Pragmática

“Na primera metade do século pasado, o semiótico Charles W. Morris (1938) concebíu o estudio da Teoría dos signos, ou semiótica, a partir de tres disciplinas: a sintaxis, a semántica e a pragmática. A sintaxis atendería á relación formal entre un signo e outro; a semántica, os vínculos entre os signos e os obxectos ós que se refiren; e da relación entre os signos e os seus intérpretes, a pragmática. Esta última abarcaba todo-los fenómenos psicolóxicos, biolóxicos e sociolóxicos que teñen lugar no funcionamento dos signos. Con palabras máis sinxelas, a pragmática estudiaría todo o relacionado co uso da lingua.
Esta primeira proposta de pragmática non tuvo consecuencias inmediatas no desarrollo da lingüística. A necesidade dunha disciplina que se ocupara do uso da lingua nace dun feito posterior. Na década de 1960, Charles J. Fillmore, George Lakoff, James D. McCawley y John Robert Ross, entre outros, intentaron desarrollar dentro da nova gramática xenerativa unha corrente que se denominou “semántica xenerativa”. Estes lingüistas pretenderon resolver como gramaticales problemas de significado que acababan de expoñer filósofos da linguaxe como John Austin, John Searle, Peter F. Strawson o H. Paul Grice. Despois de uns anos de desarrollo, o fundador e guía da escuela generativa Noam Chomsky atacou con firmeza os fundamentos da semántica xenerativa e mantuvo que moitas das cuestiones que se intentaban dilucidar quedaban lonxe das posibilidades dun estudio rigoroso da linguaxe como o que el pretendía, esto é, un estudio fundamentado esencialmente nas propiedades sintácticas da gramática. Por este motivo, desterrou estos asuntos fora dos confíns da gramática, a un terreo que ocupaba aquela disciplina que habían proposto a semiótica, pero que non se tiñan desenvolvido: a pragmática. Pragmática e Sintaxis

A dimensión pragmática da semioloxía é definida por Morris (1985:67) nos seguintes termos: “por pragmática enténdese a ciencia da relación dos signos cos seus intérpretes”. En outra obra (Morris 1962: 241) da unha definición máis específica da pragmática ó precisar que “é a parte da semiótica que trata da orixe, usos e efectos dos signos”. Coincide con Peirce ó considerar que o interpretante dun símbolo debe buscarse nun hábito e non en unha reacción fisiolóxica inmediata, idea ésta que favoreceu o desarrollo dos aspectos pragmáticos. Señala ademáis Morris (1985: 73) que:

nunha presentación sistemática da semiótica, a pragmática presupón tanto a sintaxis como a semántica, así como esta última presupón ó tempo a anterior, posto que tratar adecuadamente a relación dos signos cos seus intérpretes require ter coñecemento da relación dos signos entre sí e con aquelas cousas ás que remiten ou refiren ós seus intérpretes.

Os signos teñen unha indudable dimensión social, son usados por uns suxeitos nun proceso semiósico, dentro dun contexto determinado, razón pola cal todos estos aspectos non poden ser obviados á hora de estudar os signos. A pragmática ocúpase das circunstancias en que se produce o proceso de expresión, comunicación e interpretación dos signos, nun tempo, un espacio e unha cultura determinados, trascendendo, desta forma, o propio texto, ó contrario da sintaxis e en menor grado a semántica, que son aspectos fundamentalmente inmanentes ó texto. O cambio significativo que introducen as investigaciones pragmáticas reside no desprazamento da atención dos aspectos sistemáticos que estructuran un corpus, previamente delimitado para a súa acomodación ó método de estudio, hacia as distintas variantes de uso presentes en procesos concretos de comunicación. A dimensión pragmática do signo literario

Outros:

Comunicación analóxico-dixital
Educación física e Comunicación Humana
A equivalencia na escola sovietica

Asedios a unha pragmática da cognición y el lenguaje

O signo 

http://mortiziia.wordpress.com/2007/01/05/funcionalismo-y-pragmatica/

http://www.bu.edu/wcp/Papers/Lang/LangPati.htm

http://www.ensayistas.org/critica/retorica/chamizo/

http://www.ugr.es/~mcaceres/Entretextos/entre3/chicharro.htm

http://www.ensayistas.org/critica/retorica/chamizo/