Infancia, Comunicación, Consumo

No noso periplo polos colexios públicos imos atopando buscas interesantes, ostias  é unha das que nos chaman a atención e ocorreuseme mirar en google trends a evolución desta busca. Creo que se cadra a alguén máis lle pode resultar interesante.

chúzame

Onte visitei o Club Faro para escoitar a Manuel Martín-Loeches que trataba de contestar á pregunta ¿que nos fai humanos?. É dicir, que explicou un pouco sistema operativo humano así coma as actualizacións e novas versións que foron salindo nos últimos 80.000 anos.

Mencionou as neuronas espello, estas coñeceredelas ben porque están de moda, ou algo similar dixo, a estimación de Martín-Loeches é que esta moda deixará de afectar á ciencia en un corto prazo estimado de 5 anos, logo chegaráse á conclusión de que non era tan importante. As modas afectan a todo, mesmo á ciencia pero eche unha cousa boa porque moitas persoas se suman á corrente e dese xeito supérase antes o extraordinario do estímulo, bueno se se pode dicir que o extraordinario lle corresponda ó estímulo en lugar de corresponderlle á cognición, percepción, emoción ou o que é o mesmo ó observador, ó suxeito.

Pero modas habelas hainas, recordo que hai uns anos nos medios de comunicación non había frase na que apresentándose o nacionalismo non se apresentara tamén terrorismo ou no seu defecto radical. Non sei se isa moda terá algo que ver con que o debate de aspirantes a xestor só haixa dúas persoas; pouca capacidade de elección se nos ofrece á simple vista, e coincido en que hai máis dunha razón para non votar a ningún dos dous, 31 polo menos din.

Pero falando de modas, preocúpame bastante (con perdón) ese rollo de gañadores e perdedores. O rollo gañador e perdedor, veñoo captando dende hai anos nas películas americanas non sei en cantos guións de produccións norteamericanas non sairá unha frase coma: ¡Eres un perdedor!, logo empezou a soar nesas..., neses..., nos platós onde se comentaban esa clase de programas chamados de telerrealidade, que eu non sei canto teñen de realidade se hai que facer un casting no que a maior parte de concorrentes non dan o perfil que andan buscando. E agora empeza a soar en boca dos aspirantes ó hemiciclo e exténdese por outras voces coma unha moda, paréceme que pasou algo semellante co termo patriota ou patriotismo. É coma se as películas, os guións ficcionais escaparan das pantallas e tomaran a realidade. Non sei se o onomaturgo (pax. 50) andará outra vez de mala saña, ou se a comunicación mediada ten realmente efectos poderosos. Unha cousa é certa; quen sementa recolle -non porque eu o diga, senón porque o dixo Gerbner.

Atopo que non é cousa boa simplificar demasiado as cousas para o desenvolvemento cognitivo:

As características do estereotipo poden sistematizarse, seguindo a V. Allende (1997), en tres:

a) Anula a complexidade dun asunto ou dos oríxes históricos, culturais, relixiosos ou económicos dun grupo ou tipo social concreto.

b) De tódalas realidades posibles, elixe unha, simplista e reduccionista, que conduce a unha visión maniquea das relacións sociais.

c) Opera sobre roles de inferioridade e superioridade, sobre todo en canto ó xénero dos individuos (home fronte a muller) e a súa etnia (hombe blanco frente ó resto). Engado eu e mil outras posibles.

Por outro lado, trátase de construccións mentais sumamente difíciles de erradicar, xa que está demostrado que os sucesos que confirman as expectativas estereotipadas previas son recordados mellor polos suxeitos que aqueles que as contradín. Disfuncións da socialización a través dos medios de comunicación.

Dicía onte Martí-Loeches que fundamentalmente o desenvolvemento do cerebro humano baséase na complexidade das conexións que nos permiten manexar máis información ó mesmo tempo, ou sexa que temos máis ram e procesamos máis datos ó, e, no mesmo tempo. Que bonito ¿verdade?. Se é así, para que simplificar se como tamén se mencionou o maior pracer que se lle pode dar ó cerebro é a sobreexcitación.

Esta fin de semana, estiven a botarlle unha ollada ó pasado recente nun documental que afortunadamente está en YouTube Os 70: De Woodstock ó Walkman ía falar do tema pero vexo que se me fai longa a anotación, como eu xa teño a miña opinión mellor que o vexa cada quen -se quere rememorar o pasado- e que me conte a súa.

chúzame

Unha parte dos xóvenes usuarios actuales están iniciando as súas experiencias web e a súa conducta cambiará. Aínda menos coñecemos dos usuarios, máis do 50%, que se pode incorporar nun futuro próximo por exixencias persoais ou profesionais; e é probable que non repitan as conductas máis extendidas na actualidade. E, por último sen pretender ser exhaustivo, sen gradacións da interacción e destes públicos, que separen conceptualmente entre usuarios e clientes, turistas ou lurkers, pseudo / falsos visitantes os resultados de e-métrica que se nos ofrecen como alcance, difusión ou incluso calidade dunha comunicación conducen a errores de fondo coma os que a semiótica e a análise de contido puxeron de manifiesto con respecto á investigación empírica de audiencias en médios masivos de comunicación. A Análise Semiótica de Hipertextos e a Evaluación de Webistes

chúzame

Como hoxe é 14 de febreiro, e somos concupiscentes a máis non poder, e -por que non dicilo- tamén amamos, falemos do tema.

¿Son a feminidade na muller, e a masculinidade no home, un producto cultural?, ¿ou son valores fundados na verdade do ser? ¿significan opresión …ou liberación?.¿é o matrimonio e a familia o sacramento orixinario da creación… ou unha institución do pasado? ¿É a igualdade do xénero… unha opción e dereito, …ou unha falacia totalitarista?. El estupor de Adán por el don de Eva; el estupor de Eva por el don de Adán (I). Esther M. Sousa

Eu penso, -sen coñecer ata tan lonxe a miña árbore xenealóxica-, que se aceptaramos a posibilidade de que todos forámos algo de Adan (hipernetos por exemplo), tamén deberiamos prantexarnos se Lilith era unha muller capaz de vivir toda unha vida de celibato.

Pero, o que de verdade me preocupa é a psicoloxía evolutiva de Erickson e a súa aplicación ó traballo cos nenos.

Di Erickson que na etapa adolescente o individuo vese enfrontado a situacións novas, que non traduzo porque estou cansa:

• La Perspectiva Temporal, orientación en el tiempo y en el espacio, asimilación de la experiencia con un aprovechamiento adecuado de los aspectos del intercambio interpersonal y de la sensibilidad (experiencia emocional).
• La Seguridad en Sí Mismo, sentimiento de la propia confiabilidad, sentido de la adecuación y organización de la vida personal.
• La Experimentación con el Rol, énfasis en la acción; el enfrentamiento de situaciones diversas; y ejercicio de anticipación de metas.
• El Aprendizaje, significa principalmente interés por el contacto con el medio ambiente y una estrategia del aprendizaje vital.
• Polarización Sexual: Adecuado grado de desarrollo del propio interés sexual.
• Liderazgo y Adhesión: Adecuada integración al grupo de "pares".
• El Compromiso Ideológico, orientación valorativa y participación en el ambiente.

PS. ¡Hai mirade isto!. Por certo, que estabades moi caladiños pero agora xa vou vendo onde estades. Bicos

chúzame

Tiña que estar traballando nunha anotación que se ía titular oigo la música e que dicía máis ou menos:

Non hai moito nunha conversa informal sobre nenos bromeabamos sobre a distancia que media entre pais e fillos adolescentes e alguén dixo:

- Tengo un hijo, se que está ahí porque oigo la música.

Hai cousas que me quedan dando voltas na cabeza durante moito tempo; Daniel e Tiscar (gracias a ambos) sinálanme unha porta a Medrando en liña; mencionase na entrevista realizada ós autores que as TIC teñen creado "a maior fenda dende a xeración do Rock and Roll".

Os rapaces entrevistados para Medrando en liña manifestan que lles molesta bastante que os seus pais non saiban traballar cun ordenador e apenas se mañexan coas mensaxes de texto. Ata aquí chegara.

Engado aquí, que me interesa especialmente o feito de que "os nenos en xeneral se amosen  emocionados de que os adultos queiran escoitar historias acerca da súa vida en liña, suliño especialmente adultos que non son os seus pais ou mestres". O paso a idade adulta relacionase coa alteración no status quo do neno, o paso de inexperto a experto, penso que iso pode xenerar parte do conflicto con aquelas figuras de autoridade que representa o pai mestre, autoridade que o non estar presente permite unha colocación de paridade ou a inversión de relación con outros adultos neste caso concreto. Pero isto acábaseme de ocorrer.

Tamén estaba a fedellar no Google Docs nun algo sobre o control parental que teño que enviar para correxir a ser posible esta mañá.

En cambio estou a chatear co meu amigo Ricardo a través do correo electrónico. Intercambiamos un par de cantigas. Eu envieille esta:

E el correspondeume con esta outra:

Non sei que fará o meu compañeiro, pero eu bou traballar con mellor humor o resto da mañá.

Debía ampliar isto pero voume a Google Docs. Sexas quen sexas, ten un bo día.

chúzame

Na teoría da comunicación, un "medio" é un simple artefacto, que manipula información, permitindo con facilidade a súa acumulación e traslado.

....

Ó estudiar a comunicación mediada, convén recordar que os medios non só son dispositivos que moven a información a distancia, de maneira que sexa posible a comunicación entre persoas alonxadas, senón que alteran dalgunha forma o sistema comunicativo. En efecto, os medios modifican o proceso de comunicación cara a cara, esquematizado no modelo transacional antes explicado. Estes cambios teñen que  ver coa modificación da relación social que vincula ó emisor e ó receptor da mensaxe, polas novas relacións emisor-medio e medio receptor.

A utilización dos medios cambia o modelo de comunicación empregado, na medida en que se considera necesario fixar como adecuada unha distancia (física, psiquica ou social) entre emisor e receptor.

Antonio Lucas Marín, Carmen García Galera, José Antonio Ruiz San Román. Sociología de la Comunicación. (Pax. 82- 83). Ed. Trotta, S.A, Madrid 2003. ISBN 84-8164-301-7

chúzame

O último refuxio de Isaac Díaz Pardo é Isaac Díaz Pardo. Tamén da refuxio a 2215 persoas máis e aínda é xeneroso.

Actualización 21 de decembro 2007:

2255

chúzame

E se eu non fora humana...Entón...¿Que cousa sería?

As máis grandes almas son capaces dos maiores vicios o mesmo que das maiores virtudes; e os que sólo andan moi lentamente poden avanzar moito máis se seguen sempre o camiño recto, que os que corren e se alonxan del. Pola miña parte, endexamáis presumín de que o meu espíritu fose máis perfecto que os do común; incluso desexei frecuentemente ter o pensamento tan rápido, ou a imaxinación tan nítida e distinta ou a memoria tan amplia, ou tan presente, como algúns outros. E non coñezo outras cualidades senón éstas que sirvan á perfección do espíritu; pois en relación coa razón, ou o sentido, dado que ela é a única que nos fai homes (cousas dos tempos, en fin) e nos distingue dos animais, quero crer que está toda enteira en cada un, e seguir nesto a opinión común dos filósofos que din que sólo hai máis e menos entre os accidentes, e non entre as formas, ou naturezas dos individuos de unha mesma especie.

René Descartes. Discurso del Método.

chúzame

Veño de descargar un documento que fai historia, atopeino mirando pola fiestra de Masoucos e pensei que sería interesante gardar unha copia dun documento capaz de xenerar un conflicto entre os intereses dunha persoa e a liberdade de expresar opinións, que non sei como se resolve.

Leo García Jiménez no seu recente libro cita o seguinte texto de Saperas:

La Teoría de la Comunicación tiene como objeto de estudio propio el proceso de la comunicación de masas que implica una pluralidad de formas comunicativas, desde las más simples (la comunicación interpersonal) hasta las formas más complejas (la opinión pública). Si definimos la comunicación como un proceso básico podemos afirmar que se trata de un proceso que se establece entre un comunicador (agente intencional) y un receptor (agente individual, grupal, organizacional o colectivo que recibe, interpreta y retiene el mensaje) ...

A autora considera que Saperas está superando a concepción tradicional da comunicación de masas cando di "la comunicación de masas que implica una pluralidad de formas comunicativas"; eu creo que non porque di do comunicador que é un axente intencional (volitivo) característica que non lle é conferida ó receptor.

Personalmente creo que queda moito que barrer da teoría da comunicación de masas na Ciencia da Comunicación

A volición do que denomina axente intencional -paréceme a min- está moitas veces condicionada pola necesidade de encher espacios nos medios e os propios procesos de traballo. O ano pasado dicíanos Casasús nun seminario que debiamos ter esto en conta cando fixeramos un análise de contido. Na publicidade, as relacións públicas, e o xornalismo pode haber tantas incidencias e tan pesadas coma na interpersonal ou na intrapersonal.

Aquí no se salva ni Dios que dixo Blas de Otero e canta Paco Ibáñez.

Coas novas tecnoloxías construir unha imaxe pública complícase algo máis ca cos métodos tradicionais. Pasa que o receptor, elixe o que recibe, recibe , interpreta e non retén a mensaxe senón que a reinterpreta e a reelabora e a emite de novo e ahí debe haber algo de volición. Vese, no caso Yolanda Castaño que se define así e a len deste xeito e nunca esperou que esto entrara a formar parte da súa definición, pero ahí está.

Tampouco entendo a comunicación como un proceso. Dice Urrutia, e tamén o saco do libro de Leonor que me está dando moito, que "a existencia da comunidade esixe a comunicación. Para que dous homes -(esto eche cousa da historia, tamén poden ser duas mulleres, un home e unha muller... o caso é que sexan dous seres humanos)- formen unha comunidade é preciso que se teñan comunicado a través de calquera sistema de comunicación, por simple que este sexa. [...] Para que un novo membro as coñeza esas reglas é imprescindible tamén comunicarllas".

Entendo eu que a comunicación é en sí mesma e que o seu uso xenera procesos de intercambio, pero non me parece que a comunicación sexa un proceso. Claro que non son moi lista e tampouco sei demasiado, pero empezo a ter a convicción de que ser emisor ou receptor é simplemente unha cuestión práxica. Igual ca sempre, supoño. O que cambia deben de ser os protocolos, coma sempre.

chúzame

Comunico a todo aquel que non teña constancia, que resulta ben duro non ser moi list@.

Pido desculpas, a aquelas persoas que esperan na promesa que fai o título deste blog de falar de infancia, de comunicación e de consumo. Direi no meu favor que separo con comas no título e que aínda non son quen de falar das tres cousas ó mesmo tempo.

Recoñezo ter polo menos tentado, suxerir unha progresión que non se dou polo de pronto, e que en estes momentos non só non me esforzo en executar, senón que non teño intención de seguir literalmente. Practico o salto de rá. Fago o que podo. Lamentoo se non resulta suficiente. Digoo porque non o é para min. Así que agradecería calquera tipo de axuda.

Pero ó que ía era a dicir que me disperso con calquer cousa, por exemplo:

Considero que a Comunicación é un hiperónimo de publicidade, relacións públicas, propaganda, (con certas reservas conceptuales) a información, a comunicación interpersonal e mesmo a intrapersonal -que eu penso que si ten proxección social- son hipónimos con respecto á primeira e cohipónimos entre si.
Creo que cabería falar tamén de holónimos e merónimos e mesmo de comerónimos.

Deixoo para posibles discusións e espero ter indignado a alguén o suficiente como para que os sonidos e silencios, a direccionalidade, a autoridade e calquer outro elemento da comunicación se revolvan e me fagan sufrir temporalmente algún tipo de variante emocional ou intelectual.

Eu digoche o que leo, dime ti en que me vou convertir.

Actualización: máis sobre holonimia e meronimia en Amistad Europea Universitaria:

Las operaciones de meronimia y de holonimia son tan importantes en el sistema de la lengua como las operaciones de hiponimia y de hiperonimia

chúzame