xogar. Por outra banda as declaracións referentes ós chats revelan actitudes reacias cara os chats que sen embargo deben estar fundamentadas na experiencia; unha experiencia que segundo os propios rapaces se adquire de forma autodidacta e sen supervisión pero sempre existen contactos iniciais que a miúdo son tutelados por pares que son previos o ensino formalizado. ¿Que mirada lle dedicaremos?

Volvendo ó tema das buscas; como o informe non me ofrecía unha solución continúo a busca e polo de pronto traballo con esta definición.

Internet como ferramenta de búsqueda de información: autonomía e adaptación ás necesidades.
Entre os usuarios emerxe outro importante rango de usos que posicionan a Internet como base informativa e documental. Desde averiguacións "personais" para o disfrute do tempo de ocio hasta buscas de información altamente especializada no ámbito laboral.
Os usuarios reconocen que Internet, como ferramenta de busca de información, aporta autonomía, é dicir, independencia frente a un interlocutor (teleoperador, vendedor, p.e) que non sempre é atento, accesible ou está ben informado. Adicionalmente, esta vantaxe permite buscas máis "relaxadas" e "libres".
"É un proceso independente porque falo ti todo, dache autonomía, non tes que molestar a ninguén, é máis individual, máis eficaz... Tes moita privacidade porque tes acceso a moitos temas e non tes que dar contas a ninguén".
Un rasgo importante do uso da rede como base de información/documentación é a participación activa do que busca. Neste aspecto, Internet ten diferencias importantes con outras canles de marketing ou de comunicación co cliente como a televisión, p.e. Os usuarios ó actuar como suxeitos activos acotan a área e o tempo de busca e autodefinen a cantidade e a calidade de información que consideran "satisfactoria". Por eso, en xeral, Internet percíbese como unha "canle personalizada", que se adapta ás necesidades dos usuarios. Esquemas de Uso de Internet desde el análisis del Usuario. Ventajas como Canal de Negocio.

Xunto coa de recuperación:

A recuperación de información é o seguinte paso á determinación das necesidades de información. Podes recuperar a través de diferentes ferramentas: bases de datos, Internet, tesauros, ontoloxías, mapas... Coñecer e manexar estas ferramentas contribúe a unha recuperación de calidade. Búsqueda e recuperación da información.

Paréceme aceptable de momento, pero se me podes suxerir outras definicións ou matices, son recepción en estado puro.

chúzame

Andamos iniciando dende Grupo de Investigación I COM (CS1) do Departamento de Psicoloxía Evolutiva da Comunicación da Universidade de Vigo unha investigación coa que pretendemos facer unha aproximación ós usos de internet dos alunos de ciclos de primaria e superiores dende centros de ensino de titularidade pública.

Escolleuse unha mostra de 13 centros de ensino de titularidade pública da comarca de Caldas, da totalidade dos centros da comarca tomáronse en conta os CEIP, CEP, CPI e IES e desestimáronse as EEI, CRA e CPR.

A mostra queda configurada do xeito seguinte:

* Por proximidade xeográfica e características demográficas, engádese á mostra os centros de nivel similar do concello de Barro pese a pertencer á comarca de Pontevedra.

Contaremos dende aquí e en próximas anotacións como vai a investigación.

chúzame

Onte visitei o Club Faro para escoitar a Manuel Martín-Loeches que trataba de contestar á pregunta ¿que nos fai humanos?. É dicir, que explicou un pouco sistema operativo humano así coma as actualizacións e novas versións que foron salindo nos últimos 80.000 anos.

Mencionou as neuronas espello, estas coñeceredelas ben porque están de moda, ou algo similar dixo, a estimación de Martín-Loeches é que esta moda deixará de afectar á ciencia en un corto prazo estimado de 5 anos, logo chegaráse á conclusión de que non era tan importante. As modas afectan a todo, mesmo á ciencia pero eche unha cousa boa porque moitas persoas se suman á corrente e dese xeito supérase antes o extraordinario do estímulo, bueno se se pode dicir que o extraordinario lle corresponda ó estímulo en lugar de corresponderlle á cognición, percepción, emoción ou o que é o mesmo ó observador, ó suxeito.

Pero modas habelas hainas, recordo que hai uns anos nos medios de comunicación non había frase na que apresentándose o nacionalismo non se apresentara tamén terrorismo ou no seu defecto radical. Non sei se isa moda terá algo que ver con que o debate de aspirantes a xestor só haixa dúas persoas; pouca capacidade de elección se nos ofrece á simple vista, e coincido en que hai máis dunha razón para non votar a ningún dos dous, 31 polo menos din.

Pero falando de modas, preocúpame bastante (con perdón) ese rollo de gañadores e perdedores. O rollo gañador e perdedor, veñoo captando dende hai anos nas películas americanas non sei en cantos guións de produccións norteamericanas non sairá unha frase coma: ¡Eres un perdedor!, logo empezou a soar nesas..., neses..., nos platós onde se comentaban esa clase de programas chamados de telerrealidade, que eu non sei canto teñen de realidade se hai que facer un casting no que a maior parte de concorrentes non dan o perfil que andan buscando. E agora empeza a soar en boca dos aspirantes ó hemiciclo e exténdese por outras voces coma unha moda, paréceme que pasou algo semellante co termo patriota ou patriotismo. É coma se as películas, os guións ficcionais escaparan das pantallas e tomaran a realidade. Non sei se o onomaturgo (pax. 50) andará outra vez de mala saña, ou se a comunicación mediada ten realmente efectos poderosos. Unha cousa é certa; quen sementa recolle -non porque eu o diga, senón porque o dixo Gerbner.

Atopo que non é cousa boa simplificar demasiado as cousas para o desenvolvemento cognitivo:

As características do estereotipo poden sistematizarse, seguindo a V. Allende (1997), en tres:

a) Anula a complexidade dun asunto ou dos oríxes históricos, culturais, relixiosos ou económicos dun grupo ou tipo social concreto.

b) De tódalas realidades posibles, elixe unha, simplista e reduccionista, que conduce a unha visión maniquea das relacións sociais.

c) Opera sobre roles de inferioridade e superioridade, sobre todo en canto ó xénero dos individuos (home fronte a muller) e a súa etnia (hombe blanco frente ó resto). Engado eu e mil outras posibles.

Por outro lado, trátase de construccións mentais sumamente difíciles de erradicar, xa que está demostrado que os sucesos que confirman as expectativas estereotipadas previas son recordados mellor polos suxeitos que aqueles que as contradín. Disfuncións da socialización a través dos medios de comunicación.

Dicía onte Martí-Loeches que fundamentalmente o desenvolvemento do cerebro humano baséase na complexidade das conexións que nos permiten manexar máis información ó mesmo tempo, ou sexa que temos máis ram e procesamos máis datos ó, e, no mesmo tempo. Que bonito ¿verdade?. Se é así, para que simplificar se como tamén se mencionou o maior pracer que se lle pode dar ó cerebro é a sobreexcitación.

Esta fin de semana, estiven a botarlle unha ollada ó pasado recente nun documental que afortunadamente está en YouTube Os 70: De Woodstock ó Walkman ía falar do tema pero vexo que se me fai longa a anotación, como eu xa teño a miña opinión mellor que o vexa cada quen -se quere rememorar o pasado- e que me conte a súa.

chúzame

Os equipos están aquí, non hai dúbida, as caixas xa non caben polo corredores…se non fose tan “boa” hasta pensaría que xusto chegan previo paso polas urnas o próximo 9 de Marzo, pero deixando eso a un lado, xa empezan a ser moitas as caras de “ansiedade”. Uns por notar como as TIcs xa aterrizaron, inminentemente, sen volta atrás. Os más incrédulos, porque se negan a remangarse os xerseis e poñerse a APRENDER. Outros porque despois de conectar todos os interruptores e portos USB do mundo queren saber QUÉ facer con eles, e outros porque queremos aprender a responder á gran pregunta:

E CON TODO ESTO; ¿QUÉ FACEMOS?

Pois supoño que algo así como NEGOCIAR, e qué quero decir con esa palabra. Refírome a:

1. non crear falsas expectativas.
2. continuar o noso modo de traballo.
3. introducir as Tics dun modo paulatino.
4. non sentir ansiedade por aprender de golpe.
5. disfrutar do proceso de aprender a usalas.
6. compartir dudas e formación cos nosos compañeiros.
7. preparar e planificar as clases Tic con anticipación.
8. integralas na aula.
9. elaborar e crear novos materiais.
10. reconocer, analizar e saber buscar recursos....

Ben dito por Chus.

Segundo o Plan Estratéxico Nacional de Infancia e Adolescencia 2006-2009 a chegada e aplicación das tecnoloxías da información e da comunicación presenta un reto doble en tanto que se trata de garantir o coñecemento e uso para non xerar unha fenda capaz de crear novos criterios de desigualdade e por outra parte garantir que o uso se produce en situación de seguridade, de xeito que se atopen protexidos ante contidos que poidan resultar perxudiciais para o seu correto desenvolvemento.

Dicía hai uns meses unha estudiante de Benicarló que lle chamaba moito á atención o feito de que fagan incorporar no plan de educación primaria o TIC para que os alunos empecen a utilizar as tecnoloxías dunha maneira crítica, pois, na súa opinión, os cativos sempre son moi despertos e din todo o que pensan pero non cree que poidan ser capaces de ser críticos. Tamén concordo con estas palabras e polo momento creo que nas etapas de desenvolvemento nas que o neno carece de habilidades para a interpretación crítica, correspóndelle a outros máis hábiles realizala por eles.

Boteille un ollo ó Informe sobre a implantación e uso das TIC nos centros docentes de primaria e secundaria 2005 2006 e independentemente dos resultados valoro a estimación de frecuencia de uso por parte dos alunos.

ALTA: Casi todos los días ou varias veces ó semana.
MEDIA: Entre unha vez á semana e unha vez ó mes.

Eu non tería establecido que unha vez ó mes sexa unha frecuencia media, pero iso é unha apreciación persoal.

chúzame

Unha parte dos xóvenes usuarios actuales están iniciando as súas experiencias web e a súa conducta cambiará. Aínda menos coñecemos dos usuarios, máis do 50%, que se pode incorporar nun futuro próximo por exixencias persoais ou profesionais; e é probable que non repitan as conductas máis extendidas na actualidade. E, por último sen pretender ser exhaustivo, sen gradacións da interacción e destes públicos, que separen conceptualmente entre usuarios e clientes, turistas ou lurkers, pseudo / falsos visitantes os resultados de e-métrica que se nos ofrecen como alcance, difusión ou incluso calidade dunha comunicación conducen a errores de fondo coma os que a semiótica e a análise de contido puxeron de manifiesto con respecto á investigación empírica de audiencias en médios masivos de comunicación. A Análise Semiótica de Hipertextos e a Evaluación de Webistes

chúzame

É o título dun interesante artigo de Lawrence Lessig (blog) que me atopei hoxe en Enfocarte.

E a letra en árabe da canción Meu neno de Natacha Atlas, por que me da para alí; e doulle as gracias a Tino pola conversa desta mañá.

يا ولدي - Natacha Atlas

قالت يا ولدي
قالت يا ابني
شفتك بتبكي
شفتك في خيالي
قالت يا ولدي
قالت يا ابني
شفتك في ذكري
شفتك بتبكي

كأنك مثاقل
كأنك مسرور
اسمع الحقيقة
افتح على نور
افتح على نور

ما تنساش اصدقاءك
ما تنساش اصدقاءك
واللي يفكروا فيك
واللي يفكروا فيك
ما تقدرش من امامك
ما تفوق من طريق

الحياة مش سهلة
ما تخافش من الظلم
وكل الاسرار مكتوب في الأحلام

chúzame

Por ejemplo, 78 (más del 50%) de los consultados prefieren internet antes que la televisión, la radio o bien los diarios para comunicarse e informarse. Pero, lo que llamó la atención además, -y no es un dato menor ya que da fundamento económico a la existencia de los ciber-, es que de los 150 entrevistados, 62 admitieron estar de 2 a 4 horas diarias en el ciber. 55, una hora; 27 entre 5 y 10 horas y 5, más de 10 horas.

El 40.16 % de los entrevistados utiliza el servicio de Chat. Mientras que, el 24,9% a la red la usan para bajar juegos electrónicos y entretenerse. Sólo el 22,09% admitió que navega por la web para buscar información y el 10,84% por el servicio de correo electrónico.

Otro dato obtenido es que internet es utilizada mayoritariamente por personas menores de 40 años. Las mayores de esa edad no le interesa o bien no acceden por falta de conocimientos mínimos para poder utilizarlo o simplemente porque no les llama la atención. Educar

En Digizen e Edu.tec

Aínda que sen correspondencia, segue a medrar o meu amor por Canclini. Pasei por educomunicaçao, Manuel Pinto conta o que di Alice Vieira sobre a copia nas escolas (vese moi favorecida polas TIC).

Os profesores empezan a clasificarse non polo uso que fan das tecnoloxías cuantitativa e non cualitativamente falando.

Comprobo que dende máis cerca vense mellor os datos, de lonxe vense moito menos; algunhas cousas son moi mellorables.

Pasei por Comunisfera así remata Daniel Martí a crónica do Congreso Fundacional de AEIC, AEIC está en fase de lanzamento.

Deixo en marcadores cousas coma esta ou esta por se a alguén ten ganas. E etiquetando etiquetando vou notando que perdo o tempo. Calquera comentario a esta anotación viríame que nin pintado.

chúzame