Infancia, Comunicación, Consumo

La adopción de tecnología y la reducción de la denominada “brecha digital” es uno de los problemas que más preocupa a las autoridades gubernamentales y las empresas dedicadas al desarrollo de la red.

En Galicia pouco máis da metade dos fogares con ordenador teñen conexión a internét. O Barómetro de consumo 2007 do grupo Eroski realiza un estudio sobre os usos de internet cun perfil de idade por riba dos 14 anos. Parece que os máis xóvenes utilizan máis a mensaxería instantánea ca do que participan en chats e foros.

Tamén por riba dos 15 anos sitúase a mostra do Observatorio Redes "Perfil demográfico dos internautas". A mesma fonte di que máis de 5,5 millóns de fogares están conectados a internet (abril de 2007), o informe é de xullo-setembro 2006.

Do INE extraio (sen esquecer a falla de resposta) os seguintes datos para idades de 10 a 14 en Galicia:

*Datos correspondentes ó primeiro semestre de 2006
Usuarios totais nos últimos 3 meses: 75.134
Lugar de acceso:
Fogar propio_ 43,9%
Fogar familiares e amigos_ 34,0%
Centro de estudios_ 65,2%
Centros públicos_ 32,1%
Cibercafés e similares_ 25,7%
Outros lugares_ 2,5%
NS/NC_ 5,6%

Alumnos por ordenador destinado a tareas de ensino e aprendizaxe: 9,9*

* En centros públicos de Galicia no curso escolar 2004/05 

Actualizo a 29 de maio Sei que fun extramadamente localista neste comentario e non o fun de xeito inconsciente, non obstante fáiseme preciso actualizalo con datos globais.

En realidad, el 80% de la población del planeta no tiene acceso a instalaciones básicas de telecomunicaciones y sólo el 2,4% tiene acceso a Internet. En este sentido, la cibercultura debe estar acompañada por una ciberética. 

Diez Tendencias del siglo XXI
 

chúzame

Cinco de cada cien adultos consultados en EEUU este mes dijeron que sus relaciones personales y sociales se han visto perjudicadas por el uso excesivo de Internet. Otro 12% dice que a menudo permanece en línea más tiempo del que desearían y al 14% le es difícil dejar de utilizar la red por varios días.

Aínda non se atreve ninguén a falar "adicción a Internet", e sen embargo Elias Aboujaoude, psiquiatra da Clínica de Trastornos de Control de Impulsos de Stanford explica ten características similares ás de algunhas adiccións, especialmente ás de drogas.

chúzame

Os soportes audiovisuales constitúen un dos factores máis importantes para a construcción do imaxinario colectivo hoxe en día. Observando os indicadores de audiencia, as ventas dun videoxogo, as veces que se visualizou un vídeo en internet, podemos facernos unha idea de cales son as imaxes e ideas que constituirán o imaxinario colectivo futuro e en definitiva á mesma sociedade futura.
A propósito deste feito inclúo unha cita a Dra. Blanca Solares Altamirano na revista Hypatia:

Las modernas técnicas de la imagen, específicamente la televisión y el impresionante cúmulo de productos audio-visuales y sus correspondientes conductos de visión (cine, video juegos e internet), para nada escapan a esta mixtificación sino que, antes bien, se han convertido en los últimos tiempos, en un auténtico fenómeno social tan familiar y banal a la vez que resultan inquietantes, justo en lo relativo a la carga de “imaginario” que vehiculizan.

O artigo fai unha reflexión antropolóxico-simbólica sobre  sobre o consumo de medios  e como estes regulan a interacción entre os membros da familia e mesmo a disposición do mobiliario, que me parece realmente interesante.

 Tamén e dende o punto de vista da producción dos contidos me parece de interés facer sonar en este blog a voz de Lolo Rico, cando se lle preguntou nunha entrevista do 2003 como pensaba que a televisión influía no comportamento dos nenos ela respostaba que:

estar cuatro horas diarias sentados ante un televisor es ya una manera de estar en el mundo y no la mejor. Si además durante esos 240 minutos te ofrecen imágenes pobres cuando no mal hechas, como sucede con los productos- no se pueden llamar programas- que llegan hoy a los niños y que se acompañan con unos contenidos con los que se pretende darles a conocer el mundo y la realidad, el resultado es malo. Los niños no tienen la culpa de que no se les permita concebir el mundo por sí mismos para comprometerse con él. Quizá lo que no se quiere son ciudadanos comprometidos.

Segundo Lolo Rico ademáis a televisión ten unha capacidade de empeoramento ilimitada pero é preciso preguntarse se é o único medio que se caracteriza por esta cualidade. O que non sen pon en dúbida é a capacidade de todos eles para socializar á infancia.

chúzame

As asociacións de consumidores non se sinten satisfeitas coas modificacións aplicadas á Directiva de Televisións sen fronteiras adoptada o 13 de decembro pasado. Según as asociacións de consumidores os nenos estarán expostos a un maior número de anuncios. A súa maior preocupación céntrase nos anuncios de alimentos con altos contidos de azúcares, grasas e sal; así coma no feito de que se permita a publicidade encuberta mediante o emplazamento do producto, dado que para os nenos resulta máis difícil de recoñecer.

Agradezo á OCU e especialmente a David M. Ortega Peciña do equipo de Comunicación y Relaciones Institucionales. Area de Asuntos Europeos a documentación que adxunto

TSF Carta Aberta

ver vídeo

chúzame

Nestes días están a emitirse un grande número de mensaxes publicitarias para nenos, atopo entre eles os anuncios de bonecas e observo que este tipo de spots exclúen ó neno.
Fago referencia maiormente a aqueles nos que o producto é un xoguete que simula un bebé. Nestas mensaxes a figura da nena está claramente representada desempeñando un rol de coidador no que a personaxe expresa actitudes afectivas positivas cara o boneco-bebé simulado o rol de nai.
O neno sen embargo non aparece identificado nos spots, a súa representación está ausente.
A nivel educativo este tipo de mensaxes poderían xerar interpretacións excluíntes por parte dos rapaces. Quérese dicir que o faltar a figura do neno varón as nenas poderían entender que este non debe participar no xogo cando este xira entorno do boneco-bebé, deste xeito cando o rapaz intentase intervir no xogo podería ser rexeitado.
Por outra banda o propio neno pode asumir que o xoguete non lle está destinado ou que non é apto para el; co cal, el mesmo se excluiría ou rehusaría o intento de participar do xogo.
Dende o punto de vista da mensaxe paréceme que esta construcción resulta escasamente eficiente en tanto reduce considerablemente a potencialidade das vendas da empresa anunciadora ó deixar fora unha parte importante do mercado infantil.

chúzame